1Լա՛ւ է պատառ մի համով խաղաղութեամբ, քան զտունս լի՛ զենլեօք եւ բարեօք թշնամութեամբ։ 2Ծառայ իմաստուն տիրեսցէ տերանց անմտաց. եւ ընդ եղբարս բաժանեսցի մասն։ 3Որպէս փորձի ՚ի բովս արծա՛թ եւ ոսկի, նո՛յնպէս ընտրէ զսիրտս Աստուած։ 4Չարի հնազանդի լեզո՛ւ անօրինաց, եւ արդար ո՛չ հայի ՚ի շրթունս սուտս։ Հաւատացելոյն ամենայն աշխարհ ընչիւք լի՛ է. անհաւատին եւ ո՛չ դանգ մի։ 5Որ կատակէ զաղքատով՝ բարկացուցանէ զԱրարիչ նորա. եւ որ ո՛տն հարկանէ կորուսելոյն՝ ո՛չ արդարասցի. իսկ որ գթայն՝ ողորմութիւն գտցէ։ 6Պսակ ծերոց՝ որդիք որդւոց. պարծանք որդւոց՝ հա՛րք իւրեանց։ 7Ո՛չ վայելեն անզգամաց շրթունք հաւատարիմք. եւ ո՛չ արդարոյ՝ շրթունք սուտք։ 8Վա՛րձ շնորհաց խրատ՝ որոց կրեն զնա. զի ուր եւ դառնայցէ՝ աջողեսցի՛։ 9Որ ծածկէ զյանցանս՝ խնդրէ զբարեկամութիւն. իսկ որ ատեայ զծածկելն, քակէ զբարեկամս եւ զընտանիս։ 10Փշրէ զսիրտս իմաստնոց սպառնալիք. իսկ անմիտն թէպէտ եւ բազում գան ըմպէ՝ չառնու ՚ի միտ։ 11Զհակառակութիւնս յարուցանէ ամենայն չարակամ. իսկ Տէր հրեշտակ անողո՛րմ արձակէ ՚ի վերայ նորա։ 12Անկցի հո՛գ ՚ի սիրտ առն իմաստնոյ. եւ անմիտք խորհին զչարիս։ 13Որ հատուցանէ չար փոխանակ բարւոյ, չար ՚ի տանէ նորա մի՛ պակասեսցէ։ 14Իշխանութիւն բանի՝ տայ սկի՛զբն արդարութեան. եւ առաջնորդ լինի կարօտութեան՝ հակառակութիւն եւ կռիւ։ 15Որ արդար համարի զանիրաւն, եւ անիրաւ զարդարն. պիղծ եւ գարշելի են առաջի Տեառն երկոքին։ 16Ընդէ՞ր գտանին ստացուածք՝ անմտի. զի իմանալ զիմաստութիւն անմիտն ո՛չ կարէ։ Որ բարձր առնէ զտուն իւր՝ խնդրէ զբեկումն. եւ որ կամակորէ՛ յուսմանէ, անկցի՛ ՚ի չարիս։ 17Յամենայն ժամանակի բարեկամք եղիցին քո. բայց եղբարք՝ ՚ի վիշտս եղիցին քե՛զ պիտոյ. զի վասն ա՛յնորիկ իսկ ծնանին։ 18Ա՛յր անմիտ կայթէ եւ խնդա՛յ յորժամ երաշխաւոր լինի բարեկամի իւրոյ. 19եւ վնասասէրն խնդայ ընդ կռիւ. բարձրացուցանէ զտուն իւր՝ եւ խնդրէ զբեկումն. 20եւ խստասիրտն՝ բարեաց ո՛չ պատահէ։ Այր յեղյեղուկ լեզուաւ անկցի՛ ՚ի չարիս. 21սիրտ անզգամի ցա՛ւ է կրելեաց իւրոց։ Ո՛չ ուրախ լինի հայր ՚ի վերայ որդւոյ անխրատի. որդի իմաստուն՝ ուրա՛խ առնէ զմայր իւր։ 22Սիրտ ուրախ բարեմոյն առնէ, առն հոգածի՝ ցամաքե՛ն ոսկերք։ 23Որ առնու կաշառ ՚ի գոգ իւր տարապարտուց՝ ո՛չ աջողին ճանապարհք նորա. ամպարիշտ խոտորի ՚ի ճանապարհաց արդարութեան։ 24Երեսք առն հանճարեղի իմաստունք. աչք անմտի զվայրօք յածին։ 25Բարկութիւն հօր որդի անմիտ. եւ ցաւք են ծնանելեաց նորա։ 26Տուժել զայր արդար՝ չէ՛ բարւոք. եւ ո՛չ նենգել զարդարն իշխանաց յիրաւանց վերայ։ 27Որ խնայէ բան խիստ հանել՝ իմաստո՛ւն է. այր երկայնամիտ՝ հանճարե՛ղ է։ 28Զանմիտն հարցին՝ թէ իմաստութիւն իցէ՞ ինչ, եւ իմաստութիւն համարիցի՞. պապանձեցաւ եւ համարեցաւ թէ իմաստո՛ւն իցէ։