1Պատճառս խնդրէ այր որ կամիցի քակել ՚ի բարեկամաց իւրոց. յամենայն ժամանակի նախա՛տ լիցի։ 2Ո՛չ ինչ պիտոյ է իմաստութիւն պակասամտի. զի առաւե՛լ եւս վարի անզգամութեամբ։ 3Յորժամ հասանէ ամպարիշտ ՚ի խորս չարեաց՝ արհամարհէ. բայց գա՛ն ՚ի վերայ նորա անարգանք եւ նախատինք։ 4Ջուր խո՛ր է խորհուրդ ՚ի սրտի առն. գե՛տ բղխեալ եւ աղբեւր կենաց։ 5Ա՛կն առնուլ ամպարշտի չէ՛ բարւոք. եւ ո՛չ զիրաւունս խոտորել արդարոյ ՚ի դատաստանի։ 6Շրթունք անզգամի հասուցանեն զնա ՚ի չարիս. եւ բերան նորա յանդո՛ւգն մահ կոչէ ՚ի վերայ։ 7Բերան անզգամի բեկումն է նմա. եւ շրթունք նորա որոգա՛յթ անձին իւրում։ 8Զվատ կործանէ երկեւղ. անձինք կանացեաց քաղցիցեն։ 9Որ զանձն իւր ո՛չ բժշկէ ՚ի գործս իւր, եղբա՛յր է նա ա՛յնորիկ՝ որ անձին առնիցէ։ 10՚Ի մեծութենէ զօրութեան յայտնի՛ է անուն Տեառն. եւ առ նա ընթացեալ արդարոց բարձրանան։ 11Ստացուածք առն մեծատան քաղա՛ք ամուր եւ փառք նորա մեծապէս հովանի ունին։ 12Յառաջ քան զբեկումն հպարտանայ սիրտ առն. եւ յառաջ քան զկարծիս իւր կորանայ։ 13Որ տայ պատասխանի բան մինչչեւ՛ լուեալ իցէ ինչ՝ անզգամութիւն է նմա եւ նախատինք։ 14Զցասումն առն հանդարտեցուցանէ ծառայ իմաստուն. այլ առն նեղասրտի ո՞վ ունիցի ժոյժ։ 15Սիրտ իմաստնոյ ստանայ զհանճար. ականջք իմաստնոց խնդրեն զխորհուրդս։ 16Տուրք մարդոյ ընդարձակեցուցանեն զնա, եւ ընդ իշխանս նստուցանեն զնա։ 17Արդար՝ անձին իւրում չարախօսէ իսկզբան բանից իւրոց, զի յորժամ սկսանի՛ ոսոխն յանդիմանի։ 18Զհակառակութիւնս ցածուցանէ լո՛ւռ լուռն. եւ ՚ի մէջ բռնաւորաց ընտրէ զիրս։ 19Եղբայր յեղբօրէ օգնեալ՝ իբրեւ զքաղաք ամուր. եւ զօրացեալ բարձրացեալ իբրեւ զթագաւորութիւն հաստատեալ։ 20՚Ի պտղոյ բերանոյ այր յագեցուցանէ՛ զորովայն իւր. եւ ՚ի պտղոյ շրթանց իւրոց յագեսցի։ 21Մա՛հ եւ կեանք ՚ի ձեռս լեզուի. եւ որ յաղթէ նմա՝ կերիցէ՛ զպտուղ նորա։ 22Որ եգիտ կին բարի՝ եգիտ շնորհս. եւ ընկալաւ յԱստուծոյ ուրախութիւն։ Որ հարկանէ զկին բարի՝ հանէ՛ զբարիս. եւ որ ունի կին շուն՝ անմի՛տ է եւ ամպարիշտ։ 23Յողո՛ք բանի եւ եթ կայ տնանկն. եւ մեծատունն յանդուգն տայ պատասխանի։ 24Այր ՚ի բոզանոց՝ լկտութեամբ գնայ։ Լա՛ւ է բարեկամ մերձաւոր՝ քան զեղբայր հեռաւոր։