1Լա՛ւ է տգիտի որ գնայ միամտութեամբ իւրով. քան անզգամին որ շաղաւաշուրթն իցէ։ 2Սակայն տգիտութիւն անձին իւրում ո՛չ է բարւոք, եւ ՚ի ստիպել ոտից իւրոց մեղանչէ։ 3Անզգամութիւն առն՝ ապականէ՛ զճանապարհս նորա. եւ Աստուծոյ մե՛ղ դնէ ՚ի սրտի իւրում։ 4Մեծութիւն յաւելու բարեկամս բազումս, եւ աղքատն՝ եւ ՚ի բո՛ւն բարեկամէ անտի քակի։ 5Վկայ սուտ՝ առանց պատժի ո՛չ լիցի. եւ որ մեղ դնէ տարապարտուց՝ ո՛չ ապրեսցի։ 6Բազո՛ւմք ողոքեն զերեսս թագաւորաց. եւ ամենայն չարակամ նախա՛տ լիցի մարդկան։ 7Ամենայն որ ատեայ զեղբայր աղքատ, հեռի լինի եւ ՚ի սիրոյ նորա։ Խորհուրդ բարի՝ առ որս ճանաչենն զնա, մերձենայ. եւ այր իմաստուն գտցէ զնա։ Որ կարի չա՛ր առնէ՝ կատարէ զչարիս. եւ որ գրգռէ զբանս՝ ո՛չ ապրեսցի, մա՛նաւանդ որ վարէ զբանս որ ո՛չ իւր իցէ։ 8Որ ստանայ զհանճար՝ սիրէ զանձն. եւ որ պահէ զիմաստութիւն՝ պահէ զբարիս։ 9Վկա՛յ սուտ՝ առանց պատժի ո՛չ լիցի. եւ որ բորբոքէ զչարութիւն՝ ընկերաց, եւ որ յուզէ զչարութիւն՝ կորիցէ։ 10Ոչ վայելէ անզգամի փափկութիւն. եւ եթէ ծառայ սկսանիցի հպարտութեամբ տիրել։ 11Այր ողորմած՝ երկայնամիտ լինի. եւ պարծանք նորա գերիվերո՛յ լինին անզգամաց։ 12Սպառնալիք թագաւորի նմա՛ն են մռնչելոյ առիւծու. զուարթութիւն նորա իբրեւ զցօղ ՚ի վերայ դալարոյ։ 13Ամօթ հօր՝ որդի անմիտ. ո՛չ են սուրբ ուխտք ՚ի վարձուց վարձկանաց։ 14Զտո՛ւնս եւ զստացուածս բաժանեն հարք որդւոց. եւ ՚ի Տեառնէ պատշաճի կին առն։ 15Վատութիւն ունի զկանացին. անձն գործատեաց՝ քաղցիցէ՛։ 16Որ պահէ զպատուիրանս՝ պահէ զանձն իւր, եւ որ արհամարհէ զճանապարհ իւր՝ կորիցէ։ 17Փո՛խ տայ Աստուծոյ որ ողորմի տնանկին, ըստ տրոց նորա հատուսցէ՛ նմա։ 18Խրատեա՛ զորդի քո՝ զի այնպէս եղիցի քեզ յո՛յս բարի. եւ ՚ի թշնամանս մի՛ հպարտանար անձամբ քով։ Զի եթէ հարկանես զնա գաւազանաւ՝ ո՛չ մեռանի. բայց զանձն նորա փրկես ՚ի մահուանէ։ 19Այր չարաբար՝ բազումս տուժեսցի. եւ եթէ եւս ժանտանայցէ՝ եւ զա՛նձն եւս դիցէ ՚ի վերայ։ 20Լո՛ւր որդեակ խրատու հօր քոյ. զի իմաստո՛ւն եղիցիս ՚ի վախճանի քում։ 21Բազո՛ւմ խորհուրդք են ՚ի սրտի առն. բայց խորհուրդ Աստուծոյ յաւիտեան մնայ։ 22Պտուղ առն՝ ողորմածութիւն իւր. լա՛ւ է աղքատ արդար քան զմեծատուն սուտ։ 23Երկեւղ Տեառն ՚ի կենդանութիւն առն. իսկ աներկեւղն մոլորեալ ՚ի դրունս՝ բնակեսցէ ՚ի տեղիս ուր ո՛չ լիցի այցելութիւն յաւիտենից։ 24Որ թաքուցանէ զձեռս իւր ՚ի ծոց իւր զուր, եւ ո՛չ ՚ի բերան իւր տարցի զնոսա։ 25՚Ի չարչարել անզգամի՝ խորագիտագոյն եւս լինի անմեղն. ապա թէ յանդիմանես զայր իմաստուն՝ ՚ի մի՛տ առցէ զհանճար։ 26Որդի որ անարգէ զհայր եւ մերժէ զմայր, ամօ՛թ կրէ եւ նախա՛տ լիցի։ 27Որդի որ թողուցու պահել զխրատ հօր, խորհի զճառս չարեաց։ 28Որ յերաշխի առնու զմանուկ անմիտ՝ թշնամանս առնէ օրինաց. եւ բերան ամպարշտաց կլանէ զդատաստանս։ 29Պատրաստին անխրատից տանջանք. նոյնպէս եւ պատի՛ժք անզգամաց։