2Փառք Աստուծոյ ծածկե՛ն զբան. փառք թագաւորի՝ պատուեն զհրամանս։ 3Երկինք բարձունք, եւ երկիր՝ խորին. սիրտ թագաւորի առանց քննելոյ։ 4Փորձ տե՛ս զանփորձ արծաթոյ. եւ սրբելով սրբի ամենայն։ 5Սատակեա՛ զամպարիշտս յերեսաց թագաւորի. եւ ուղղեսցի արդարութեամբ աթոռ նորա։ 6Մի՛ հպարտանար առաջի թագաւորի, եւ մի՛ ՚ի տեղիս մեծամեծաց մատչիր. 7զի լա՛ւ իցէ քեզ՝ թէ ասիցէ ոք. ՚Ի վե՛ր առ ի՛ս մատի՛ր, քան թէ կորանայցես առաջի հզօրի։ 8Զոր տեսին աչք քո՝ խօսեա՛ց. մի՛ յանդուգն անկանիցիս ՚ի մարտ, զի մի՛ յետոյ զղջանայցես։ Յորժամ նախատիցէ զքեզ բարեկամ քո. 9խո՛յս տուր՝ մի՛ արհամարհեր. 10գուցէ՛ նախատիցէ զքեզ բարեկամն. եւ թշնամութիւն եւ մարտ քո ո՛չ մեկնիցի. այլ լինիցի քեզ հանգո՛յն մահու։ Շնորհք եւ բարեկամութիւն ազատք են. հաստատեա՛ զնոսա ՚ի քեզ՝ զի մի՛ նախա՛տ լինիցիս. եւ պահեա՛ զժամանակս քո հաշտութեամբ։ 11Ոսկի խնծոր ընդ սարդիոն յեռեալ. ա՛յնպէս է խօսել զբանս իմաստունս։ 12Գինդ ոսկի՝ եւ սարդիոն ամենապայծառ յեռեալ. բա՛ն իմաստուն յունկնդի՛ր լսելիս։ 13Որպէս ձիւնաբեր ամարայնի՝ տօթացելոյ օգնակա՛ն է, նոյնպէս եւ հրեշտա՛կ հաւատարիմ որոց առաքեցին զնա՝ զանձինս յուսացելոց իւրոց շահի։ 14Որպէս հո՛ղմք եւ ամպք եւ անձրեւ՛ք սաստիկք. նո՛յնպէս են եւ որ պարծին ՚ի տուրս ստութեան։ 15Յերկայնմտութենէ՝ յաջողութիւն թագաւորի, լեզու արձակ փշրէ՛ զոսկերս։ 16Մե՛ղր յորժամ գտանիցես որդեակ՝ չափո՛վ կերիջիր. գուցէ՛ յագիցիս՝ եւ փսխիցես։ 17Մի՛ կարի յաճախեր ոտիւք քովք առ բարեկամ. գուցէ՛ յագիցի քեւ, եւ ատիցէ զքեզ։ 18Իբրեւ սուսեր եւ սլաք սրեալ, նո՛յնպէս եւ որ վկայէ զբարեկամէ իւրմէ՝ վկայութիւն ստութեան։ 19Ճանապարհք չարի եւ ոտք անօրինի՝ կորիցե՛ն յաւուր չարի։ 20Որ հանէ զբաճկոն յաւուր ցրտոյ. որպէս քացախ՝ վիրի անօգո՛ւտ է, նո՛յնպէս հասեալ ցաւք մարմնոյ տրտմեցուցանեն զսիրտ։ Իբրեւ ցեց հանդերձի՝ եւ որդն փայտի, նո՛յնպէս սրտմտութիւն վնասակա՛ր է սրտի առն։ 21Եթէ քաղցեալ է թշնամին քո՝ կերակրեա՛ զնա. եւ եթէ ծարաւի՝ տո՛ւր նմա ըմպել։ 22Զայս իբրեւ առնես՝ կայծակո՛ւնս հրոյ կուտես ՚ի վերայ գլխոյ նորա. եւ Տէր հատուսցէ քեզ բարութիւն։ 23Հո՛ղմ հիւսւսոյ զամպս յարուցանէ. եւ երեսք լիրբք զլեզու գրգռեն։ 24Լա՛ւ է բնակել առ անկեան ՚ի տամալոջ, քան ընդ կնոջ բամբասողի ՚ի տան միում։ 25Որպէս ջուր ցուրտ անձին ծարաւոյ ախորժելի՛ է, նո՛յնպէս աւետիք բարեաց յերկրէ հեռաստանէ։ 26Որպէս թէ ոք զակն աղբեւր խնուցու. եւ զգնացս ջուրց ապականիցէ, նո՛յնպէս տգե՛ղծ է արդարոյ անկանել առաջի ամպարշտի։ 27Մեղր շա՛տ ուտել չէ՛ բարւոք. բայց յարգե՛լ պարտ է զբանս պատուականս։ 28Որպէս քաղաք կործանեալ ՚ի պարսպաց, նո՛յնպէս եւ այր որ ո՛չ խորհրդով ինչ գործիցէ։