1Որպէս ցօղ ամարայնի եւ անձրեւ ՚ի հունձս, նոյնպէս ո՛չ յարգոյ անզգամի պատիւ։ 2Որպէս թռչունք եւ ճնճղուկք թռանին, նո՛յնպէս անէծք զուր ումեք ո՛չ ելանեն։ 3Որպէս մտրա՛կ ձիոյ եւ խթան իշոյ, նո՛յնպէս եւ գաւազան ազգի անմտի։ 4Մի՛ տար պատասխանի անզգամի ըստ նորա անզգամութեանն. զի մի՛ լինիցիս նմանօղ նմա։ 5Այլ տո՛ւր նմա պատասխանի ըստ անզգամութեան նորա. զի մի՛ իմաստնագոյն երեւեսցի յանձն իւր։ 6Ճանապարհաց իւրոց նախատինս առնէ, որ առաքէ զբան ՚ի ձեռն անմիտ հրեշտակի։ 7Կարճեա՛ զգնացս ոտից, եւ զառակս ՚ի բերանոյ անզգամի։ 8Որ դնէ քար ՚ի պարսատիկս՝ նմա՛ն է առն որ դնէ պատի՛ւ անմտի։ 9Փշալի՛ց լինին ձեռք արբեցողի. եւ ծառայութիւն ՚ի ձե՛ռս անզգամի։ 10Բազում ծուփս ծփին ամենայն մարմինք անզգամաց. զի խորտակին յիմարութիւնք նոցա։ 11Որպէս շուն յորժամ դառնա՛յ ՚ի փսխած իւր եւ ատելի՛ լինի, նո՛յնպէս անզգամն իւրովք չարեօք յորժամ դառնայցէ անդրէն ՚ի մեղս իւր։ Է՛ ամօթ որ ածէ զմեղս, եւ է ամօթ որ ածէ զփառս եւ զշնորհս։ 12Տեսի այր յա՛նձն իւր պանծացեալ թէ իմաստո՛ւն իցէ. բայց յոյս գոյր յանզգամին քան ՚ի նմա։ 13Զվա՛տ յորժամ յուղի առաքես, ասէ. Առեւծ ունի զճանապարհս, եւ զհրապարակս սպանօղք։ 14Որպէս դուրք շրջին ՚ի ծղխնւոջ, նո՛յնպէս վատ ՚ի մահիճս իւր։ 15Թաքուցանէ վատ զձեռս իւր ՚ի ծո՛ց իւրում, եւ ՚ի բերան իւր դանդաղի՛ տանել։ 16Իմաստնագո՛յն թուի անձին իւրում վատ, քան զայն որ զմեծութեան աւետիս բերիցէ։ 17Որպէս որ բուռն հարկանիցէ զշան ձետոյ, նոյնպէս եւ մարդ որ անկանի յայլո՛յ դատաստան։ 18Որպէս փորձիչք որ ընդհարկանեն բա՛նս ՚ի մարդկանէ, եւ որ վաղվաղէ ընդդէմ բանից՝ նախ նա ընկճի. 19նոյնպէս ամենեքեան որ դարանակալ լինին բարեկամաց իւրեանց. եւ յորժամ յանդիմանին, ասեն. Մեք ընդ խա՛ղ արարաք։ 20՚Ի բազում փայտից զուարթանա՛յ հուր. եւ ուր ո՛չ գոյ երկմիտ՝ դադարէ կռիւ։ 21Կրակարա՛նք կայծականց, եւ փայտ հրոյ. եւ ա՛յր բանսարկու առ ՚ի յուզե՛լ զկռիւ։ 22Բանք սուտակասպասաց կակո՛ւղ են, բայց արկանեն ՚ի շտեմարա՛նս մարտի։ 23Որ տա՛յ արծաթ նենգութեամբ, իբրեւ ընդ խեցի՛ համարեալ է. շրթունք ողորկք ծածկե՛ն զսիրտս տրտմագինս։ 24Շրթամբք իւրովք յայտնի առնէ ամենայն որ լա՛յ զթշնամի. եւ ՚ի սրտի իւրում նիւթէ զնենգութիւն։ 25Եթէ աղաչիցէ զքեզ թշնամի, եւ ՚ի ձա՛յն բարձր աղերսիցէ՝ մի՛ հաւատար նմա. զի եւթն չարիք կան ՚ի սրտի նորա։ 26Որ խղխայթէ զթշնամութիւն, յայտ առնէ զնենգութիւն. սուզանէ՛ զվնաս իւր բանգէտն յատենի։ 27Որ փորէ՛ խորխորատ ընկերի իւրում՝ ինքն լցցէ զնա. եւ որ գլէ վէմ՝ յանձն իւր գլեսցէ։ 28Լեզո՛ւ սուտ՝ ատեայ զճշմարտութիւն. բերան անդադար՝ գործէ խռովութիւնս։