1Մի՛ պարծիր առ վաղիւն, զի ո՛չ գիտես զինչ ծնանիցի քեզ վաղիւն։ 2Գովեսցէ զքեզ ընկերն՝ եւ մի՛ քո բերան, օտարն՝ եւ մի՛ քո շրթունք։ 3Քար՝ ծանր է, եւ աւազ դժուարին առ ՚ի բառնալ. բայց բարկութիւն անզգամի ծանրագո՛յն է քան զերկոսեան։ 4Անողո՛րմ է սրտմտութիւն, եւ սաստի՛կ է բարկութիւն. այլ ոխակալն եւ ո՛չ իմիք ժուժկալէ։ 5Լա՛ւ է յայտնութիւն յանդիմանութեան՝ քան զբարեկամութիւն ՚ի ծածուկ։ 6Լա՛ւ են հարուածք բարեկամի, քան զկամակոր համբոյրս թշնամւոյ։ 7Անձն յագեալ՝ զխորի՛սխ եւ զմեղր արհամարհէ. բայց անձին կարօտելոյր եւ դառն իբրեւ զքաղցր թուի։ 8Որպէս թռչուն որ թռանի ՚ի բունոյ իւրմէ, նո՛յնպէս եւ մարդ ստրկանայ՝ յորժամ օտարանայ յիւրմէ տեղւոյ։ 9Իւղո՛վ եւ խնկով եւ գինւով զուարճանայ սիրտ. եւ բեկանի ՚ի տրտմութենէ անձն։ 10Զբարեկա՛մ քո, եւ զբարեկամ հայրենի մի՛ թողուր. եւ ՚ի տուն եղբօր քոյ մի՛ մտաներ թշուառացեալ։ Լա՛ւ է բարեկամ մերձաւոր, քան եղբայր ՚ի հեռաստանէ բնակեալ։ 11Իմաստո՛ւն լեր որդեակ՝ զի ուրա՛խ լիցի սիրտ քո. եւ դարձո՛ ՚ի քէն զբանս նախատանաց։ 12Խորագէտն ՚ի գա՛լ չարեաց ղօղեաց. եւ անզգամք ընդ առաջ երթեալ ՚ի տո՛յժս անկցին։ 13Զե՛րծ ՚ի նմանէ զհանդերձս նորա, զի անց թշնամանագիրն. քանզի նա զայլոյն ապականէր։ 14Որ գովէ զբարեկամ ընդ առաւօտս բարձր ձայնիւ՝ քան զանիծանօղն ո՛չ ինչ առաւել համարեսցի։ 15Կաթիլ հանէ զմարդ ՚ի տանէ իւրմէ յաւուր ձմերայնոյ. նո՛յնպէս եւ կին անզգամ ՚ի տանէ իւրմէ զայր։ 16Խի՛ստ հողմ է հիւսւսի. բայց անուամբ աջոյ կոչի։ 17Երկաթ զերկաթ խարտէ. եւ այր գրգռէ զերեսս ընկերի։ 18Որ տնկէ՛ թզենի՝ կերիցէ՛ զպտուղ նորա, եւ որ պահէ զտէր իւր՝ պատուեսցի։ 19Որպէս ո՛չ են նման երեսք երեսաց, նոյնպէս եւ ո՛չ սիրտք մարդկան սրտից նմա՛ն են։ 20Դժոխք եւ կորուստ՝ անյա՛գ են. նոյնպէս եւ աչք՝ ագա՛հք մարդոյ. պի՛ղծ է առաջի Տեառն որ արձակէ զաչս, եւ անխրատ՝ եւ ցոփ լեզուաւ։ 21Փո՛րձ արծաթոյ եւ ոսկւոյ ՚ի բովս. եւ այր՝ փորձի ՚ի բերանոյ գովչաց իւրոց։ Սիրտ անօրինի խնդրէ զչարիս. եւ սիրտ ուղիղ՝ խնդրէ զգիտութիւն։ 22Եթէ հարկանես զանզգամ ՚ի մէջ ատենի եւ անարգես զնա. սակայն ո՛չ մերժես զանզգամութիւն ՚ի նմանէ։ 23Խելամտութեամբ խելամուտ լիցես անձանց խաշանց քոց. եւ հաստատեսցես զսիրտ քո ՚ի վերայ երամակաց քոց. 24զի ո՛չ յաւիտեան է առն ոյժ, եւ զօրութիւն, եւ իշխանութիւն. եւ ո՛չ տուեալ են նմա ազգաց յազգս։ 25Խնա՛մ կալ բանջարոյ ՚ի դաշտի, եւ հնձեսցես խոտ, եւ ժողովեա՛ զխոտ դալար. 26զի եղիցին քեզ ոչխա՛րք ձորձաբերք. դարմանեա՛ զդաշտս՝ զի եղիցին քեզ գառինք։ 27Որդեակ՝ յինէ՛ն ուսիր զպատգամս զօրաւորս ՚ի կեանս տա՛ն քոյ եւ ՚ի կեանս բարեկամաց քոց։