1Զայս ասէ այր ցհաւատացեալս Աստուծոյ. Եթէ լո՛ւռ եղէց՝ զի անմտագոյն եմ քան զամենայն մարդիկ. 2եւ իմաստութիւն մարդոյ ո՛չ գոյ յիս։ 3Աստուած ուսոյց ինձ իմաստութիւն. եւ գիտութեան սրբոց խելամո՛ւտ եղէ, եւ ճանաչե՛մ զսրբութիւնս։ 4Ո՞վ ել յերկինս՝ եւ էջ. ո՞վ ժողովեաց զհողմս ՚ի գոգ իւր. ո՞վ ամփոփեաց զջուրս ՚ի ձորձս իւր. ո՞վ կալաւ զծագս երկրի։ Զի՞նչ անուն է նորա. կամ զի՞նչ անուն որդւոյ նորա. զի գիտասցես 5թէ ամենայն բանք Աստուծոյ ընտրեալք են, եւ վերակացո՛ւ է նա երկիւղածաց իւրոց։ 6Մի՛ յաւելուցուս ՚ի բանս նորա՝ զի մի՛ յանդիմանեսցէ զքեզ, եւ սո՛ւտ լինիցիս։ 7Երկո՛ւս ինչս խնդրեմ ՚ի քէն, մի՛ հաներ յինէն զշնորհս մինչչեւ՛ մեռեալ իցեմ։ 8Զբան զուր եւ սուտ՝ հեռի՛ արա յինէն։ Մեծութիւն եւ տնանկութիւն մի՛ տար ինձ. այլ կշռեա՛ ինձ զարժանն բաւականութեամբ։ 9Զի մի՛ մեծացայց՝ եւ ստեցից. եւ ասիցեմ, թէ ո՞վ տեսանիցէ զիս. կամ աղքատացայց եւ գողացայց, եւ երդուայց յանուն Աստուծոյ իմոյ։ 10Մի՛ մատներ զծառայ ՚ի ձեռս տեառն իւրոյ. զի մի՛ երբէք անիծանիցէ զքեզ՝ եւ ապականիցիս։ 11Ծնո՛ւնդ չար՝ զհայր իւր անիծանէ, եւ զմայր իւր ո՛չ օրհնէ։ 12Ծնունդ չար՝ առ արդարս ունի զանձն իւր. եւ զելս անձին իւրոյ ո՛չ լուացաւ։ 13Ծնունդ չար՝ ամբարտաւան աչս ունի. եւ յարտեւանունս իւր հպարտանայ։ 14Ծնունդ չար՝ իբրեւ զսուսեր ունի զատամունս իւր. եւ զժանիս իւր իբրեւ զկտրոցս. մաշե՛լ եւ ուտել զխոնարհս երկրի, եւ զտնանկս ՚ի մարդկանէ։

15Տզրկի՝ երեք դստերք էին սիրով սիրեցեալք, եւ երեքին սոքա՝ ո՛չ յագեցուցին զնա. եւ չորրորդն ո՛չ լցաւ ասել շատ։ 16Դժոխք՝ եւ կորուստ՝ եւ սէր կանանց՝ եւ տարտարոսն. եւ երկիր՝ ո՛չ յագի ջրով, եւ ջուր եւ հուր՝ ո՛չ երբէք ասեն շատ։ 17Ա՛կն որ արհամարհէ զհայր, եւ անարգէ զծերութիւն մօր. խլեսցե՛ն զնա ագռաւք ձորոց. եւ գէշ գէ՛շ արասցեն զնա ձագք արծուեաց։ 18Երե՛ք են՝ զորս անհնա՛ր է ինձ իմանալ, եւ զչորրորդն ո՛չ ճանաչեմ։ 19Զհետս արծուոյ թռուցելոյ. եւ զճանապարհս օձի ՚ի վերայ վիմի. եւ զշաւիղս նաւի ընդ ծո՛վ գնացելոյ. եւ զճանապահս առն երիտասարդի։ 20Նոյնպիսի՛ եւ ճանապարհ կնոջ շնացողի. զի յորժամ գործէ՛ ինչ՝ լուանայ եւ ասէ. Իմ չի՛ք ինչ գործեալ։ 21Երիւք շարժի երկիր, եւ չորրորդին ո՛չ կարէ հանդարտել։ 22Եթէ ծառայ թագաւորեսցէ. եւ անմիտն՝ եթէ յագեսցի հացիւ. 23եւ աղախին՝ եթէ հանէ զտիկին իւր. եւ կին ատելի՝ եթէ դիպեսցի առն բարւոյ։ 24Չո՛րք են որ փո՛քր են յերկրի. եւ նոքա իմաստնագոյնք են քան զիմաստունս։ 25Մրջիւն՝ որոյ ո՛չ գոյ զօրութիւն, եւ պատրաստէ ամարայնոյ զկերակուր իւր։ 26Եւ ճագար՝ ազգ անհզօր, որ արարին ՚ի վէմս զդադարս իւրեանց։ 27Առանց թագաւորի՛ է մարախ, եւ զօրաժողով լինի իբրեւ ՚ի միոջէ հրամանէ օրինօք։ 28Եւ սարդ՝ կռուեալ ձեռօք յորմ, որ դիւրի՛ն է առ որսալ, բնակէ ՚ի յարկս թագաւորաց։ 29Երեք են որ պա՛րծ շրջին, եւ չորրորդն գեղեցի՛կ ճեմի։ 30Կորիւն առիւծու հզօ՛ր է քան զանասունս, որ ո՛չ զանգիտէ եւ ո՛չ թիկունս դարձուցանէ յանասնոց. 31եւ աքաղաղ՝ որ շրջի ՚ի մէջ մարեաց սիգալով. եւ նոխազ՝ առաջնո՛րդ հօտի. եւ թագաւոր՝ որ հպարտախօ՛ս լինի ՚ի մէջ ազգաց։ 32Եթէ զանձն դիւրութեան տացես, եւ ձեռն ՚ի բերան կռուով ձգիցես՝ անարգեսցիս։ 33Կթեա՛ կաթն՝ եւ եղիցի եւղ. ապա թէ կարի՛ ճմլեսցես զպտկունսն, ելանէ արի՛ւն։ Եւ եթէ ձգեսցես զբանս, ելցեն դատաստա՛նք եւ կռիւք։