2՚Ի Տէր յուսացայ. ո՞րպէս ասիցէք ցանձն իմ. Փոփոխեա՛ց ՚ի լերինս որպէս ճնճղուկ։ 3Զի ահա մեղաւորք լարեցին զաղեղունս իւրեանց. պատրա՛ստ արարին զնետս ՚ի կապարճս, ձգե՛լ ընդ խաւար այնոցիկ ոյք ուղիղ են սրտիւք։ 4Զի զոր դուն շինեցեր՝ աւերեցին. իսկ արդարն զի՞ արար։ 5Տէր ՚ի տաճար սո՛ւրբ իւրում. Տէր յերկինս յաթոռ իւրում։ Աչք նորա ՚ի տնանկս հային, արտեւանունք նորա քննեն զորդիս մարդկան։ 6Տէր քննէ զարդարն եւ զամպարիշտ, որ սիրէ զմեղս ատեա՛յ զանձն իւր։ 7Տեղասցէ ՚ի վերայ մեղաւորաց որոգա՛յթ հո՛ւր եւ ծծումբ, այս մրրիկ բաժին բաժակի նոցա։ 8Արդար է Տէր՝ զարդարութիւն սիրէ, զուղղութիւն տեսանեն երեսք նորա։ Տունք. ը։