Սաղմոս ՚ի Դաւիթ. ՚ի վերայ աշխարհագործ արարածոց. ՃԳ։

1Օրհնեա՛ անձն իմ զՏէր. Տէր Աստուած իմ մե՛ծ եղեր յոյժ։ Խոստովանութիւն եւ մեծվայելչութիւն զգեցար, 2արկար զլոյս որպէս զօթոց, ձգեցեր զերկինս որպէս խորան, 3եւ յարկար ՚ի վերայ ջուրց զվերնայարկս նորա։ Ո դնէ՛ յամպս զգնացս իւր, եւ շրջի նա ՚ի վերայ թեւոց հողմոց։ 4Ո արա՛ր զհրեշտակս իւր հոգիս, եւ զպաշտօնեայս իւր ՚ի հո՛ւր կիզելոյ։ 5Ո հաստատեա՛ց զերկիր ՚ի վերայ հաստատութեան իւրոյ, զի մի՛ սասանեսցի յաւիտեան։ 6Խորք որպէս զգեստ վերարկու է նորա, ՚ի վերայ լերանց կացցեն ջուրք։ 7՚Ի սաստէ քումմէ փախիցեն, եւ ՚ի ձայնէ որոտալոյ քումմէ սարսիցեն։ 8Ելանեն լեռնանա՛ն եւ իջանեն դաշտանա՛ն, ՚ի տեղի յոր հաստատեցեր զնոսա։ 9Սահման եդիր եւ ո՛չ անցանեն, եւ ո՛չ եւս դառնան ՚ի ծածկել զերկիր։ 10Առաքեցեր զաղբեւրս ընդ ծործորս, ՚ի մէջ լերանց գնասցեն ջուրք։ 11Արբուցանել զամենայն գազանս վայրի, յագեսցին ցիռք ՚ի ծարաւս իւրեանց։ 12Անդ թռչունք երկնից բոյնս դիցեն, եւ ՚ի միջոյ վիմաց տացեն զձայնս իւրեանց։ 13Արբուցանէ զլերինս ՚ի շտեմարանաց իւրոց, ՚ի պտղոյ գործոց իւրոց լցցի՛ երկիր։ 14Բուսուցեր զխոտ ՚ի լերինս, զդալարի ՚ի ծառայութիւն մարդկան։ Հաներ զհաց յերկրէ, 15գինի ուրա՛խ առնէ՝ եւղ զուա՛րթ, եւ հաց հաստատէ զսիրտ մարդոյ։ 16Յագեսցին ծառքն Տեառն, եւ մայրքն Լիբանանու զորս դու տնկեցեր։ 17Անդ թռչունք երկնից ձա՛գս հանցեն, եւ բոյն արագլի ապաւէ՛ն է նոցա։ 18Լերինք բարձունք են եղջերուաց, եւ վէմք ապաւէն նապաստակաց։ 19Արարեր զլուսին վասն ժամանակի, արեգակն ծանեա՛ւ զժամ մտանելոյ իւրոյ։ 20Արարեր զխաւար եւ եղեւ գիշեր. ՚ի նմա գնան ամենայն գազանք անտառի։ 21Կորիւնք առիւծուց մռնչե՛ն եւ յափշտակեն, եւ խնդրեն յԱստուծոյ զկերակուրս իւրեանց։ 22՚Ի ծագել արեւու ժողովին, եւ ՚ի մորիս իւրեանց դադարեն։ 23Ելանէ մարդ ՚ի գործս իւր, եւ ՚ի վաստակս ձեռա՛ց իւրոց մինչեւ յերեկոյ։ 24Որպէս զի մե՛ծ են գործք քո Տէր, զամենայն ինչ իմաստութեամբ արարեր, եւ լցա՛ւ երկիր ստեղծուածովք քովք։ 25Այս ծով մե՛ծ եւ անդորր. ՚ի սմա սողուն որ ո՛չ գոյ թիւ, գազանք մեծամեծք եւ մանունք. 26՚ի սմա եւ նա՛ւք գնան. վիշապն զոր ստեղծեր խաղալ նովաւ։ 27Ամենեքեան քեզ սպասեն, եւ դու տա՛ս կերակուր նոցա ՚ի ժամու։ 28Տաս դու նոցա եւ կերակրին, բանաս զձեռն քո կերակրե՛ս զամենեսեան կամօք քովք։ 29Դարձուցանես զերեսս քո ՚ի նոցանէ եւ խռովին, հանես զոգի ՚ի նոցանէն, պակասին եւ ՚ի հող դառնան։ 30Առաքես զոգի քո եւ ստանաս զնոսա, եւ նորոգես զերեսս երկրի։ 31Եղիցին փառք Տեառն յաւիտեան, Տէր ուրա՛խ եղիցի յարարածս իւր։ 32Ո հայի՛ յերկիր եւ տայ դողալ սմա, մերձի ՚ի լերինս եւ ծխեսցին։ 33Օրհնեցից զՏէր ՚ի կեանս իմ, սաղմոս ասացից Աստուծոյ իմոյ մինչեւ եմ ես։ 34Քաղցր եղիցի նմա օրհնութիւն իմ, եւ ես ուրախ եղէց ՚ի Տէր։ 35Պակասեսցին մեղաւորք յերկրէ, ամպարիշտք մի՛ եւս գտցին ՚ի նմա. օրհնեա՛ անձն իմ զՏէր։ Տունք. լդ։