Ալէլուիա. ՃԶ։

1Խոստովան եղերուք Տեառն զի քաղցր է, զի յաւիտեան է ողորմութիւն նորա։ 2Ասասցեն փրկեալք Տեառն, զորս փրկեաց ՚ի ձեռաց թշնամւոյն։ Յամենայն գաւառաց ժողովեաց զնոսա, 3յարեւելից եւ յարեւմտից ՚ի հիւսւսոյ եւ ՚ի ծովէ։ 4Մոլորեցան նոքա յանապատի յանջրդի ճանապարհի, քաղաք բնակութեան ո՛չ գտին։ 5Քաղցեա՛ն եւ ծարաւեցա՛ն, եւ անձինք նոցա ՚ի նոսին նուաղեցան։ 6Աղաղակեցին առ Տէր ՚ի նեղութեան իւրեանց, ՚ի վշտաց նոցա փրկեաց զնոսա։ 7Առաջնորդեաց նոցա ՚ի ճանապարհ ուղիղ, զի երթիցեն ՚ի քաղաք բնակութեան իւրեանց։ 8Խոստովան եղիցին Տեառն ողորմութեանց նորա, սքանչելեաց նորա որդիք մարդկան։ 9Զի յագեցոյց զանձինս քաղցեալս, եւ զանձինս կարօտեալս լի՛ արար բարութեամբ։ 10Ոյք նստէին ՚ի խաւարի եւ ՚ի ստուերս մահու, կապեալ էին յաղքատութեան որպէս յերկաթս։ 11Զի դառնացուցին զբանն Աստուծոյ, եւ զխորհուրդս Բարձրելոյն բարկացուցին։ 12Խոնարհ եղեն ՚ի ցաւոց սիրտք նոցա, տկարացան եւ ո՛չ ոք էր որ օգնէր նոցա։ 13Աղաղակեցին առ Տէր ՚ի նեղութեան իւրեանց, ՚ի վշտաց նոցա եհան զնոսա։ 14Փրկեաց զնոսա ՚ի խաւարէ եւ ՚ի ստուերաց մահու, եւ խզեա՛ց զկապանս նոցա։ 15Խոստովան եղիցին Տեառն ողորմութեանց նորա, սքանչելեաց նորա որդիք մարդկան։ 16Զի փշրեա՛ց զդրունս պղնձիս, եւ զնիգս երկաթիս խորտակեաց։ 17Օգնեա՛ց նոցա ՚ի ճանապարհի անօրէնութեանց, զի վասն մեղաց իւրեանց խոնա՛րհ եղեն յոյժ։ 18Յամենայն կերակրոց գարշէին սիրտք նոցա, մերձեցան մինչեւ ՚ի դրունս մահու։ 19Աղաղակեցին առ Տէր ՚ի նեղութեան իւրեանց, ՚ի վշտաց նոցա ապրեցո՛յց զնոսա։ 20Առաքեաց զբան իւր եւ բժշկեա՛ց զնոսա, եւ փրկեաց զնոսա յապականութենէ իւրեանց։ 21Խոստովան եղիցին Տեառն ողորմութեանց նորա, սքանչելեաց նորա որդիք մարդկան։ 22Մատուսցեն նմա պատարագ օրհնութեան, եւ պատմեսցեն զգործս նորա ցնծութեամբ։ 23Ոյք իջանէին ՚ի ծով նաւովք, եւ առնէին գործս ՚ի ջուրս բազումս։ 24Նոքա տեսին զգործս Տեառն, եւ զսքանչելիս նորա ՚ի խորս անդնդոց։ 25Ասաց եւ յարեաւ հողմ եւ մրրիկ, եւ բարձրացան ալիք նորա։ 26Ելանէին յերկինս եւ իջանէին յանդունդս, եւ անձինք նոցա յանձինս իւրեանց մաշեցան։ 27Խռովեցա՛ն սասանեցան որպէս արբեալք, եւ ամենայն իմաստութիւն նոցա ընկլաւ։ 28Աղաղակեցին առ Տէր ՚ի նեղութեան իւրեանց, ՚ի վշտաց նոցա կեցո՛յց զնոսա։ 29Դարձոյց զմրրիկն յօդ՝ եւ դադարեցին ալիք նորա. 30ուրախ եղեն զի դադարեցին, եւ առաջնորդեաց նոցա ՚ի նաւահանգիստ կամաց իւրեանց։ 31Խոստովան եղիցին Տեառն ողորմութեանց նորա, սքանչելեաց նորա որդիք մարդկան։ 32Բարձր արասցեն զնա ՚ի ժողովս ժողովրդոց, եւ յաթոռս ծերոց օրհնեսցեն զնա։ 33Զի դարձո՛յց զգետս ՚ի ցամաք, եւ զգնացս ջուրց յերկիր ծարաւուտ։ 34Արար զերկիրն պտղաբեր յաղտաղտո՛ւկս, վասն չարութեան բնակչաց նորա։ 35Արար զանապատն ՚ի ճահիճս ջուրց, եւ զերկիրն ծարաւուտ ՚ի գնացս ջուրց։ 36Բնակեցոյց ՚ի նմա քաղցեալս, եւ շինեցին քաղաք բնակութեան իւրեանց։ 37Վարեցին արտս եւ տնկեցին այգիս, եւ արարին պտո՛ւղ արմտեաց իւրեանց։ 38Օրհնեաց զնոսա եւ բազմացան յոյժ, եւ անասունք նոցա ո՛չ նուազեցան։ 39Նուաղեցան նոքա եւ չարչարեցան, ՚ի նեղութենէ չարեաց եւ ՚ի վշտաց։ 40Եկն անարգութիւն ՚ի վերայ իշխանաց նոցա, մոլորեցոյց զնոսա յանապատի եւ ո՛չ ՚ի ճանապարհի։ 41Օգնեաց տնանկին յաղքատութեան իւրեանց, առաջնորդեաց որպէս խաշին ազգի նոցա։ 42Տեսցե՛ն ուղիղք եւ ուրա՛խ եղիցին, եւ ամենայն անօրէն խցցէ՛ զբերան իւր։ 43Ո՛վ է իմաստուն որ պահեսցէ զայս, եւ ՚ի միտ առցէ զողորմութիւնս Տեառն։ Տունք. խբ։