2Ապրեցո՛ զիս Տէր՝ զի նուազեա՛ց սուրբ. նուաղեցին ճշմարտութիւնք յորդւոց ՚ի մարդկանէ։ 3՚Ի նանի՛ր խօսեցաւ այր ընդ ընկերի իւրում. շրթամբք նենգաւորօք սրտէ ՚ի սիրտ խօսեցաւ։ 4Սատակէ Տէր զամենայն շրթունս նենգաւորս, եւ զլեզուս մեծաբանս։ 5Ոյք ասացին. Զլեզուս մեր մե՛ծս արասցուք, շրթունք մեր առ մե՛զ են, եւ արդ մեր ո՞վ է տէր։ 6Վասն տառապանաց աղքատին՝ եւ հեծութեան տնանկի՝ այժմ յարեա՛յց ասէ Տէր. եդից զփրկութիւն իմ, եւ համարձակեցայց ՚ի նոսա։ 7Բանք Տեառն բանք սուրբ են, որպէս եւ արծաթ ընտրեալ եւ փորձեալ յերկրէ, սրբեալ եւ պարզեալ եւթնպատիկ ՚ի հողոյ։ 8Դու Տէր պահեցեր զմեզ, եւ ապրեցուսցես յազգէ յայսմանէ մինչեւ յաւիտեան։ 9Շուրջանակի՛ ամպարիշտք շրջին. ըստ բարձրութեան քում մե՛ծ արասցես դու զորդիս մարդկան։ Տունք. ը։