2Օրհնեա՛ անձն իմ զՏէր. օրհնեցից զՏէր ՚ի կեանս իմ, սաղմոս ասացից Աստուծոյ իմոյ մինչեւ եմ ես։ 3Մի՛ յուսայք յիշխանս յորդիս մարդկան, զի ո՛չ գոյ փրկութիւն ՚ի նոսա։ 4Ելցէ հոգի ՚ի նոցանէ՝ եւ դարձցին անդրէն ՚ի հող, եւ յայնմ աւուր կորիցե՛ն ամենայն խորհուրդք նոցա։ 5Երանի՛ ում Տէր Աստուած Յակոբայ օգնական է նմա, եւ յո՛յս նորա ՚ի Տէր Աստուած է։ 6Որ արար զերկինս եւ զերկիր, զծով եւ զամենայն որ է՛ ՚ի նոսա։ 7Պահէ զճշմարտութիւն յաւիտեան, եւ առնէ իրաւունս զրկելոց։ Տայ հա՛ց քաղցելոց, 8եւ արձակէ՛ զկապեալս Տէր։ Տէր բանայ զաչս կուրաց, եւ կանգնէ զգլորեալս։ Տէր սիրէ զարդարս, 9Տէր պահէ զպանդուխտս. զորբս եւ զայրիս ընդունի՛ Տէր, եւ զճանապարհս ամպարշտաց կորուսանէ։ 10Թագաւորեսցէ Տէր յաւիտեան, Աստուած քո Սիովն ազգէ մինչեւ յազգ։ Տունք. ժ։