2Լուարո՛ւք զայս ամենայն ազգք, ունկնդի՛ր լերուք ամենեքեան ոյք բնակեալ էք յաշխարհի։ 3Ծնունդք երկրի եւ որդի՛ք մարդկան ՚ի միասին, մեծամեծք եւ տնանկք։ 4Բերան իմ խօսեսցի զիմաստութիւն, եւ խորհուրդ սրտի իմոյ զհանճար։ 5Խոնարհեցուցի՛ց յառակումն զունկն իմ. բացից զառակս օրհնութեան իսկզբանէ։ 6Ընդէ՞ր բնաւ երկնչիմ ես յաւուր չարի, զի անօրէնութիւնք գնացից իմոց շուրջ եղեն զինեւ։ 7Յուսացեալք ՚ի զօրութիւն իւրեանց, ՚ի բազմութիւն մեծութեան իւրեանց պարծեսցին։ 8Եղբայր ո՛չ փրկէ՝ եւ ո՛չ փրկէ մարդ եւ ո՛չ տայ Աստուծոյ փրկանս, 9եւ ո՛չ զգի՛նս փրկանաց անձին իւրոյ։ Վաստակեա՛ յաւիտեան, 10եւ կեցցես մինչ ՚ի սպառ, եւ ո՛չ տեսցես զապականութիւն։ Յորժամ տեսցես թէ իմաստունք մեռանին, ՚ի միասին անզգա՛մք եւ անմիտք կորիցեն, 11եւ թողցեն օտարաց զմեծութիւնս իւրեանց։ 12Գերեզմանք տունք նոցա եղիցին յաւիտեան, եւ յարկք նոցա ազգէ մինչեւ յազգ, եւ կարդասցին անուանք նոցա ՚ի հողս իւրեանց։ 13Մարդ ՚ի պատուի՛ էր եւ ո՛չ իմացաւ, հաւասարեաց անասնո՛ց անբանից եւ նմանեաց նոցա։ 14Այս ճանապարհ է գայթագղութեան նոցա նոցին. յետ այսորիկ բերանօք իւրեանց հաճեսցին։ 15Որպէս խաշն ՚ի դժոխս մատնեսցին, եւ մա՛հ հովուեսցէ զնոսա, եւ տիրեսցեն նոցա ուղիղք ընդ առաւօտս։ Օգնութիւնք նոցա մաշեսցի՛ն ՚ի դժոխս, եւ ՚ի փառաց իւրեանց անկցին։ 16Բայց սակայն Աստուած փրկեսցէ զանձն իմ ՚ի ձեռաց դժոխոց, յորժամ ընդունին զիս։ 17Մի՛ երկնչիր յորժամ մեծանայ մարդ, եւ յորժամ բազում լինին փառք տան նորա։ 18Զի ո՛չ թէ ՚ի մեռանել իւրում առցէ՛ ընդ իւր զամենայն, եւ ո՛չ թէ իջցեն փառք տան նորա ընդ նմա։ 19Այլ անձն նորա ՚ի կեանս իւրում օրհնեսցի, խոստովան եղիցի քեզ յորժամ բարի արասցես դու նմա։ 20Մտցէ նա մինչեւ յազգ հարց իւրոց. մինչեւ յաւիտեան լոյս մի՛ տեսցէ։ 21Մարդ ՚ի պատուի՛ էր եւ ո՛չ իմացաւ, հաւասարեաց անասնո՛ց անբանից եւ նմանեաց նոցա։ Տունք. ի։ Գոբղայս. խբ։