2Ո՛ւնկն դիր Աստուած աղօթից իմոց, եւ մի՛ անտես առներ զխնդրուածս իմ։ 3Նայեա՛ց առ իս եւ լո՛ւր ինձ. զի տրտմեցա՛յ ես ՚ի ձանձրանալ իմում եւ խռովեցայ։ 4՚Ի ձայնէ թշնամւոյն եւ ՚ի նեղել մեղաւորի խոտորեցան յիս անիրաւութեամբ. բարկութեամբ ոխս պահէին ինձ։ 5Սիրտ իմ խռովեցաւ յիս, եւ երկեւղ մահու անկաւ ՚ի վերայ իմ։ 6Ա՛հ եւ դողումն եկն ՚ի վերայ իմ, եւ ծածկեաց զիս խաւար։ 7Ասէի տայր ոք ինձ թեւս որպէս զաղաւնւոյ. զի թռչէի վերանայի, 8հեռացեալ դադարէի յանապատի։ 9Ակն ունէի Աստուծոյ որ փրկէր զիս ՚ի կարճմտութենէ զայրանալոյ, ՚ի մրրկեալ նեղսրտութենէ։ 10Ընկլո՛ Տէր եւ բաժանեա՛ զլեզուս նոցա, զի տեսի զանօրէնութիւն եւ զհակառակութիւն ՚ի քաղաքի։ 11՚Ի տուէ եւ ՚ի գիշերի շուրջ եղեն զպարսպօք նորա անօրէնութիւն. չարիք եւ մեղք են ՚ի մէջ նոցա. 12եւ ո՛չ պակասեաց ՚ի հրապարակաց նոցա վա՛շխ եւ նենգութիւն։ 13Զի թէ թշնամւոյն նախատեալ էր՝ համբերէի՛ արդեւք, կամ ատելւոյն մեծաբանեալ էր ՚ի վերայ իմ՝ թաքչէի արդեւք ՚ի նմանէ։ 14Իսկ դո՛ւ մարդ հաւասար իմ, առաջնո՛րդ իմ եւ ծանօթ իմ։ 15Ապաքէն ՚ի նոյն քաղցրացուցեր ի՛նձ եւ քեզ կերակուր, զի գնայաք միաբանութեամբ ՚ի տան Աստուծոյ։ 16Եկեսցէ մա՛հ ՚ի վերայ նոցա, եւ կենդանւո՛յն իջցեն ՚ի դժոխս. զի չարութիւն է ՚ի բնակութեան նոցա եւ ՚ի մէջ նոցա։ 17Ես առ Աստուած կարդացի, եւ Տէր լուաւ ինձ 18յերեկոյս՝ ՚ի վաղորդա՛յն ՚ի հասարակ աւուր։ Պատմեցի եւ ասացի եւ լուիցէ՛ ձայնի իմում. 19փրկեսցէ՛ խաղաղութեամբ զանձն իմ ՚ի մերձաւորաց իմոց, զի կարեօք հասին ՚ի վերայ իմ։ 20Լուիցէ Աստուած եւ խոնարհ արասցէ զնոսա, որ յառաջն է քան զյաւիտեանս։ Զի ո՛չ գոյր նոցա փոխանակ, եւ ո՛չ երկեան յԱստուծոյ։ 21Ձգեաց զձեռն իւր ՚ի հատուցանել նոցա, եւ նոքա պղծեցի՛ն զօրէնս նորա։ 22Բաժանեցան ՚ի սրտմտութենէ երեսաց նոցա. եւ եհաս ՚ի սիրտս նոցա։ Կակուղ էին բանք նոցա քան զձէթ, եւ ինքեանք էին որպէս սլաք։ 23Ընկեա՛ ՚ի Տէր զհոգս քո եւ նա կերակրէ զքեզ, եւ ո՛չ տայ յաւիտեան սասանութիւն արդարոյ։

Կանոնս Գոբղայս. է̃

24Դու Աստուած իջուսցես զնոսա ՚ի գուբ ապականութեան, արք արիւնահեղք եւ նենգաւորք մի՛ հասարակեսցեն զաւուրս իւրեանց. այլ ես ՚ի քե՛զ Տէր յուսացայ։ Տունք. իբ։ Գոբղայս. լը։ ։ Սաղմոս. ժթ։ Տունս. յի։