2Թէ արդարեւ՛ զարդարութիւն խօսէիք, եւ ուղիղս դատէիք որդիք մարդկան։ 3Քանզի եւ ա՛րդ իսկ ՚ի սրտի ձերում զանօրէնութիւն գործէիք յերկրի. անիրաւութիւն ձեռք ձեր նիւթեն։ 4Օտար եղեն մեղաւորք ՚ի մօրէ, խաբեցա՛ն յարգանդէ եւ խօսեցան սուտ։ 5Սրտմտութիւն նոցա ըստ նմանութեան օձին, որպէս իժի՛ եւ քարբի զի խցեալ է զականջս իւր։ 6Զի մի՛ լուիցէ նա զձայն թովչի ճարտարի, եւ մի՛ առցէ դեղ ՚ի դեղատուէ՛ իմաստնոյ։ 7Աստուած փշրեսցէ՛ զատամունս նոցա ՚ի բերանս իւրեանց, եւ զժանիս առիւծուց խորտակեաց Տէր։ 8Անարգ եղիցին նոքա որպէս ջուր զի հեղու, ՚ի լարել աղեղան նորա տկարասցին 9որպէս մոմ զի հալի, եւ սպառեսցին։ Անկաւ հուր եւ ո՛չ տեսին զարեւ, 10մինչչեւ ՚ի միտ առեալ էր զփուշս իւրեանց. որպէս դժնի՛կ բարկութեան կենդանւոյն կիզցէ զնոսա։ 11Ուրախ եղիցի արդար յորժամ տեսցէ զհատուցումն, եւ զձեռս իւր լուասցէ՛ յարեան մեղաւորի։ 12Եւ ասասցէ մարդ, թէ արդարեւ՛ գուցէ՛ պտուղ արդարոյ, եւ է Աստուած որ դատի զնոսա յերկրի։ Տունք. ժ։ Գոբղայս. լդ։