Սաղմոս յԱսափ. ՀԲ։

1Իբրեւ զի բարի՛ է Աստուած Իսրայէլի, եւ ոյք ուղիղ են սրտիւք։ 2Բայց զի ի՛մ փոքր մի եւս սասանեալ էին ոտք, սակաւիկ մի եւ գայթագղեալ էին գնացք։ 3Նախանձեցայ ես ընդ անօրէնս՝ զխաղաղութիւն մեղաւորաց որպէս տեսանէի, 4ո՛չ գոյր վրէպ մահու նոցա։ Հաստատուն են տանջանք նոցա, 5՚ի վաստակս մարդկան չե՛ն նոքա, եւ ըստ մարդկան ո՛չ տանջեսցին։ 6Վասն այսորիկ կալա՛ւ զնոսա ամբարտաւանութիւն. արկան զիւրեամբք զամպարշտութիւն եւ զանիրաւութիւն իւրեանց։ 7Ելցէ որպէս ՚ի ճարպոյ անիրաւութիւն նոցա. զի գնացին նոքա ըստ խորհրդոց սրտից իւրեանց։ 8Խորհեցան եւ խօսեցա՛ն չարութեամբ. զապիրատութիւն ՚ի բարձունս խորհեցան։ 9Եդին յերկի՛նս զբերանս իւրեանց, եւ զլեզուս իւրեանց ածէի՛ն զերկրաւ։ 10Վասն այսորիկ ժողովուրդ իմ դարձցին այսրէն, եւ աւուրք իմ լի՛ կատարեալ գտցին ՚ի նոսա։ 11Ասացին թէ զիա՞րդ գիտա՞ց Աստուած. կամ գուցէ՞ արդեւք գիտութիւն առ ՚ի Բարձրելոյ։ 12Ահա մեղաւորք են եւ յաջողեա՛լ է նոցա, կան եւ ունի՛ն զմեծութիւն աշխարհի։ 13Ասացի. ՚Ի զո՛ւր ուրեմն արդարացուցի զսիրտ իմ. լուացայց սրբութեամբ զձեռս իմ, 14եւ եղէ ես խոշտանկեալ զօրհանապազ. եւ կշտամբանք իմ ընդ առաւօտս։ 15Թէպէտ եւ ասէի, թէ ա՛յսպէս պատմեցից ահաւասիկ յազգս որդւոց քոց որոց եւ ուխտեցի։ 16՚Ի մտի եդի թէ սակայն եւ ա՛յս ջան է առաջի իմ, 17մինչեւ մտից ՚ի սրբութիւն Աստուծոյ եւ ՚ի միտ առից զկատարած նոցա։ 18Սակայն վասն նենգութեան նոցա տարագի՛ր արասցես զնոսա. եւ կործանեսցես զնոսա յամբարտաւանութեան իւրեանց։ 19Իսկ զիա՞րդ եղեն յաւեր յանկարծակի, սատակեցա՛ն պակասեցա՛ն կորեան վասն անօրէնութեան իւրեանց, 20եւ եղեն որպէս երազք զարթուցելոց։ Տէր ՚ի քաղաքի քում զպատկերս նոցա անարգեսցես. 21զի հուր բորբոքեցա՛ւ ՚ի սրտի իմում, եւ երիկամունք իմ այլագունեցան։ 22Ես արհամարհեալ եղէ եւ ո՛չ գիտացի. 23որպէս զանասուն համարեցայ առաջի քո, եւ ես յամենայն ժամ ընդ քեզ եմ։ 24Կալար զաջոյ ձեռանէ իմմէ, ՚ի խորհուրդս քո առաջնորդեցեր ինձ, եւ փառօք ընկալար զիս։ 25Զի՞նչ կայ իմ բնաւ յերկինս, կամ ՚ի քէն զի՞նչ եւս խնդրեցից յերկրէ։ 26Նուաղեաց սիրտ իմ եւ մարմին իմ. Աստուած սրտի իմոյ. բաժին իմ Աստուած յաւիտեան։ 27Ահաւասիկ ոյք հեռի արարին զանձինս իւրեանց ՚ի քէն կորիցեն. սատակեսցե՛ս զամենեսեան որ ապստամբ եղեն ՚ի քէն։ 28Ինձ մերձենալ առ Աստուած բարի է, եւ դնել առ Տէ՛ր զյոյս իմ։ Պատմել զամենայն օրհնութիւնս քո, ՚ի դրունս դստե՛ր Սիոնի։ Տունք. իդ։