1Եւ եղեւ յետ այսորիկ յաւուրս դատելոյ դատաւորացն, եկն սով յերկիրն։ Եւ գնա՛ց այր ՚ի Բեթղ՚եհեմէ Յուդայ՝ պանդխտանա՛լ յագարակին Մովաբայ. ինքն եւ կի՛ն իւր, եւ երկո՛ւ որդիք իւր։ 2Եւ անուն առնն Եղ՚իմեղ՚էք, եւ անուն կնոջ նորա Նոոմին, եւ անուն երկուց որդւոց նորա՝ Մաաղոն, եւ Քեղ՚ղ՚ոն, Եփրաթացիք ՚ի ցեղէ՛ Յուդայ. չոգան յագարակն Մովաբու, եւ ա՛նդ էին։ 3Եւ մեռաւ Եղ՚իմեղ՚էք այրն Նոոմինայ. եւ մնա՛ց կինն եւ երկու որդիք նորա։ 4Եւ առին իւրեանց կանայս Մովաբացիս. անուն միումն Որփա՛, եւ անուն երկրորդին Հռութ. եւ բնակեցին անդ իբրեւ ամս տասն։ 5Եւ մեռա՛ն անդ երկոքին, Մաաղոն եւ Քեղ՚ղ՚ոն. եւ մնաց կինն միա՛յն յառնէ իւրմէ եւ յորդւոց իւրոց։ 6Եւ յարեաւ ինքն եւ երկոքին նուա՛նք նորա, եւ դարձան յագարակէն Մովաբայ. զի լուան թէ ա՛յց արար Աստուած ժողովրդեան իւրում տալ նոցա հաց։ 7Եւ ել ՚ի տեղւոջէն ուր էր, եւ երկոքին նուանք նորա ընդ նմա. եւ գնացին ճանապարհ դառնա՛լ յերկիրն Յուդայ։ 8Եւ ասէ Նոոմին ցերկոսին նուանս իւր. Երթա՛յք դարձարո՛ւք յիւրաքանչիւր տուն հօր իւրոյ. եւ արասցէ ընդ ձեզ Տէր ողորմութիւն, որպէս արարէք ընդ մեռեա՛լսն եւ ընդ իս։ 9Տացէ՛ ձեզ Տէր՝ եւ գտջիք հանգի՛ստ իւրաքանչիւր ՚ի տան հօր իւրոյ։ Եւ համբուրեա՛ց զնոսա։ Ամբարձին զձայնս իւրեանց եւ լացին, 10եւ ասեն ցնա. Ո՛չ այդպէս, այլ ընդ քե՛զ դարձցուք ՚ի ժողովուրդ քո։ 11Եւ ասէ Նոոմին. Դարձարո՛ւք դստերք իմ. ընդէ՞ր գայցէք ընդ իս. միթէ դարձեալ որդի՞ք իցեն յորովայնի իմում, եւ լինիցին ձեզ յա՞րս. 12դարձարո՛ւք դստերք իմ եւ երթա՛յք, զի ես ծերացեալ եմ, եւ չե՛մ լինելոյ առն. եթէ ասիցեմ թէ կայցէ ինչ ինձ աղե՛րս՝ եւ լինիցիմ առն աշխարհականացեալ եւ ծնանիցիմ որդիս. 13եւ նոցա՛ սպասիցէք մինչեւ զարգանայցեն, եւ ՚ի նոսա գրաւիցիք չլինել առն. մի՛ դստերք իմ. զի առաւե՛լ քան զձեզ դառնացեալ եմ, զի ե՛լ ընդ իս ձեռն Տեառն։ 14Եւ ամբարձին զձայնս իւրեանց միւսանգամ, եւ լացին. եւ համբուրեա՛ց Որփա զսկեսուր իւր, եւ դարձա՛ւ ՚ի ժողովուրդ իւր. բայց Հռո՛ւթ գնա՛ց զկնի նորա։ 15Եւ ասէ Նոոմին ցՀռութ. Ահա նէ՛ր քո դարձա՛ւ ՚ի ժողովուրդ իւր՝ եւ առ աստուածս իւր, դարձի՛ր եւ դու զհետ նիրի՛ն քոյ։ 16Եւ ասէ Հռութ. Մի՛ պատահեսցէ ինձ թողուլ զքեզ եւ դառնալ ՚ի քէն. զի ուր դո՛ւ երթայցես՝ երթա՛յց, եւ ուր հանգչիցիս՝ հանգեա՛յց, ժողովուրդ քո՝ ժողովո՛ւրդ իմ. եւ Աստուած քո՝ Աստուած իմ. 17եւ ուր մեռանիցիս՝ մեռա՛յց, եւ ա՛նդ թաղեցայց. օնեւօն արասցէ ինձ Տէր՝ եւ օնեւօն յաւելցէ, բայց եթէ մա՛հ մեկնեսցէ ընդ իս եւ ընդ քեզ։ 18Եւ իբրեւ ետես Նոոմին թէ պնդեա՛լ է երթալ նա ընդ նմա, դադարեա՛ց այնուհետեւ ՚ի խօսելոյ ընդ նմա։ 19Եւ գնացին երկոքին մինչեւ գա՛լ նոցա ՚ի Բեթղեհէմ։ Եւ եղեւ ՚ի գալն նոցա ՚ի Բեթղեհէմ, հնչեա՛ց ամենայն քաղաքն զնովաւ, եւ ասեն՝ թէ սա՞ իցէ Նոոմին։ 20Եւ ասէ ցնոսա. Մի՛ կոչէք զիս Նոոմին, այլ կոչեցէ՛ք զիս Դառնացեա՛լ, զի դառնացո՛յց զիս Բաւականն յոյժ։ 21Լի՛ չոգայ, եւ ունա՛յն դարձոյց զիս Տէր. եւ արդ՝ ընդէ՞ր կոչէք զիս Նոոմին, եւ Տէր նկո՛ւն արար զիս, եւ Բաւականն չարչարեա՛ց զիս։ 22Եւ դարձան Նոոմին եւ Հռութ Մովաբացի նո՛ւ իւր ընդ նմա՝ գնացեալ յագարակէն Մովաբայ. եւ եկին ՚ի Բեթղեհէմ ՚ի սկի՛զբն հնձոց գարւոյ։