Որ կոչեցաւ Յեսու

1Ամենայն իմաստութիւն ՚ի Տեառնէ է՛. կա՛յ եւ մնայ ընդ նմա յաւիտեան: 2Զաւազ ծովո՛ւ՝ եւ զշիթս անձրեւաց եւ զաւուրս ժամանակաց ո՞ թուեսցէ երբէք: 3Զբարձրութիւնս երկնից եւ զլայնութիւնս երկրի, եւ զանդունդս իմաստութեան՝ զայն ո՞ քննեսցէ: 4Յառաջ քան զամենայն հաստատեցաւ իմաստութիւն՝ զգօնութիւն եւ հանճար յաւիտենի՛ց էին: 5Արմատք իմաստութեան ՚ի նմա՛ յայտնեցան: 8Մի՛ է իմաստութիւն ահեղ յո՛յժ՝ որ նստի ՚ի վերայ աթոռոց գովութեան իւրոյ: 9Ինքն Տէր հաստատեաց զնա՛, 10եւ սփռեաց զնա՛ յարարածս իւր, եւ յամենայն մսեղիս ըստ պարգեւաց իւրոց: 11Երկի՛ւղ Տեառն փա՛ռք եւ պարծա՛նք, եւ ցնծութեան եւ ուրախութեան պսակ: 12Երկիւղ Տեառն ուրա՛խ առնէ զսիրտս՝ եւ շնո՛րհս եւ խնդութիւն՝ եւ երկա՛յն աւուրս մատուցանէ: 13Որ երկնչի ՚ի Տեառնէ՝ բարի գտցէ ՚ի վախճանի, եւ յաւուր կատարածի իւրոյ օրհնեսցի՛: 16Սկիզբն զգօնութեան երկնչե՛լ ՚ի Տեառնէ. ընդ հաւատացեա՛լս յարգանդի ստեղծաւ. եւ ՚ի վերայ զաւակի նոցա հաւատարիմ ողորմութիւն լինէր: 20Կատար իմաստութեան երկնչել ՚ի Տեառնէ, եւ լցուցանէ զնոսա յարմտեաց իւրոց. 21եւ զամենայն տո՛ւնս նոցա լի՛ առնէ ցանկութեամբ իւրով: 22Պսակ զգօնութեան երկիւղ Տեառն, զուարճացեալ խաղաղութիւն նմա ողջութեամբ հանդե՛րձ: 23Իբրեւ հայեցաւ եւ համբուրեա՛ց զնա՛. 24զհանճար եւ զիմաստութիւն աւանդապահա՛ց նորա բարձրացո՛յց: 25Արմա՛տք իմաստութեան երկնչե՛լ ՚ի Տեառնէ՛. եւ շաւիղք նորա երկայնակեաց ժամանակաց: 28Ո՛չ է մարթ՝ եթէ արդարասցի ցասումն տարապարտուց, զի մի՛ շիթ բարկութեան կործանումն անձին իւրում լինիցի: 29Առ ժամանակ մի պինդ կալ է համբերողի. եւ մինչեւ ՚ի վախճան ՚ի մէջ կալ ամենայն ուրախութեան. 30եւ առ ժամանակ մի ունել զսիրտ եւ պահել զբան իւր, եւ բազում շրթունք պատմեսցեն զգովութիւն իմաստութեան նորա: 31՚Ի գանձս իմաստութեան նորա առակք զգօնութեան: 32Անարգ թուի յաչս անիրաւին աստուածպաշտութիւն: 33Դու ո՞վ որդեակ ցանկա՛ իմաստութեան՝ եւ պահեա՛ զնա, եւ Տէր սփռեսցէ ՚ի քեզ զհանճար եւ զիմաստութիւն: 34Զի զգօնութիւն իմաստութեան երկիւղ Տեառն է, 35եւ հաճոյ նմա հաւա՛տք եւ հեզութիւն: 36Մի՛ անհնազանդ լինիր յերկիւղ Տեառն, եւ մի՛ գնար դու առ նա ՚ի միտս երկմիտս: 37Եւ մի՛ կեղծաւորիր առաջի մարդկան, եւ շրթանց քոց զգո՛յշ լինիջի՛ր: