1Զի եւ մշակ արբշիռ ո՛չ հասցէ ՚ի մեծութիւն: Որ անարգէ զսակաւն՝ առ փոքր փոքր կործանեսցի: 2Կանայք եւ գինի կործանեն զիմաստութիւն. յանդուգն յանձն՝ սատակեսցի: 4Որ վաղվաղկոտ է ՚ի հաւատալ՝ թեթեւ է սրտիւ, եւ որ յանցանէ՝ յանձն իւր մեղանչէ: 5Որ լիրբ է մտօք՝ ըստգիւտ լիցի բազմաց: 7՚Ի բարեկամն եւ ՚ի թշնամին մի՛ յօժարեր երկրորդել զբան: 8Եթէ մեղք ո՛չ իցեն ՚ի ներքս՝ բնաւ եւ յայտներ մի, 9զի լուաւ նա՝ եւ զգուշացաւ ՚ի քէն: 10Լուար ինչ բան՝ մեռցի ՚ի սրտի քում, պի՛նդ կաց՝ ո՛չ հերձու եւ ելանէ արտաքս: 12Իբրեւ նետ հարեալ ՚ի մարմին մարդոյ, այսպէս բան ՚ի սրտի անմտի: 13Յանդիմա՛ն արա զբարեկամն՝ թերեւս չիցէ իսկ յանցուցեալ, ապա թէ իցէ մեղուցեալ, դարձեալ զգուշացո՛՝ զի բարեկամութիւնն հաստատեսցի: 16Բազում են բանսարկութիւնք, եւ դու ամենայն բանից մի՛ հաւատար: 17Է՛ ոք որ գթէ՝ եւ ո՛չ մտօք, զի ո՞վ է՝ որ ո՛չ յանցեաւ մտօք կամ լեզուաւ: 18Ամենայն իմաստութիւն երկիւղ Տեառն: 19Չէ՛ իմաստութիւն խրատ չարեաց, եւ ո՛չ ՚ի խորհուրդ մեղաւորաց իմաստութիւն: 21Լաւ է պակասամիտն երկիւղած, քան որ լի է մտօք, եւ յանդգնի անցանել ըստ օրէնս: 22Է՛ խորագիտութիւն ճշմարիտ, եւ լի է ապիրատութեամբ եւ անիրաւութեամբ: 23Եւ է՛ որ կորուսանէ զշնորհս՝ զի յայտնի արասցէ զիրաւունս: Եւ է խորամանկ խոնարհ՝ շրջի ՚ի ծածուկ, եւ փոր նորա լի է նենգութեամբ: 26Մարդ յականէ իսկ երեւի, եւ ՚ի պատահել երեսաց ճանաչի իմաստութիւն: 27Հանդերձ մարդոյ եւ ծաղր երեսաց եւ քայլ ոտից պատմէ զնմանէ: 28Է՛ յանդիմանութիւն՝ որ ո՛չ է բարի. եւ է լռութիւն՝ որ է իմաստութիւն: