1Ո՛րդեակ՝ փախի՛ր ՚ի մեղաց՝ որպէս յերեսաց օձի, զի թէ մերձենաս՝ հարկանէ զքեզ: 2Ամենայն անօրէնութիւն որպէս սուր երկսայրի՛ է. 4եւ հարուածոց նորա չի՛ք բժշկութիւն: 5Թշնամանք եւ պատուհասք աւերեսցեն զմեծութիւն, սոյնպէս եւ տունք ամբարտաւանից կործանեսցին: 6Աղօթք աղքատաց մե՛րձ է առ Աստուած, եւ նոցա իրաւունք փութապէս ելանեն: 7Եւ որ ատէ զյանդիմանութիւն՝ ՚ի ճանապարհս մեղաւորաց գտանի. զի որ երկնչի ՚ի Տեառնէ՝ դառնայ վաղվաղակի սրտիւ իւրով: 8՚Ի հեռաստանէ յայտնի է հզօրն լեզուաւ իւրով. իսկ զգայթագղելն նորա գիտէ իմաստունն: 9Եւ որ շինէ զտուն իւր ընչիւք օտարաց, այնպէս է՝ որպէս առնէ ոք քարինս շեղջակոյտ: 10Զի ժողով անօրինաց խծուծ կուտեալ է, եւ կատարած նոցա բոց հրոյ: 11Մեղաւորաց ճանապարհք ղորկ եւ հորդեալ քարաքաղ, բայց վախճան նոցա կորուստ ՚ի դժոխս: 12Իսկ որ պահէ զօրէնս՝ խորհրդոց իւրոց հասու լինի, 13եւ վախճան երկիւղի Տեառն իմաստութիւն: 14Մա՛րդ որ ո՛չ է խորագէտ՝ ո՛չ խրատի. 15զի է՛ խորագիտութիւն որ յաճախէ ՚ի դառնութիւն. 16եւ իմաստնոյ գիտութիւն որպէս հեղեղ յորդեսցէ, եւ որպէս բղխումն աղբեր: 17Սիրտ անմտի որպէս աման ջախջախեալ, զի զգիտութիւն ամենեւին ո՛չ ընդունի: 18Իմաստունն իբրեւ լսէ զբան հանճարեղին՝ գովէ զնա եւ յանգի ՚ի նա: Անագորոյնն իբրեւ լսէ տհաճ լինի, դարձուցանէ զերեսս՝ եւ զայն յետս ընկենու: 19Ճառ բանից առն մորոսի՝ բեռն ընկեցեալ ՚ի ճանապարհի, 22եւ իբրեւ կապանք յոտս անմտաց իմաստութիւն: 23Մորոսն ՚ի ծիծաղելն իւրում բարձրացուցանէ զանձն. իսկ խորագէտն հազիւ ընդ քիմսն ժպտի: 24Իբրեւ զարդ ոսկի է իմաստնոյ խրատ, եւ որպէս ապարանջան յաջոյ ձեռին նորա: 27Անմտութիւն է մարդոյ կալ առ դուրս՝ եւ ունկն դնել ՚ի ներքս, եւ որ իմաստուն է՝ ծանր թուի նմա այս եւ անարգանք: 29Առն անմտի սիրտ ՚ի բերան իւր է, եւ բանք իմաստնոյ կշիռ կացցէ ՚ի բերան եւ ՚ի սիրտ: 30Անիծանէ ամբարիշտն զՍատանայ՝ եւ ո՛չ իմանայ թէ անիծանէ զանձն իւր: 31Զանձն իւր պղծէ քսուն, եւ ՚ի բնակութեան իւրում ատեցեալ լինի: