1Վա՛տն քարիւ շաղախելով հարաւ, եւ ամենայն ոք կոխէ ՚ի վերայ անմտութեան նորա: 2Ցեխով շաղախեալ վատ, եւ որ բուռն հարկանէ զնմանէ՝ թօթափէ զձեռս: 3Հօր ամօթ են ծնունդք անխրատք: Եւ դուստր ծնունդ նիազութեան. 5եւ կին անզգամ զհայր եւ զմայր յամօթ առնէ: 6Երգք տրտմութեան իբրեւ պատգամք տարաժա՛մք: Իմաստութիւն եւ խրատ յամենայն ժամ իմաստնոց է. 7եւ որպէս զխեցի ոք կարկատէ, այսպէս է՝ եւ որ ուսուցանէ զմորոսն: 8Որ պատմէ զբան այնմ, որ ո՛չ անսայ՝ այսպէս է՝ որ զարթուցանէ զքնած ՚ի խոր քնոյ: 9Որ պատմէ զիմաստութի՛ւն առն անմտի եւ խնդրէ ՚ի նմանէ բան՝ ասէ. Զի՞ ես։ Եւ կամ. Զի՞նչ ասացեր: 10Լա՛ց ՚ի վերայ մեռելոյ՝ զի պակասեաց ՚ի լուսոյ. եւ ՚ի վերայ մորոսի լաց՝ զի պակասեաց յիմաստութենէ: 11Սակա՛ւ ինչ լաց ՚ի վերայ մեռելոյն՝ զի հանգեաւ. 12եւ մորոսին կեանքն չար են քան զմահ: 13Սուգ մեռելոյ զեւթն օր, եւ ամբարշտին եւ անմտին՝ ամենայն աւուրք իւր: 14Ընդ առն անմտի եւ անզգամի զբանս քո մի՛ յաճախեր. ընդ անմտին ՚ի ճանապարհ մի՛ երթար։ 16Խոտորեա՛ ՚ի նմանէ՝ եւ գտցես հանգիստ. ապա թէ ոչ՝ շաղախեսցիս ՚ի մահ նորա, եւ կամ նա յարեան քում: 17Զի՞նչ ծանր քան զկապար, զի՞նչ է անուն նորա՝ բայց մորոս: 18Աւազ եւ ա՛ղ եւ շանթք երկաթոյ դիւր է կրել՝ քան զմարդ անմիտ: 19Եւ զոր օրինակ պահանկակապ շինուած ՚ի ժամանակի շարժման ո՛չ կործանեսցի, 20սոյնպէս սիրտ հաստատուն՝ ՚ի վերայ խորհրդոց իմաստութեան ՚ի ժամանակի խռովութեան ո՛չ դողասցի: 24Որ շղով զակն հարկանէ զարտասուս իջուցանէ, այսպէս որ զայրացուցանէ զբարս՝ յայտնէ զսիրտ իւր. 25եւ որ նախատէ զբարեկամ՝ քակէ զբարեկամութիւն: 26Եթէ սուր հանցես ՚ի վերայ բարեկամի՝ զյոյս քո ՚ի նմանէ մի՛ հատաներ, զի գոյ անդրէն դարձ: 27Մի՛ նախատիցես զնա եւ մի՛ զանգիտիցես, զի գոյ տեղի հաշտութեան: Բայց մի՛ զխորհուրդ նորա ցրուիցես, զի այն է որ քակէ զբարեկամութիւն: 28Հաւատարիմ լիջիր դու յաղքատութեան ընկերին՝ զի ՚ի բարիս նորա ուրախ լինիցիս: 29Յառաջ քան զկայծակունս ծուխ եւ բոց. այսպէս յառաջ քան զարիւն՝ կագ եւ հակառակութիւն: 33Ո՞ տացէ ինձ պահապան բերանոյ, եւ ՚ի վերայ շրթանց իմոց կնիք հաւատարիմ, զի մի՛ անգեայց ՚ի նմանէ: