3Երեք են զոր ատեաց անձն իմ, եւ գարշեցայ յոյժ ՚ի կենաց նոցա։ 4Զհպարտ աղքատ, եւ զմեծատուն սուտ՝ զալեւոր պոռնիկ եւ պակասեալ ՚ի մտաց: 6Իբրեւ զի գեղեցիկ է ծերոց իմաստութիւն 7եւ միտք եւ հանճար փառաւորաց: 8Իմաստութիւն ծերոց պսակ, եւ պարծանք նոցա երկիւղ: 9Երանեցի ինն խորհրդոց սրտիւ իմով. 10մարդոյ զուարճացելոյ յորդիս, եւ կենդանւոյն տեսցէ զբեկումն թշնամեաց. 11եւ որ կայցէ ընդ կնո՛ջ իմաստնոյ, եւ որ ո՛չ լծեաց զե՛զն եւ զէշ ՚ի միասին. եւ որ լեզուաւ իւրով ո՛չ գայթագղեաց, եւ անարժանի ուրուք ո՛չ ծառայեաց: 12Եւ երանեալ է ա՛ռն որ եգիտ զիմաստութիւն, եւ ո՛չ կործանեաց զնա աղքատութիւն եւ տնանկութիւն: 13Որ զիմաստութիւն եգիտ՝ մե՛ծ է, այլ ա՛յնպէս ո՛չ է՝ որպէս 14երկիւղ Տեառն: 15Բո՛ւռն հար զնմանէ որդեակ՝ զի չիք ինչ նման նմա: 17Ընկալ զամենայն ցաւ՝ եւ մի՛ զվէրս սրտի: Ամենայն չարիք չար են, բայց չարութիւն կնոջ վերագոյն: 22Գլուխ չար քան զօձի չիք, եւ չկայ թշնամութիւն չար քան զկնոջ: 26Վիճակ չարեաց ելցէ նա, եւ ժառանգութիւն ամբարշտաց: 27Իբրեւ զառ ՚ի վեր աւազի առ ոտս ծերոց, ա՛յսպէս լեզուանի կին ա՛ռն հեզոյ: 28Մի՛ պատրիր ՚ի գեղ կնոջ, եւ մի՛ իգանար դու ՚ի լկնելն նորա: 33՚Ի կնոջէ սկիզբն մեղաց, եւ վասն նորա հանապազ մեռանիմք: