Հարսն ասէ.

ՈՐ Է ՕՐՀՆՈՒԹԻՒՆ ՕՐՀՆՈՒԹԵԱՆՑ Ասացեալ Սողոմոնի Արքայի Իսրայէլի [1]

1Համբուրեսցէ զիս ՚ի համբուրից բերանոյ իւրոյ. զի բարի՛ են ստինք քո քան զգինի, 2եւ հոտ իւղոց քոց քան զամենայն խունկս։ Ե՛ւղ անոյշ հեղեալ է անուն քո. վասն այսորիկ օրիորդք սիրեցին զքեզ, 3եւ ձգեցին զքեզ։ Զհե՛տ հոտոյ իւղոց քոց ընթասցուք մեք։ Օրիորդացն պատմէ հարսնն վասն փեսային՝ զոր ինչ շնորհեաց նմա. Տարա՛ւ զիս արքայ ՚ի սենեակ իւր։ Հարսինն պատմեալ օրիորդացն։ Եւ նոքա ասեն. Ցնծասցո՛ւք եւ ուրա՛խ լիցուք մեք ՚ի քեզ. եւ սիրեսցո՛ւք զստինս քո քան զգինի։ Օրիորդքն հարսինն բարբառին զանուն փեսային. Ուղղութի՛ւն սիրեաց զքեզ։ Հարսնն ասէ. 4Սեա՛ւ եմ ես եւ գեղեցիկ դստերք Երուսաղեմի, իբրեւ զվրանս Կեդարու, եւ իբրեւ զխորանն Սողոմոնի։ 5Մի՛ հայիք ընդ իս, զի ես սեւացեալ թխացայ։ Քանզի խեթիւ հայեցաւ ընդ իս արեգակն։ Որդիք մօր իմոյ մարտեան ընդ իս, եւ եդին զիս պահապան այգեստանի. զի զայգին իմ ո՛չ պահեցի։ Հարսնն ցփեսայն ասէ. 6Պատմեա՛ ինձ զոր սիրեաց անձն իմ. ո՞ւր հովուես, ո՞ւր հանգուցանես ՚ի միջօրէի. գուցէ լինիցիմ իբրեւ զընկեցեալն յերամակս ընկերաց քոց։ Փեսայն ցհարսնն ասէ. 7Եթէ ո՛չ ծանիցես զանձն քո գեղեցիկդ ՚ի կանայս. ելեր դու զհետ գարշապարացն հօտից, եւ արածես զուլս քո ՚ի վրանս հովուաց։ 8Երիվարացն իմոց ՚ի կառսն փարաւոնի նմանեցուցի զքեզ մերձաւորդ իմ։ Օրիորդքն ցհարսնն ասեն. 9Քանզի գեղեցկացան ծնօտք քո իբրեւ զտատրակի. պարանոց քո իբրեւ զմանեակս։ 10Նմանութի՛ւն ոսկւոյ արասցուք քեզ՝ հանդերձ կիտուածովք արծաթոյ, 11մինչեւ արքա՛յ ՚ի գիրկս իւր ընկալցի զքեզ։ Հարսնն ցիւր անձնն, եւ ցփեսայն ասէ. Նարդոս իմ ե՛տ զհոտ իւր. 12ծրար ստաշխին է եղբօրորդին իմ ինձ. ՚ի մէջ ստեանց իմոց հանգիցէ։ 13Ողկոյզ նոճոյ է եղբօրորդին իմ ինձ. ՚ի մէջ այգեստանեա՛ցն Ենգադդայ։ Փեսայն ցհարսնն ասէ. 14Ահա՛ւադիկ կաս գեղեցի՛կ մերձաւոր իմ. ահա՛ւադիկ կաս գեղեցիկ. ա՛չք քո աղաւնիք։ Հարսնն ցփեսայն ասէ. 15Ահա՛ւադիկ կաս բարենշան եղբօրորդեակ իմ. այլ եւ գեղեցիկ առ գահոյս մեր հովանաւոր։ 16Գերանք տանց մերոց մայրք. դարանաւանդք մեր նո՛ճք։