Փեսայն ցիւր անձնն եւ ցհարսնն ասէ.

Փեսայն ցիւր անձնն եւ ցհարսնն ասէ. [17]

1Ես ծաղի՛կ դաշտաց՝ շուշան հովտաց։ 2Իբրեւ շուշա՛ն ՚ի մէջ փշոց. ա՛յնպէս մերձաւորդ իմ ՚ի մէջ դստերաց։ Հարսնն ցփեսայն ասէ. 3Իբրեւ խնծորի ՚ի փա՛յտս անտառի, ա՛յնպէս եղբօրորդիդ իմ ՚ի մէջ ուստերաց։ Ընդ հովանեա՛ւ նորա ցանկացայ նստել՝ եւ նստայ. եւ պտուղ նորա քա՛ղցր է ՚ի կոկորդի իմում։ Ցօրիորդսն հարսնն ասէ. 4Մուծէ՛ք զիս ՚ի տուն գինւոյ, կարգեցէ՛ք ՚ի վերայ իմ զսէր. 5հաստատեցէ՛ք զիս իւղով. կուտեցէ՛ք յիս խնձոր. զի խանդակա՛թ եմ ես սիրով։ 6Ձա՛խ նորա ընդ գլխով իմով. եւ աջ նորա պատեսցէ զինեւ։ Հարսնն ցօրիորդսն ասէ. 7Երդմնեցուցանեմ զձեզ դստերք Երուսաղեմի ՚ի զօրութիւնս եւ յուժգնութիւնս անդաստանի, եթէ յառնիցէք՝ զարթուսջի՛ք զսէրն մինչեւ կամեսցի։ Լուաւ զձայն փեսային եւ ասէ. 8Ձա՛յն եղբօրորդւոյ իմոյ. ահաւասիկ սա եկն վազս առնու ՚ի վերայ լերանց՝ խաղաղացեալ ՚ի վերայ բլրոց։ 9Նմա՛ն է եղբօրորդին իմ այծեման կամ որթուց եղանց ՚ի վերայ լերանց Բեթելայ։ Հարսնն նշա՛ն տայ օրիորդացն զփեսայէն, եւ ասէ. Ահա՛ւասիկ սա եկաց յայնկոյս որմոյն մերոյ, կարկառեալ ընդ պատուհանս, հայեցեալ ընդ վանդակապատն։ 10Պատասխանի՛ տայ եղբօրորդին իմ ինձ՝ եւ ասէ. Արի՛ եկ մերձաւոր իմ, գեղեցիկ իմ, աղաւնի իմ։ 11Զի ահա ձմեռն անց. անձրեւք անցին եւ գնացեալ մեկնեցան. 12ծաղիկք երեւեցան յերկրի մերում. ժամանակ եհաս յատանելոյ՝ ձայն տատրակի լսելի՛ եղեւ յերկրի մերում։ 13Թզենի արձակեաց զբողբոջ իւր. որթք մեր ծաղկեալք ետո՛ւն զհոտ իւրեանց։ Արի՛ եկ մերձաւոր իմ, գեղեցի՛կ իմ, 14աղաւնի իմ՝ եւ եկ դու աղաւնեակ իմ ընդ հովանեաւ վիմիդ առ պատուարաւ պարսպիդ։ Երեւեցո՛ ինձ զերեսս քո, եւ լսելի՛ արա ինձ զբարբառ քո. զի բարբառ քո քաղցր է՝ եւ տեսիլ քո գեղեցիկ։ Ցօրիորդսն փեսայն ասէ զայս ինչ. 15Կալարո՛ւք մեզ աղուեսունս մանրկունս զապականիչս այգեաց. եւ որթք մեր ծաղկեսցեն։ Հարսն ասէ զայս ինչ. 16Եղբօրորդին իմ ինձ՝ եւ ես նմա՛ որ հովուէն ՚ի մէջ շուշանաց՝ 17մինչեւ տիւն լուսաւորեսցէ՝ եւ ստուերքն շարժեսցին։ Դարձի՛ր նմանեա՛ց դու եղբօրորդի իմ այծեման կամ որթուց եղանց ՚ի վերայ լերանց խնկաբերաց։