Փեսայն ասէ.

1Ահաւադիկ կաս գեղեցիկ մերձաւո՛ր իմ՝ ահաւադիկ կաս գեղեցիկ. աչք քո աղաւնիք բա՛ց ՚ի լռութենէդ քումմէ։ Վա՛րսք քո իբրեւ զերամակս այծից որք երեւեցան ՚ի Գաղաադէ։ 2Ատամունք քո իբրեւ զերամակս կտրելոց որք ելանեն ՚ի լուալեաց. ամենեքեան երկուորիք են, եւ անորդի ո՛չ գոյ ՚ի նոսա։ 3Իբրեւ զթել որդան են շրթունք քո. եւ խօսք քո գեղեցիկք. իբրեւ զկեղեւ նռան են այտք քո՝ բա՛ց ՚ի լռութենէդ քումմէ։ 4Իբրեւ զաշտարակն Դաւթի պարանոց քո՝ որ շինեալն է ՚ի Թալպիովթ. հազար վահանք կախեալ են զնմանէ, եւ ամենայն նետք սպառազինաց։ 5Երկո՛ւ ստինք քո իբրեւ զերկուս ուլս երկուորիս այծեման, որ արածիցին ՚ի մէջ շուշանաց, 6մինչեւ տիւն նուաղեսցէ, եւ ստուերքն շարժեսցին։ Գնացի՛ց ես ինձէն ՚ի լեառն զմըռնենեաց, եւ ՚ի բլուրն կնդրկի։ 7Ամենեւի՛ն գեղեցիկ ես, մերձաւոր իմ, եւ արատ ինչ ո՛չ գոյ ՚ի քեզ։ 8Ե՛կ ՚ի Լիբանանէ հարսն, ե՛կ այսր ՚ի Լիբանանէ. եկեսցես եւ անցցես ՚ի գլխոյ հաւատոց՝ ՚ի կատարէ Սանիրայ եւ Հերմոնի, ՚ի մայրեաց առիւծուց, եւ ՚ի լերանց ընծուց։ 9Սրտակա՛թ արարեր զմեզ քոյր մեր հարսն. սրտակա՛թ արարեր զմեզ միով ակամբ քով, եւ միով քառամանեկաւ պարանոցի քոյ։ 10Քանզի գեղեցկացան ստինք քո քոյր իմ հարսն. քանզի գեղեցկացան ստինք քո ՚ի գինւոյ, եւ հոտ հանդերձից քոց քան զամենայն խունկս։ 11Մե՛ղր կաթեցուցանեն շրթունք քո քոյր իմ հարսն. մեղր եւ կա՛թն ՚ի ներքոյ լեզուի քոյ, եւ հոտ հանդերձից քոց իբրեւ զհո՛տ կնդրկի։ 12Պարտէ՛զ փակեալ քոյր իմ հարսն, պարտէզ փակեալ եւ աղբեւր կնքեալ։ 13Պատգամաւորութիւն քո դրախտ նռնենեաց հանդերձ պտղովք մրգաբերաց։ Կիպրոս հանդերձ նարդոսիւ։ 14Նարդոս եւ քրքում, խունկեղէգն եւ կինամոմոն, հանդերձ ամենայն ծառօք Լիբանանու։ Զըմուռս եւ հալուէ, հանդերձ ամենայն գլխաւոր խնկօք։ 15Աղբեւր բուրաստանաց եւ ակն ջրոյ կենդանւոյ՝ բղխեալ ՚ի Լիբանանէ։ 16Արի՛ հիւսւսի եւ ե՛կ հարաւ, շնչեա՛ ՚ի պարտէզ իմ, եւ բուրեսցին խունկք իմ։