1Այլ դու խօսեա՛ց որ ինչ վայելէ ողջամի՛տ վարդապետութեանդ։

2Ծերոց զգա՛ստս լինել, պարկեշտս, ցածո՛ւնս, ողջամի՛տս ՚ի հաւատս, ՚ի սէ՛ր, ՚ի համբերութեան, ՚ի ժուժկալութեան։ 3Պառաւանց նոյնպէս ՚ի զգաստութեան, ՚ի սո՛ւրբ վայելչութեան, մի՛ բանսարկուս, մի՛ գինեմոլս, այլ բարեխրա՛տս. 4զի զգաստացուսցեն զմանկամարդսն՝ այրասէ՛րս լինել, որդեսէրս, 5ցածո՛ւնս, սո՛ւրբս, տնարա՛րս, բարեգո՛րծս, հնազա՛նդս իւրեանց արանց. զի մի՛ բանն Աստուծոյ եւ վարդապետութիւնն՝ հայհոյեսցի։ 6Զերիտասարդս նոյնպէս աղաչեսջի՛ր՝ ցածո՛ւնս լինել, 7ամենեցո՛ւն զանձն օրինակ կացուցանել՝ գործոց բարութեան, վարդապետութեամբ զանեղծութի՛ւն ունել, զսրբութի՛ւն, զպարկեշտութիւն, 8զբա՛նն ողջմտութեան, անպարսա՛ւ լինել, զի որ հակառակորդն իցէ՝ յամօթ լիցի, եւ մի՛ ինչ ունիցի ասել զմէնջ չարութիւն։

9Ծառայից՝ իւրեանց տերանցն հնազա՛նդ լինել՝ եւ հաճո՛յս յամենայնի, մի՛ հակառակօ՛ղս, 10մի՛ հատուս. այլ զամենայն հաւատս ցուցանել բարութեամբ, զի զվարդապետութիւն Փրկչին մերոյ Աստուծոյ զարդարեսցե՛ն յամենայնի։ 11Քանզի երեւեցաւ շնորհն Աստուծոյ փրկի՛չ ամենայն մարդկան. 12որ խրատէն զմեզ, զի ուրասցո՛ւք զամպարշտութիւն, եւ զաշխարհակա՛ն ցանկութիւնս. զգաստութեամբ, եւ արդարութեամբ, եւ աստուածպաշտութեամբ կեցցուք յաշխարհիս. 13եւ ա՛կնկալցուք երանելի յուսոյն, եւ յայտնութեան փառաց մեծին Աստուծոյ՝ եւ Փրկչին մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի. 14որ ե՛տ զանձն վասն մեր, զի փրկեսցէ զմեզ յամենայն անօրէնութենէ, եւ սրբեսցէ իւր ժողովուրդ սեպհական՝ նախանձաւոր գործոց բարութեան։ 15Զա՛յդ խօսեաց՝ եւ մխիթարեա՛ եւ յանդիմանեա՛ ամենայն սաստիւք. զի մի՛ ոք իցէ որ զքեզ արհամարհիցէ։