1Եւ ես տրտմեցա՛յ եւ լացի. եւ յարեա՛յ կացի յաղօթս զայրագին սրտիւ. 2եւ ասեմ. Արդա՛ր ես դու Տէր՝ եւ ամենայն գործք քո, եւ ամենայն ճանապարհք քո ողորմութիւն եւ զդատաստանս՝ եւ զճշմարիտն եւ զարդարն դատես մինչեւ յաւիտեան։ 3Նայեա՛ առ իս եւ յիշեա՛ զիս, եւ մի՛ հատուցաներ ինձ ըստ մեղս իմ, եւ ըստ չարիս իմ, եւ հարց իմոց որք մեղան առաջի քո։ 4Զի անցի՛ն նոքա զպատուիրանօք քովք, ետուր զմեզ ՚ի յափշտակութիւն եւ ՚ի գերութիւն եւ ՚ի մահ, եւ յառակս նախատանաց ընդ ամենայն հեթանոսս ուր եւ ցրուեալքս եմք։ Եւ արդ այժմ Տէր՝ բազո՛ւմ են իրաւունք ճշմարտութեան քոյ 5զոր արարեր ընդ իս եւ ընդ հարս մեր. զի ո՛չ արարաք զպատուիրանս քո, եւ ո՛չ եւս գնացաք ճշմարտութեամբ առաջի քո։ 6Արդ՝ արա՛ ընդ իս ըստ հաճութեան կամաց քոց. եւ տո՛ւր հրաման առնուլ զոգի՛ իմ, զի եղէց արձակեալ ՚ի հոգւոյս՝ եւ եղէ՛ց հող. վասն զի լա՛ւ է ինձ մեռանել քան զայս կեանս իմ. զի նախատինս սո՛ւտս լուայ, եւ տրտմութիւն բազո՛ւմ է յիս. արձակեա՛ զիս ՚ի վշտաց իմոց ՚ի տեղին յաւիտենից, եւ մի՛ դարձուցաներ զերեսս քո յինէն։ 7Քանզի եւ ՚ի նմին իսկ աւուր էր լուեալ նորա զիրսն, որ էր անցեալ ընդ Սարրա ընդ դուստրն Հռագուելայ. որ էր յԵկբատանս ՚ի Մարաց գաւառին։ 8Զի նախատէին զաղջիկն աղախնայք հօրն իւրոյ զոր էր տուեալ արանց եւթն. եւ Ազմոդ՝ եւ՛ս դեւն չար սպանանէ՛ր զնոսա, մինչչեւ՛ մերձեցեալ էին ՚ի նա ըստ օրինի արանց եւ կանանց։ Եւ նախատէին զնա աղախնայքն եւ ասէին. Ո՞չ իմանաս՝ զի հեղձուցանես զարսդ քո, զի ահա եւթն այր առեր, եւ ո՛չ ՚ի միո՛ւմ ո՛չ վայելեցեր. 9արդ զմեզ զի՞ տանջես, ընդէ՞ր եւ ո՛չ դո՛ւ ընդ նոսա կորեար. զի ո՛չ տեսանէաք մեք զզաւակ քո մինչեւ յաւիտեան։ 10Զայս իբրեւ լուաւ աղջիկն՝ տրտմեցա՛ւ յոյժ, եւ կամէր խեղդե՛լ զինքն։ Եւ ասէր. Մի՛ եմ ես միամօր հօրն իմում. արդ եթէ առնե՛լ զայս՝ նախատինս առնե՛մ նմա, եւ իջուցանեմ ես զծերութիւն նորա ցաւօք ՚ի դժոխս։ 11Եւ կա՛յր նա յաղօթս ընդ պատուհանն որ էր ընդդէմ Երուսաղեմի։ Եւ ասէր. 13Օրհնեալ ես դու Տէր Աստուած իմ. եւ օրհնեալ է անունդ քո սուրբ եւ պատուակա՛ն մինչեւ յաւիտեան։ 14Եւ արդ Տէր՝ բոլորով սրտիւ իմով աղաչեցի զքեզ. 15եւ ասացի հրաժարե՛լ հոգւոյս ՚ի մարմնոյս իմմէ. զի մի՛ եւս յաւելից լսել զնախատինսն. 16զի դու Տէր գիտես զի սո՛ւրբ եմ ես յամենայն մեղաց կուսութեամբս իմով։ 17Եւ ո՛չ է իմ աղտեղեալ զանուն իմ եւ զանուն հօր իմոյ, եւ միամօր եմ ես հօր իմոյ. եւ ո՛չ գոյ որդի որ ժառանգէ զսա, եւ ո՛չ իւր եղբայր մերձաւոր, եւ ո՛չ եղբօրորդի՝ զի պահեցից ես զանձն իմ նմա կնութեան. զի ահաւասիկ կորեան իմ եւթն այր, արդ զի՞նչ օգուտ է ինձ բնաւ կեալ։ Արդ եթէ ո՛չ կամիս զմեռանելս Տէր՝ նայեա՛ առ իս՝ եւ ողորմեա՛ ինձ. զի մի՛ եւս լուայց ես զնախատինսն։ 24Եւ լսելի՛ եղեն աղօթք երկոցունն առաջի մեծին Հռափայելայ։ 25Եւ առաքեցաւ նա բժշկել զերկոսեան. Տուբիթայ՝ կեղեւել զլուսնն յաչաց նորա. եւ զՍառայի զդստերն Հռագուելի հանել զԱզմոդ դեւն, եւ տալ զնա կին Տուբիայ որդւոյ Տուբիթայ. վասն զի Տուբիայ ա՛նկ իսկ էր ժառանգել զնա։ Եւ ՚ի նմին ժամանակի դարձա՛ւ Տուբիթ եւ եմուտ ՚ի տունն իւր. եւ Սառա դուստրն Հռագուելայ է՛ջ ՚ի վերնատանէ իւրմէ։