1Եւ նոքա գնացին ՚ի ճանապարհն։ Եւ եկին ՚ի գետն Դկղ՚աթ, եւ հանգեան անդ առ ափամբն։ 2Եւ պատանեակն էջ լուանա՛լ յեզր գետոյն. եւ վազեաց ձուկն մի ՚ի գետոյ անտի, եւ կամէր կլանել զպատանեակն։ 4Եւ հրեշտակն ասէ ցպատանեակն. Բո՛ւռն հար՝ կա՛լ զձուկնդ։ Եւ կալաւ պատանեակն զձուկն, եւ հան զնա ՚ի ցամաք։ 5Եւ ասէ ցնա հրեշտակն. Բա՛ց դու զփոր ձկանդ, եւ հա՛ն զսիրտդ եւ զլեարդդ՝ եւ զլեղիդ, եւ դի՛ր զգուշութեամբ։ 6Եւ արար պատանեակն որպէս եւ ասաց ցնա հրեշտակն. եւ զձուկնն խորովեցին եւ կերան. եւ ապա գնացին երկոքեան ՚ի միասին, մինչեւ մօտ եղեն յԵկբատանս։ 7Եւ ասէ պատանեակն ցհրեշտակն. Ազարիա՛ եղբայր՝ վասն ո՞յր բարձաք զսիրտս՝ եւ զլեարդս՝ եւ զլեղիս ձկանս։ 8Եւ ասէ ցնա. Սի՛րտդ՝ եւ լեարդդ, եթէ զոք ունի դեւ՝ կամ այսն պիղծ, զայս արժա՛ն է ծխել առաջի ա՛ռն կամ կնոջ, եւ այլ ո՛չ եւս դիւահարեսցէ. 9եւ լեղիս՝ եթէ ոք ունի զլուսն յաչս իւր, օծանի՛ սովաւ եւ բժշկի։ 10Եւ իբրեւ մերձեցան նոքա ՚ի Հռագուէ, 11ասէ հրեշտակն ցպատանեակն. Ե՛ղբայր՝ այսօր ունիմք մեք հանգչե՛լ առ Հռագուելայ, եւ նա ինքն ազգական է քո. եւ է՛ նորա դուստր, եւ անո՛ւն է նորա Սառա. արդ խօսեցա՞յց ես վասն նորա, զի տացէ զնա քեզ կին. 12զի քե՛զ ա՛նկ է ժառանգութիւն աղջկանն. եւ դու միա՛յն ես յազգէ նորա, եւ աղջիկն արդարեւ բարւո՛ք է, զգա՛ստ է եւ իմաստուն։ Եւ արդ լո՛ւր ինձ, 13եւ խօսեցայց ընդ հօր աղջկանն, եւ յորժամ դարձցուք մեք այսրէն ՚ի Հռագուացւոց անտի՝ արասցուք քեզ զհարսանիսն. քանզի գիտե՛մ ես զՀռագուէլ, զի ո՛չ տացէ զնա առն օտարի ըստ օրինացն Մովսիսի, որ ո՛չ է մերձաւոր արեան. վասն զի եւ զժառանգութիւնն քե՛զ արժան է առնուլ քան ամենայն մարդոյ։ 14Յայնժամ ասէ՛ պատանեակն ցհրեշտակն. Եղբայր Ազարիա՝ ի՛մ ա՛յսպէս լուեալ է վասն աղջկանն, թէ տուեալ է զնա եւթն առն, եւ ամենեքեան նոքա մեռեալ են յառագաստի անդ. 15եւ ես մի՛ եմ միամօր հօրն իմում. երկնչիմ գուցէ՛ մտանիցեմ, եւ մեռանիցի՛մ որպէս եւ առաջինքն. զի ունի զաղջիկն դեւ՛, եւ սիրէ զնա. որում ո՛չ մերձենայ մեղանչել ումեք, բայց միայն որոց մերձենան առնուլ զնա կնութեան. արդ եթէ առնե՛մ զայս՝ երկնչի՛մ գուցէ իջուցանիցեմ ես զհայրն իմ եւ զմայրն իմ ցաւօք ՚ի վերայ իմ ՚ի գերեզմանն իւրեանց. եւ որդի այլ ո՛չ գոյ որ թաղէ զնոսա։ 16Եւ ասէ ցնա հրեշտակն. Ո՞չ յիշես դու զբանս պատուիրանաց հօրն քոյ, առնուլ քեզ կին յազգէ քումմէ. եւ արդ լո՛ւր դու ինձ, զի քե՛զ եղիցի նա ՚ի կնութիւն։ 17Եւ վասն դիւին մի՛ ինչ հոգար, զի ՚ի գիշերիս յայսմիկ առցես դու զնա քեզ կնութեան։ 18Եւ յորժամ մտանիցես յառագա՛ստ անդր՝ առցես դու աճիւնախառն կրակ յորում խունկք ծխեալ են, եւ դիցես դու ՚ի վերայ նորա ՚ի սրտէ անտի եւ ՚ի լերդէ ձկանն՝ եւ ծխեսցես։ 19Եւ հոտոտիցէ դեւն, եւ փախիցէ. եւ ո՛չ եւս դարձցի անդրէն մինչեւ յաւիտենից։ 20Եւ յորժամ մտանիցէք դու եւ աղջիկն ՚ի սենեա՛կ անդր, յարիջիք դուք երկոքեան՝ եւ գոչեսջի՛ք առ ողորմածն Աստուած լալով մեծաւ. եւ կեցուսցէ՛ զձեզ, եւ ողորմեսցի՛ ձեզ. 21զի քե՛զ էր պատրաստեալ իսկզբանէ իւրմէ, եւ դո՛ւ ապրեցուսցես զնա. եւ նա ընդ քե՛զ եկեսցէ ՚ի տուն քո, եւ կարծեմ թէ որդիք լինին քո ՚ի նմանէն։ 22Եւ իբրեւ լուաւ զայս Տուբիա, անկաւ նմա գութ ընդ աղջկանն, եւ ոգի նորա կցեցա՛ւ ՚ի սէր նորա։