1Եւ եկին նոքա յԵկբատանս, եւ մտին նոքա ՚ի տուն Հռագուելայ. եւ ե՛լ ընդ առաջ նոցա Սառա, եւ ողջոյն ետ նոցա՝ եւ նոքա նմա, եւ տարաւ զնոսա ՚ի տուն։ 2Եւ Հռագուէլ ասէ ցՀեդնա ցկին իւր. Տեսանե՞ս զի նմա՛ն է պատանեակս Տուբիթայ եղբօրորդւոյն իմոյ։ 3Եհարց ցնոսա Հռագուէլ եւ ասէ. Ուստի՞ էք եղբարք։ Եւ ասեն ցնա. Յորդւոցն Նեփթաղիմա՛յ եմք որք գերեալն են ՚ի Նինուէ։ 4Եւ ասէ ցնոսա. Ճանաչէ՞ք դուք զՏուբիթ զեղբայրն մեր։ Եւ ասեն. Ճանաչեմք։ Եւ ասէ ցնոսա. Ո՛ղջ է։ 5Եւ նոքա ասեն. Ո՛ղջ է, եւ կենդանի՛ է։ Եւ ասէ Տուբիա. Հա՛յր իմ է։ 6Եւ յարուցեալ վաղվաղակի Հռագուէլ համբուրեաց զնա, եւ ելաց յոյժ. 7եւ օրհնեաց զնա՝ եւ ասէ ցնա. Բարւոյ եւ բարերարի առն որդի։ Եւ իբրեւ լուաւ թէ Տուբիթայ կացին աչքն, ելա՛ց. 8եւ տրտմեցաւ ի՛նքն՝ եւ Հեդնա կինն իւր, եւ Սառա դուստր նոցա։ Եւ ընկալան՝ եւ հանգուցին զնսա մեծաւ ուրախութեամբ։ 9Եւ զենին նոցա խո՛յ մի ՚ի խաշանց, եւ յօրինեցին եդին առաջի նոցա խորտիկս բազումս։ Եւ ասէ Տուբիա ցՀռափայէլ. Եղբա՛յր Ազարիա՝ արդ խօսեա՛ց դու վասն որոյ խօսէիրն դու ՚ի ճանապարհի անդ, զի եղիցի ա՛յնպէս։ Եւ դարձոյց զբանսն անդրէն առ Հռագուէլ։ Եւ ասէ Հռագուէլ ցՏուբիա. Կե՛ր ա՛րբ եւ ուրա՛խ լեր զի քեզ ա՛նկ է առնուլ զմանուկն իմ. բայց ասե՛մ քեզ զճշմարիտն. ետո՛ւ ես զմանուկդ իմ եւթն առն, եւ յորժամ կամէի՛ն մտանել առ դա՝ մեռանէին ՚ի նմին գիշերի։ Այլ դու այժմ որդեակ իմ ուրա՛խ լեր։ 10Եւ ասէ Տուբիա. Ո՛չինչ ճաշակեմ ես աստ՝ մինչեւ հաստատէք առ իս զիրսդ։ 13Եւ ասէ Հռագուէլ. Եւ ա՛ռ զնա քեզ ըստ օրինաց. զի դու եղբայր ես աղջկանն, եւ քե՛զ լիցի. 14այլ ողորմածն Աստուած աջողեսցէ՛ ձեզ ՚ի բարիս։ 15Եւ կոչեաց նա զՍառա զդուստրն իւր, եւ կալաւ նա զձեռանէ նորա, եւ ետ զնա Տուբիայ կնութեան։ Եւ ասէ. Ահաւասիկ ըստ օրինացն Մովսիսի ա՛ռ դու զնա. եւ տա՛ր դու զնա առ հայր քո։ Եւ օրհնեաց զնոսա։ 16Եւ կոչեաց նա զՀեդնա զկինն իւր, եւ առեալ նա տա՛յր աղջկանն զամենայն ինչս զտանն. եւ հաստատէ՛ր մուրհակօք եւ կնքէր։ 17Եւ ապա սկսան ուտել եւ ըմպել՝ եւ ուրա՛խ լինել։ 18Եւ կոչեաց Հռագուէլ զՀեդնա զկին իւր՝ եւ ասէ ցնա. Քո՛յր պատրաստեա՛ դու զմեւս սենեակն՝ եւ տա՛ր անդր զաղջիկն։ 19Եւ արա՛ր որպէս եւ հրամայեաց նմա, եւ տարա՛ւ զնա անդր, եւ ելաց. եւ ջնջէ՛ր մաքրէր մայրն զարտասուս աղջկանն. 20եւ ասէր ցնա. Քաջալերեա՛ց դուստր՝ Տէր երկնից եւ երկրի տացէ՛ քեզ ուրախութիւն եւ ցնծութիւն, փոխանակ տրտմութեանս այսորիկ. քաջալերեա՛ց դուստր՝ քաջալերեա՛ց։