1Զի անեղծ Հոգիդ քո է յամենեսին։ 2Վասն որոյ զյանցաւորս առ սակաւ սակաւ յանդիմանես, եւ որովք մեղանչենն յո՛ւշ արարեալ խրատես. զի զերծեալք ՚ի չարեաց հաւատասցեն ՚ի քեզ Տէր։

3Նա եւ զհին բնակիչս սրբոյ երկրի քոյ ատեցեր, 4վասն զգարշելի գործսն գործելոյ. զկախարդութեանց՝ եւ զանսուրբ նուիրացն. 5զորդեկոտորսն զանողորմս. եւ զաղեկերսն մարդկեղէն մարմնոցն զոր սնուցանէին. եւ արեան ՚ի միջոյ խորհրդականաց քոց աստուածեղինաց։ 6Եւ զճոխս եւ զծնօղս անձանց անօգնականաց, կամեցար կորուսանել ՚ի ձեռն հարցն մերոց. 7զի արժանի գերութիւն ընկալցի ծառայից Աստուծոյ. որ առ ՚ի քէն քան զամենայն առաւել պատուակա՛ն էր երկիրն։ 8Այլեւ ՚ի նոսա իբրեւ ՚ի մարդիկ խնայեցեր։ Արձակեցեր կարապետս զօրու քոյ զպիծա՛կն՝ զի զնոսա առ սակաւ սակաւ սատակեսցեն. 9ո՛չ տկարացեալ ՚ի պատերազմի, տա՛լ զամպարիշտս ընդ ձեռամբ արդարոց. կամ անհնարին գազանօք, կամ բանիւ միանգամայն համառօտս խորտակել։ 10Այլ առ սակաւ սակաւ դատելովն տայիր տեղի ապաշխարութեան։ Ո՛չ անգիտացեալ թէ չա՛ր է արար նոցա. եւ ընտաբոյս չարութիւն նոցա. եւ ո՛չ փոխին խորհուրդք նոցա յաւիտեան. 11զի զաւակ անիծեալ էր իսկզբանէ։ Ո՛չ եթէ երկուցեալ ինչ յումեքէ՝ յորոյ վերայ մեղանչէինն, շնորհէիր զներելն։ 12Քանզի ո՛վ ասիցէ ցքեզ՝ թէ զի՛նչ գործեցեր. եւ կամ ո՞վ է որ ընդդէմ դառնայցէ դատաստանի քում. եւ ո՞ կշտամբեսցէ զքեզ յազգացն կորուսելոց՝ զոր դո՛ւ արարեր. կամ ո՞վ գայցէ ընդ քեզ ՚ի հակառակութիւն ՚ի վրէժխնդրութիւն մարդոց անիրաւաց։ 13Քանզի եւ ո՛չ Աստուած ա՛յլ գոյ բաց ՚ի քէն որում փոյթ իցէ վասն ամենեցուն. զի յա՛յտ արասցես՝ թէ ո՛չ տարապարտուց դատեցեր։ 14Եւ ո՛չ թագաւոր կամ բռնաւոր՝ բառնա՛լ զակն ՚ի վեր կարիցէ ընդդէմ քո՝ վասն որոց տանջեցեր։ 15Քանզի արդա՛ր ես՝ եւ արդարութեամբ վարես զամենայն. զայն որ պարտն իցէ տանջելոյ՝ տանջեցեր, օտա՛ր համարեալ ՚ի քումմէ զօրութենէ։ 16Զի քո զօրութիւնդ իշխա՛ն է արդարութեան, եւ տիրելդ ամենեցուն՝ խնայե՛լ տայ քեզ յամենայն։ 17Ցուցանես զօրութիւն ՚ի վերայ թերահաւատին՝ կատարեալ զօրութեամբ, եւ զայնոսիկ որ ո՛չ ճանաչեն զզօրութիւն քո՝ յանդիմանե՛ս։ 18Դու որ տիրեսդ զօրութեամբ՝ հեզութեամբ դատիս, եւ բազում խնամութեամբ դարմանես զմեզ. քանզի մօտ է առ քեզ յորժամ կամիցիս կարօղ լինել։ 19Ուսուցեր զժողովուրդ քո այսպիսի գործովք՝ թէ պա՛րտ է արդարոյն լինել մարդասէր. եւ բարեյո՛յս արարեր զորդիս քո, զի տա՛ս ՚ի վերայ մեղաց ապաշխարութիւն։ 20Զի եթէ զթշնամիս ծառայից քոց՝ եւ զմահապարտս ա՛յնչափ ներելով պատժեցեր՝ եւ փրկեցեր. տուեալ ժամանակս եւ տեղիս՝ որովք զերծանիցին ՚ի չարեաց։ 21Ամենայն ճշմարտիւ դատեցար զորդիս քո, որոց ընդ հարսն երդմունս եւ դաշինս արարեր բարեացն աւետեաց։ 22Արդ զմեզ խրատեալ՝ զթշնամիսն բիւրապատի՛կ տանջես. զի զքո բարերարութեանդ զչափ առեալ հոգասցուք, եւ դատեալք՝ ակն կալցուք ողորմութեան։

23Ուստի եւ զայնոսիկ որ յանմտութեան կեանս կէին տարապարտուց՝ իւրեանց գարշութեամբքն տանջեցեր։ 24Քանզի եւ մոլորութեան ճանապարհօք երկայնագո՛յնս մոլորեցան. Աստուա՛ծս համարեալ, զորս եւ յանասուն թշնամեացն անա՛րգք էին, զօրէն տղայոց անմտաց խաբեալք։ 25Վասն այնորիկ իբրեւ անխօսուն մանկանց դատաստան ընդ խա՛ղ արձակեցեր։ 26Եւ զի նոքա խաղովք սաստիցն ո՛չ խրատեցան, զարժանաւո՛ր Աստուծոյ դատաստանն կրեսցեն։ 27Զի որովք ինքեանք ՚ի չարչարելն զայրանային, նոքիմբք զորս աստուածսն համարէին՝ տանջեսցին։ Տեսեալ զայն որ յառաջն ուրանային՝ ծանեան զի Աստուած ճշմարիտ է. վասն որոյ եւ նշանակ դատապարտութեան եկն ՚ի վերայ նոցա։