1Աստուած հարց՝ եւ Տէր ողորմութեան քոյ. դո՛ւ ես որ արարեր զամենայն բանիւ քով. 2եւ իմաստութեամբ քով կազմեցեր զմարդն։ Զի տիրեսցէ արարածոց ՚ի քէն եղելոց. 3եւ վարեսցէ զաշխարհ սրբութեամբ եւ արդարութեամբ, եւ ուղղութեամբ ոգւո՛յ դատեսցի զդատաստան։ 4Տո՛ւր ինձ զքոյոց աթոռոցդ զդարանակալ իմաստութիւն. եւ մի՛ խոտա՛ն առներ զիս ՚ի քոց ծառայից։ 5Զի ես ծառա՛յ քո եմ, եւ որդի աղախնոյ քոյ. մարդ տկա՛ր եւ սակա՛ւ ժամանակեան, եւ կրտսեր իմաստութեան դատաստանի եւ օրինաց։ 6Զի թէպէտ եւ իցէ՛ ոք կատարեալ յորդիս մարդկան, եւ առ ՚ի քէն իմաստութիւնդ հեռի է ՚ի նմանէ՝ յոչի՛նչ համարեսցի։ 7Դո՛ւ ընտրեցեր զիս թագաւոր ժողովրդեան քում, եւ դատաւոր ուստերաց քոց եւ դստերաց։ 8Ասացեր շինել տաճար ՚ի լերին սրբութեան քոյ, եւ ՚ի քաղաքի բնակութեան քոյ սեղա՛ն, ՚ի նմանութիւն սրբոյ խորանին, զոր յառաջագոյն պատրաստեցեր իսկզբանէ։ 9Ընդ քե՛զ եւ իմաստութիւն՝ որ գիտէ զգործս քո, եւ մօ՛տ էր յորժամ առնէիր զաշխարհս. եւ ճանաչէ՛ր զինչ հաճոյ իցէ յաչս քո, եւ զինչ ուղղութիւն ՚ի պատուիրանս քո։ 10Առաքեա՛ զդա ՚ի սրբութեանց երկնից, եւ յաթոռոյ փառաց քոց արձակեա՛ զդա. զի եկեալ դադարեսցէ առ իս, եւ գիտացի՛ց զի՛նչ հաճոյ իցէ առաջի քո. 11քանզի գիտէ՛ դա զամենայն, եւ խելամո՛ւտ է. եւ առաջնորդեսցէ ինձ ՚ի գործս իմ զգաստութեամբ։ Եւ պահեսցէ զիս փառօք իւրովք, 12եւ եղիցին ընդունելի՛ գործք իմ. եւ դատեցայց զժողովուրդս քո արդարութեամբ. եւ եղէց արժանի՛ աթոռոյ հօր իմոյ։ 13Զի ո՞վ է մարդ՝ որ գիտիցէ զխորհուրդս Աստուծոյ, կամ ո՞վ ածիցէ զմտաւ թէ զինչ կամիցի Տէր։ 14Զի խորհուրդ մահկանացուաց՝ զանգիտօղք են, եւ զաղփաղփո՛ւնք հնարագիտութիւնք մեր։ 15Զի մարմին եղծանելի՝ ծանրացուցանէ զոգի, եւ հակէ հողեղէն յարկս զմի՛տս բազմահոգս։ 16Եւ հազի՛ւ նկատեմք զերկրաւորս, եւ որ ինչ առ ոտս կայցէ՝ աշխատութեամբ գտանեմք։ Իսկ որ ինչ յերկինս է՝ ո՞վ քննեսցէ. 17եւ զխորհուրդս քո ո՞վ գիտաց՝ եթէ ոչ դո՛ւ ետուր իմաստութիւն, եւ առաքեցեր զՍուրբ Հոգիդ քո ՚ի բարձանց։ 18Եւ ապա ուղղեցան շաւիղք երկրաւորացս, եւ զճանապարհս քո ուսա՛ն մարդիկ. եւ իմաստութեամբ քո փրկեցան։