1Եւ դարձա՛ւ հրեշտակն որ խօսէր ցիս. եւ զարթո՛յց զիս՝ զոր օրինակ յորժամ զարթնուցու ա՛յր ՚ի քնոյ իւրմէ. 2եւ ասէ ցիս. Զի՞նչ տեսանես դու։ Եւ ասեմ. Տեսանեմ ահա՝ աշտանակ ոսկի ձոյլ, եւ գո՛ւնդ ՚ի վերայ նորա, եւ եւթն ճրագ ՚ի վերայ նորա, եւ եւթն բերանք ճրագացն որ ՚ի վերայ նորա. 3եւ երկու ձիթենիք ՚ի վերայ նորա. մի ընդ աջմէ գնդին լուցելոյ, եւ մի ընդ ահեկէ։ 4Հարցի, եւ ասեմ ցհրեշտակն որ խօսէր ցիս. Զի՞նչ են այդոքիկ, տէր։ 5Պատասխանի ետ հրեշտակն որ խօսէր ցիս՝ եւ ասէ ցիս. Ո՞չ գիտես զինչ են այդոքիկ։ Եւ ասեմ. Ո՛չ տէր։ 6Պատասխանի՛ ետ հրեշտակն եւ ասէ ցիս. Ա՛յս բան Տեառն է առ Զորաբաբէլ. ասէ. Ո՛չ զօրութեամբ մեծաւ եւ ո՛չ ուժգնութեամբ, այլ Հոգւով իմով ասէ Տէր ամենակալ։ 7Ո՞վ ես դու լեառն մեծ կանգնեալ առաջի Զորաբաբիլի. եւ հանի՛ց զվէմն ժառանգութեան զհաւասարութիւն շնորհաց շնորհել նմա։ 8Եւ եղեւ բան Տեառն առ իս՝ եւ ասէ. 9Ձեռք Զորաբաբիլի հիմն արկին տանդ այդմիկ, եւ ձեռք նորա կանգնեսցեն զդա. եւ ծանիցես՝ թէ Տէր ամենակալ առաքեաց զիս առ քեզ։ 10Քանզի ո՞վ է որ անգոսնեաց զաւուրս փոքունս՝ եւ խնդայցէ. եւ տեսցեն զվէմն անագեայ ՚ի ձեռին Զորաբաբիլի. ա՛յս են եւթն աչքն որ հային ընդ ամենայն երկիր։ 11Պատասխանի՛ ետու եւ ասեմ ցնա. Իսկ զի՞նչ են երկու ձիթենիքն որ կան ընդ աջմէ՛ եւ ընդ ահեկէ աշտանակին։ 12Եւ հարցի կրկին՝ եւ ասեմ ցնա. Զի՞նչ երկու ոստք ձիթենեացն որ ՚ի ձեռս երկուց ճրագաբերանացն ոսկեաց, արկանելեաց, եւ ՚ի վեր հանելեաց զճաշակսն ոսկիս։ 13Եւ ասէ ցիս. Ո՞չ գիտես զինչ են այդոքիկ։ Եւ ասեմ. Ո՛չ տէր։ Եւ ասէ ցիս. Դոքա՛ են որդիք պարարտութեան՝ որ կան առաջի Տեառն ամենայն երկրի։