1Եւ արքայ Դաւիթ ծերացեալ եւ անցեալ զաւուրբք, եւ ծածկէին զնա հանդերձիւք եւ ոչ ջեռնոյր։ 2Եւ ասեն ծառայք նորա. Խնդրեսցեն տեառն մերոյ արքայի աղջիկ մի կոյս, եւ կացցէ առաջի արքայի եւ եղիցի դարմանել, եւ ննջեսցէ ընդ նմա եւ ջեռցի տէր մեր արքայ։ 3Եւ խնդրեցին աղջիկ մի գեղեցիկ յամենայն սահմանացն Իսրայելի, եւ գտին զԱբիսակ Սոմնացի, եւ ածին զնա առ արքայ։ 4Եւ էր աղջիկն գեղեցիկ յոյժ, եւ ջեռուցանէր զարքայ եւ պաշտէր զնա. եւ արքայ ոչ գիտաց զնա։

5Եւ Ադոնիա որդի Ագիթայ ամբառնայր. ասէ. Ես թագաւորեցից։ Եւ արար իւր կառս եւ հեծեալս, եւ յիսուն այր սուրհանդակս ընթանալ առաջի նորա։ 6Եւ հայրն ոչ արգելոյր զնա, եւ ոչ երբեք ասէր թէ՝ Ընդէ՞ր արարեր զայդ. եւ ինքն էր գեղեցիկ տեսանելով, եւ զնա ծնաւ յետ Աբիսողոմայ։ 7Եւ եղեն բանք նորա ընդ Յովաբայ որդւոյ Շարուհեայ եւ ընդ Աբիաթարայ քահանայի. եւ օգնէին Ադոնիայ։ 8Եւ Սադովկ քահանայ եւ Բանեա որդի Յովիդայեայ եւ Նաթան մարգարէ եւ Սեմէի եւ Ռէի, եւ որդիք զօրաւորք Դաւթի չէին զհետ Ադոնիայ։ 9Եւ եզեն Ադոնիա ոչխարս եւ եզինս եւ գառինս առ վիմին Զոողեթայ, որ է մօտ յերկիրն Ռովգելայ. եւ կոչեաց զամենայն զեղբարս իւր զորդիս արքայի, եւ զամենայն զարս Յուդայ զծառայս արքայի. 10եւ զՆաթան մարգարէ եւ զԲանեա եւ զզօրաւորսն եւ զՍողոմոն զեղբայր իւր ոչ կոչեաց։

11Եւ խօսեցաւ Նաթան մարգարէ ընդ Բերսաբեայ մօր Սողոմոնի եւ ասէ. Ո՞չ լուար զի թագաւորեաց Ադոնիա որդի Ագիթայ, եւ տէր մեր արքայ Դաւիթ ոչ գիտաց։ 12Եւ արդ եկ տաց քեզ խրատ, եւ ապրեցուսցես զանձն քո եւ զանձն որդւոյ քո Սողոմոնի։ 13Երթ մուտ առ արքայ Դաւիթ, եւ խօսեսցիս ընդ նմա եւ ասասցես. Ո՞չ դու, տէր իմ արքայ, երդուար աղախնոյ քում եւ ասացեր թէ Սողոմոն որդի քո թագաւորեսցէ յետ իմ, եւ նա նստցի յաթոռ իմ. եւ այն զի՞նչ է զի թագաւորեաց Ադոնիա։ 14Եւ ահա մինչդեռ դու խօսիցիս անդ ընդ արքայի, ես մտից եւ լցից զբանս քո։

15Եւ եմուտ Բերսաբէէ առ արքայ ի սենեակն. եւ արքայ ծերացեալ էր յոյժ, եւ Աբիսակ Սոմնացի կայր ի սպասու արքայի։ 16Խոնարհեցաւ Բերսաբէէ եւ երկիր եպագ արքայի։ Եւ ասէ արքայ. Զի՞ է քեզ։ 17Եւ նա ասէ. Տէր իմ արքայ, դու երդուար ի Տէր Աստուած քո՝ աղախնոյ քում եւ ասացեր, թէ Սողոմոն որդի քո թագաւորեսցէ յետ իմ, եւ նա նստցի յաթոռ իմ. 18եւ ահա Ադոնիա թագաւորեաց, եւ դու, տէր իմ արքայ, ոչ գիտացեր. 19եւ եզեն արջառս եւ ոչխարս եւ գառինս բազումս, եւ կոչեաց զամենայն որդիս արքայի եւ զԱբիաթար քահանայ եւ զՅովաբ իշխան զօրուն. եւ զՍողոմոն զծառայ քո ոչ կոչեաց։ 20Եւ, տէր իմ արքայ, աչք ամենայն Իսրայելի ի քեզ են, պատմել նոցա թէ ո՛ նստցի յաթոռ տեառն իմոյ արքայի յետ նորա. 21եւ եղիցի՝ եթէ ննջեսցէ տէր իմ արքայ ընդ հարս իւր, լինիցիմ ես եւ որդի իմ Սողոմոն վնասապարտք։

22Եւ մինչդեռ նա խօսէր ընդ արքայի, եկն Նաթան մարգարէ։ 23Եւ պատմեցաւ արքայի, եւ ասեն. Աւասիկ Նաթան մարգարէ։ Եւ եմուտ առաջի արքայի, եւ երկիր եպագ արքայի ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր. 24եւ ասէ Նաթան. Տէր իմ արքայ, դո՞ւ ասացեր եթէ Ադոնիա թագաւորեսցէ զկնի իմ, եւ նա նստցի յաթոռ իմում. 25զի էջ այսօր եւ եզեն արջառս եւ ոչխարս եւ գառինս բազումս, եւ կոչեաց զամենայն որդիսն արքայի եւ զիշխանս զօրուն եւ զԱբիաթար քահանայ. եւ ահա ուտեն եւ ըմպեն առաջի նորա, եւ ասեն. Կեցցէ արքայ Ադոնիա։ 26Եւ զիս զծառայ քո, եւ զՍադովկ քահանայ եւ զԲանեա որդի Յովիդայեայ եւ զՍողոմոն զծառայ քո ոչ կոչեաց։ 27Եթէ ի ձեռն տեա՞ռն իմոյ արքայի եղեւ բանն այն, եւ ոչ ցուցեր ծառայի քում թէ ո՛ նստցի յաթոռ տեառն իմոյ արքայի յետ նորա։

28Պատասխանի ետ Դաւիթ արքայ եւ ասէ. Կոչեցէք առ իս զԲերսաբէէ։ Եւ եմուտ առաջի նորա, եւ եկաց յանդիման նորա։ 29Եւ երդուաւ արքայ եւ ասէ. Կենդանի է Տէր, որ փրկեաց զանձն իմ յամենայն նեղութենէ, 30զի որպէս երդուայ ի Տէր Աստուած Իսրայելի եւ ասեմ, եթէ Սողոմոն որդի քո թագաւորեսցէ յետ իմ, եւ նա նստցի յաթոռ իմ փոխանակ իմ, եթէ ոչ այսպէս արարից յաւուր յայսմիկ։ 31Եւ խոնարհեցաւ Բերսաբէէ ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր, եւ երկիր եպագ արքայի եւ ասէ. Կեցցէ տէր իմ արքայ Դաւիթ յաւիտեան։

32Եւ ասէ արքայ Դաւիթ. Կոչեցէք առ իս զՍադովկ քահանայ եւ զՆաթան մարգարէ եւ զԲանեա որդի Յովիդայեայ։ Եւ մտին առաջի արքայի։ 33Եւ ասէ ցնոսա արքայ. Առէք ընդ ձեզ զծառայս տեառն ձերոյ, եւ հեծուցէք զՍողոմոն զորդի իմ ի ջորւոջն իմում, եւ իջուցէք զնա ի Գեհոն. 34եւ օծցեն զնա անդ Սադովկ քահանայ եւ Նաթան մարգարէ ի թագաւոր ի վերայ Իսրայելի. եւ փող հարէք եղջերեաւն եւ ասասջիք. Կեցցէ արքայ Սողոմոն։ 35Եւ ելջիք զկնի նորա, եւ մտցէ եւ նստցի յաթոռ իմում, եւ նա թագաւորեսցէ ընդ իմ. եւ ես ետու հրաման լինել նմա առաջնորդ ի վերայ Իսրայելի եւ Յուդայ։ 36Եւ պատասխանի ետ Բանեա որդի Յովիդայեայ արքայի եւ ասէ. Եղիցի այդպէս. հաւատարմացուսցէ Տէր Աստուած տեառն իմոյ արքայի։ 37Եւ որպէս էր Տէր ընդ տեառն իմում արքայի, եղիցի եւ ընդ Սողոմոնի. եւ մեծացուսցէ զաթոռ նորա քան զաթոռ տեառն իմոյ արքայի Դաւթի։ 38Եւ էջ Սադովկ քահանայ եւ Նաթան մարգարէ եւ Բանեա որդի Յովիդայեայ, եւ Քերեթին եւ Ոփելեթին. եւ հեծուցին զՍողոմոն ի ջորւոջն արքայի Դաւթի, եւ տարան զնա ի Գեհոն։ 39Եւ ա՛ռ Սադովկ քահանայ զեղջեւրն իւղոյ ի խորանէն եւ օծ զՍողոմոն եւ եհար զփողն եղջերեայ, եւ ասէ ամենայն ժողովուրդն. Կեցցէ արքայ Սողոմոն։ 40Եւ ել ամենայն ժողովուրդն զհետ նորա, եւ պար առեալ պարուք ուրախ լինէին մեծաւ ուրախութեամբ, եւ հնչեաց երկիրն ի բարբառոյ նոցա։

41Եւ լուաւ Ադոնիա եւ ամենայն բազմականք նորա, եւ կատարեցին նոքա զուտելն. եւ լուաւ Յովաբ զձայն եղջերոյն, եւ ասէ. Զի՞նչ է բարբառն որ հնչէ ի քաղաքին։ 42Եւ մինչդեռ նա խօսէր ահա Յովնաթան որդի Աբիաթարու քահանայի եհաս. եւ ասէ Ադոնիա. Մուտ զի այր զօրութեան ես դու, եւ բարութիւնս աւետարանես։ 43Պատասխանի ետ Յովնաթան եւ ասէ ցԱդոնիա. Եւ կարի իսկ քաջ. տէր մեր արքայ Դաւիթ թագաւորեցոյց զՍողոմոն. 44եւ առաքեաց ընդ նմա արքայ զՍադովկ քահանայ եւ զՆաթան մարգարէ եւ զԲանեա որդի Յովիդայեայ, եւ զՔերեթին եւ զՈփելեթին, եւ հեծուցին զնա ի ջորւոջն արքայի. 45եւ օծին զնա Սադովկ քահանայ եւ Նաթան մարգարէ ի թագաւոր ի Գեհոն. եւ ելին անտի ուրախութեամբ, եւ հնչեաց քաղաքն. եւ այն է բարբառն զոր լուարուք։ 46Եւ նստաւ Սողոմոն յաթոռն արքայութեան. 47եւ մտին ծառայքն արքայի օրհնել զտէր մեր զարքայ Դաւիթ եւ ասեն. Մեծացուսցէ Աստուած զանուն Սողոմոնի որդւոյ քո քան զանուն քո, եւ մեծացուսցէ զաթոռ նորա քան զաթոռ քո։ Եւ երկիր եպագ արքայ յանկողնէ իւրմէ։ 48Եւ այսպէս ասաց արքայ. Օրհնեալ է Տէր Աստուած Իսրայելի՝ որ ետ ինձ այսօր ի զաւակէ իմմէ նստել յաթոռ իմ, եւ աչք իմ տեսանեն։ 49Եւ զարհուրեցան եւ յարեան ամենայն կոչնականքն Ադոնիայ, եւ գնացին այր իւրաքանչիւր զճանապարհ իւր։

50Եւ Ադոնիա երկեաւ յերեսաց Սողոմոնի, եւ յարեաւ չոգաւ բուռն եհար զեղջերաց սեղանոյն։ 51Եւ ազդ եղեւ Սողոմոնի եւ ասեն. Ահա Ադոնիա երկեաւ յարքայէ Սողոմոնէ եւ ունի զեղջերաց սեղանոյն եւ ասէ. Երդուիցի ինձ այսօր արքայ Սողոմոն, եթէ ոչ սպանցէ զծառայ իւր սրով։ 52Եւ ասէ Սողոմոն. Եթէ լինիցի յորդի զօրութեան, ոչ անկցի ի հերոյ նորա մազ մի ի գետին, ապա եթէ չարութիւն գտցի ի նմա՝ մահու մեռցի։ 53Եւ առաքեաց արքայ Սողոմոն, եւ իջոյց զնա ի վերուստ ի սեղանոյ անտի։ Եւ եմուտ երկիր եպագ արքայի Սողոմոնի. եւ ասէ ցնա Սողոմոն. Երթ ի տուն քո։