1Եւ եղեւ իբրեւ վախճանեաց զխօսելն ընդ Սաւուղայ, եւ ոգի Յովնաթանու կապեցաւ ընդ ոգւոյն Դաւթի, եւ սիրեաց զնա Յովնաթան ըստ անձին իւրում։ 2Եւ առ զնա Սաւուղ առ իւր յաւուր յայնմիկ, եւ ոչ ետ նմա դառնալ ի տուն հօր իւրոյ։ 3Եւ ուխտեաց ընդ նմա Յովնաթան ուխտ առ ի սիրել զնա ըստ անձին իւրում։ 4Եւ մերկացաւ Յովնաթան զլօդիկն որ զիւրեւ եւ ետ զայն Դաւթի, եւ զվարապանակս իւր՝ մինչեւ ցսուսեր իւր եւ ցաղեղն իւր եւ ցկամար իւր։ 5Եւ երթայր Դաւիթ ամենայն ուրեք ուր եւ առաքէր զնա Սաւուղ, եւ իմաստնանայր. եւ կացոյց զնա Սաւուղ ի վերայ արանց պատերազմի. եւ հաճոյ եղեւ առաջի աչաց ամենայն ժողովրդեանն, նա եւ առաջի աչաց ծառայիցն Սաւուղայ։

6Եւ եղեւ ի մտանելն նոցա իբրեւ դարձաւ Դաւիթ ի սպանանելոյ զայլազգին, ելին պարաւորք ընդ առաջ Դաւթի՝՝ յամենայն քաղաքացն Իսրայելի երգել, պար առնուլ ընդ առաջ Սաւուղայ արքայի թմբկօք եւ ուրախութեամբ եւ ծնծղայիւք։ 7Եւ նուագէին կանայք խաղալիկք եւ ասէին. Եհար Սաւուղ զհազարս, եւ Դաւիթ զբեւրս։ 8Եւ զչարեցաւ Սաւուղ վասն բանին այնորիկ, եւ ասէ. Դաւթի ետուն զբեւրս, եւ ինձ ետուն զհազարս. եւ արդ զի՞նչ պակասէ նմա, բայց եթէ թագաւորութիւնս։ 9Եւ ընդ ակամբ հայէր Սաւուղ յօրէ յայնմանէ եւ առ յապա։

10Եւ եղեւ ի վաղիւ անդր եւ հարաւ այս չար յԱստուծոյ ի վերայ Սաւուղայ, եւ մարգարէանայր ի մէջ տան իւրոյ, եւ Դաւիթ երգէր ձեռամբ իւրով որպէս եւ հանապազն. եւ գեղարդն ի ձեռին Սաւուղայ։ 11Եւ ասէ. Հարից կարեցից զԴաւիթ գեղարդեամբս ընդ որմն։ Եւ ձգեաց Սաւուղ՝՝, եւ խոյս ետ յերեսաց նորա Դաւիթ երկիցս։ 12Եւ երկեաւ Սաւուղ յերեսաց Դաւթի, զի Տէր էր ընդ նմա, եւ ի Սաւուղայ վերացեալ էր։ 13Եւ ի բաց արար զնա Սաւուղ յիւրմէ, եւ կացոյց զնա իւր հազարապետ, եւ ելանէր եւ մտանէր առաջի ժողովրդեանն։ 14Եւ էր Դաւիթ խելամուտ յամենայն ճանապարհս իւր, եւ Տէր ընդ նմա։ 15Եւ ետես Սաւուղ թէ այնչափ իմաստուն է յոյժ, ակնածէր յերեսաց նորա։ 16Եւ ամենայն Իսրայէլ եւ Յուդայ սիրէր զԴաւիթ, զի նա ելանէր եւ մտանէր առաջի երեսաց ժողովրդեանն։

17Եւ ասէ Սաւուղ ցԴաւիթ. Ահա դուստր իմ երէց Մերովբ, տաց զնա քեզ կնութեան. բայց լեր դու ինձ յորդի զօրութեան, եւ պատերազմեա զպատերազմունս Տեառն։ Քանզի ասաց Սաւուղ. Մի՛ եղիցի ձեռն իմ ի նա, այլ եղիցի ի նա ձեռն այլազգեացն։ 18Եւ ասէ Դաւիթ ցՍաւուղ. Ո՞վ եմ ես եւ կամ կեանք ազգատոհմի հօր իմոյ ի մէջ Իսրայելի, զի լինիցիմ փեսայ արքայի։ 19Եւ եղեւ ի ժամանակի տալոյ զՄերովբ դուստր Սաւուղայ՝ Դաւթի, տուաւ նա Եդրիելի Մովլաթացւոյ կնութեան։

20Եւ սիրեաց Մեղքող՝ դուստր Սաւուղայ՝ զԴաւիթ. եւ ազդ եղեւ Սաւուղայ, եւ հաճոյ թուեցաւ բանն յաչս նորա։ 21Եւ ասէ Սաւուղ. Տաց զնա նմա կնութեան, եւ եղիցի նմա ի գայթագղութիւն։ Եւ էր ի վերայ Սաւուղայ՝՝ ձեռն այլազգեացն։ Եւ ասէ Սաւուղ ցԴաւիթ. Երկոքումբք փեսայասցիս դու ինձ այսօր։ 22Եւ պատուիրեաց Սաւուղ ծառայից իւրոց եւ ասէ. Խօսեցարուք դուք լռելեայն ընդ Դաւթի եւ ասացէք. Ահա արքայ հաճեալ է ընդ քեզ, եւ ամենայն արք նորա սիրեն զքեզ. եւ արդ փեսայացիր դու արքայի։ 23Եւ խօսեցան ծառայքն Սաւուղայ յականջս Դաւթի ըստ ամենայն բանիցս այսոցիկ. եւ ասէ Դաւիթ. Թեթե՞ւ իցէ յաչս ձեր փեսայանալ արքայի. եւ ես այր մի տառապեալ եմ, եւ ոչ փառաւոր։ 24Եւ պատմեցին Սաւուղի ծառայքն իւր ըստ բանիցս այսոցիկ զոր խօսեցաւ Դաւիթ։ 25Եւ ասէ Սաւուղ. Այսպէս ասասջիք ցԴաւիթ, եթէ՝ Ոչ կամի արքայ վարձանս, այլ հարեւր անթլփատութիւն այլազգեաց, առնուլ վրէժ ի թշնամեաց արքայի։ Եւ Սաւուղ խորհէր արկանել զնա ի ձեռս այլազգեացն։ 26Եւ պատմեցին Դաւթի ծառայքն Սաւուղայ զբանս զայսոսիկ. եւ հաճոյ թուեցաւ բանն յաչս Դաւթի փեսայանալ արքայի. եւ չէին լցեալ աւուրք, 27եւ յարեաւ Դաւիթ եւ գնաց ինքն եւ արք իւր, եւ եհար յայլազգեացն արս հարեւր, եւ եբեր զանթլփատութիւնս նոցա եւ ելից զնոսա առաջի արքայի, եւ փեսայացաւ՝՝ արքայի. եւ ետ Սաւուղ զՄեղքող դուստր իւր նմա կնութեան։ 28Եւ ետես Սաւուղ եւ ծանեաւ եթէ Տէր է ընդ նմա, եւ ամենայն Իսրայէլ՝՝ սիրէր զնա, 29եւ յաւել եւս ակնածել ի Դաւթէ. եւ եղեւ Սաւուղ թշնամութեամբ ընդ Դաւթի զամենայն աւուրս։ 30Եւ ելին իշխանք այլազգեացն, եւ եղեն ի բազում ժամանակաց ելք՝՝ նոցա, խելամուտ էր Դաւիթ քան զամենայն ծառայսն Սաւուղայ, եւ պատուեցաւ անուն նորա յոյժ։