1Եւ փախեաւ Դաւիթ ի Նաւաթայ Հռամայ. եւ եկն խօսեցաւ առաջի Յովնաթանայ եւ ասէ. Զի՞նչ արարի, եւ զի՞նչ վնաս է իմ, եւ զի՞նչ մեղայ առաջի հօր քո զի խնդրէ զանձն իմ։ 2Եւ ասէ ցնա Յովնաթան. Քաւ քեզ, ոչ մեռանիցիս. զի ահա ոչ առնէ հայր իմ բան մի մեծ կամ փոքր զոր ոչ յայտնէ յունկն իմ. եւ զիա՞րդ իցէ զի թաքուցանիցէ հայր իմ յինէն զբանդ զայդ. չէ այդպէս։ 3Պատասխանի ետ Դաւիթ եւ ասէ ցՅովնաթան՝՝. Գիտելով գիտէ հայր քո զի գտի շնորհս առաջի աչաց քոց, եւ ասէ թէ՝ Մի՛ գիտասցէ Յովնաթան, գուցէ ոչ կամիցի՝՝. այլ կենդանի է Տէր եւ կենդանի է անձն քո, զի որպէս ասացի՝ վճարեալ է ընդ իս եւ ընդ հայր քո մինչեւ ցմահ՝՝։ 4Եւ ասէ Յովնաթան ցԴաւիթ. Զի՞նչ ցանկայ անձն քո՝ եւ արարից քեզ։ 5Ասէ Դաւիթ ցՅովնաթան. Ահա վաղիւ ամսամուտ է. եւ ես նստելով ո՛չ նստայց ուտել հաց ընդ արքայի. եւ առաքեսցես զիս եւ թաքեայց ի դաշտի աստ մինչեւ ցընդերեկս աւուրն երրորդի. 6եթէ առնելով առնիցէ այց զինէն հայր քո, ասասցես եթէ՝ Հրաժարելով հրաժարեաց՝՝ յինէն Դաւիթ երթալ մինչեւ ցԲեթղեհեմ քաղաք իւր. զի զոհ աւուրց է անդ ամենայն ցեղին։ 7Եթէ ասասցէ թէ՝ Բարւոք է, խաղաղութիւն է ծառայի քում. ապա թէ խստիւ տայցէ պատասխանի, գիտասջիր զի վճարեալ է չարութիւն առ ի նմանէ։ 8Եւ արասցես ողորմութիւն ընդ ծառայի քում. զի յուխտ Տեառն մուծեր զծառայ քո ընդ քեզ. եւ եթէ վնաս ինչ է ծառայի քում՝՝, դու իսկ սպան զիս. եւ ընդէ՞ր հասուցանիցես զիս առ հայր քո։ 9Եւ ասէ Յովնաթան. Քաւ լիցի քեզ. զի եթէ գիտելով գիտացից եթէ վճարեալ է չարութիւն առ ի հօրէ իմմէ գալ ի վերայ քո՝ եթէ ոչ ի քաղաքն իսկ քո՝՝ պատմեցից քեզ։ 10Եւ ասէ Դաւիթ ցՅովնաթան. Ո՞ պատմեսցէ ինձ եթէ խստիւ պատասխանի տացէ քեզ հայր քո։ 11Եւ ասէ Յովնաթան ցԴաւիթ. Երթ եւ մնա յանդին՝՝։ Եւ գնացին երկոքեան յանդն։

12Եւ ասէ Յովնաթան ցԴաւիթ. Տէր Աստուած Իսրայելի գիտէ եթէ ոչ քննեցից զհայր իմ զերեք ժամաւն՝՝. եւ եթէ բարի ինչ իցէ զԴաւթէ եւ եթէ չար, առաքեցից առ քեզ յանդս։ 13Օն եւ օն արասցէ Տէր Յովնաթանու, եւ օն եւ օն յաւելցէ, եթէ ոչ քննեցից զչարութիւնն՝՝ վասն քո, եւ յայտնեցից յունկն քո. եւ արձակեցից զքեզ եւ երթիցես ի խաղաղութիւն, եւ եղիցի Տէր ընդ քեզ՝ որպէս էր ընդ հօր իմում։ 14Եւ իցէ թէ մինչդեռ ես կենդանի իցեմ, արասցես ընդ իս իսկ ողորմութիւն. եւ եթէ մահու՝՝ մեռանիցիմ, 15եւ մի՛ բարձցես զողորմութիւն քո ի տանէ իմմէ մինչեւ ցյաւիտեան. եւ եթէ ոչ, ի ջնջել Տեառն զթշնամիս Դաւթի զիւրաքանչիւր ոք յերեսաց երկրէ. 16գտցի անուն Յովնաթանու ի տան Դաւթի՝՝. Խնդրեսցէ Տէր ի ձեռաց թշնամեաց Դաւիթ։ 17Եւ յաւել Յովնաթան երդմնեցուցանել զԴաւիթ առ սէր նորա. զի սիրեաց զանձն սիրելւոյն իւրոյ՝՝։ 18Եւ ասէ ցնա Յովնաթան. Վաղիւ ամսամուտ է, եւ խնդրեսցիս. քանզի խնդրեսցի աթոռ քո։ 19Եւ երեքօրեսցիս եւ խնդրեսցիս՝՝ եւ եկեսցես ի տեղի քո՝ ուր թաքեարն յաւուրն գործոյ. եւ նստցիս առ երգաբաւդ այդուիկ՝՝։ 20Եւ ես երեքկնեցից փքնօք յորս ածել եւ ձգել յամատտարայն՝՝։ 21Եւ արձակեցից զպատանեակն, եւ ասացից. Երթ, գիտ զփքինն. եւ եթէ ասելով ասացից ցպատանեակն. Ի քէն եւ այսր է փքինն եւ այսր առ զնա, եկեսջիր, զի խաղաղութիւն է քեզ, եւ չեն ինչ բանք, կենդանի է Տէր. 22ապա թէ ասացից ցպատանին. Ի քէն եւ անդր է փքինն, գնասջիր, զի արձակեաց զքեզ Տէր։ 23Եւ բանիցս զոր խօսեցաք ես եւ դու, ահա Տէր լիցի վկայ ընդ իս եւ ընդ քեզ մինչեւ ցյաւիտեան։

24Եւ թաքեաւ Դաւիթ յանդին. եւ եհաս ամսամուտն, եւ եմուտ արքայ ի սենեակն ուտել հաց։ 25Եւ նստաւ արքայ յաթոռ իւրում, որպէս միանգամն եւ միւսանգամ աթոռով յորմայեցն. եւ ժամանեաց Յովնաթան, եւ նստաւ Աբեններ ի կողմանէ Սաւուղայ, եւ խնդրեցաւ տեղին Դաւթի։ 26Եւ ոչ խօսեցաւ Սաւուղ եւ ոչ ինչ յաւուր յայնմիկ. քանզի ասաց թէ՝ Դէպք ինչ իցեն չլինելոյ սուրբ, եւ չիցէ սրբեալ։ 27Եւ եղեւ ի վաղիւ ամսամտին յաւուրն երկրորդի խնդրեցաւ տեղին Դաւթի. եւ ասէ Սաւուղ ցՅովնաթան ցորդի իւր. Զի՞ է զի ոչ եկն որդին Յեսսեայ երէկ եւ այսօր ի սեղանս։ 28Պատասխանի ետ Յովնաթան եւ ասէ ցՍաւուղ. Հրաժարեաց յինէն երթալ ի Բեթղեհեմ քաղաք իւր՝՝. 29ասէ. Արձակեա զիս, զի զոհ է ցեղին մերոյ ի քաղաքին. եւ պատուիրեցին յիս եղբարք՝՝ իմ. եւ արդ եթէ գտի շնորհս առաջի աչաց քոց, երթայց տեսից զեղբարս իմ. վասն այնորիկ ոչ եկն ի սեղան արքայի։ 30Եւ բարկացաւ Սաւուղ ի վերայ Յովնաթանու եւ ասէ ցնա. Աղճկորդի անձնամատն, ես ո՞չ գիտեմ, զի դաշնաւոր ես դու որդւոյն Յեսսեայ՝ յամօթ քո եւ յամօթ առականաց մօր քո. 31զի զամենայն աւուրս որչափ որդին Յեսսեայ կենդանի է, ոչ հաստատեսցի՝՝ թագաւորութիւն քո. արդ առաքեա կալ զպատանին, զի որդի մահու է նա։ 32Պատասխանի ետ Յովնաթան Սաւուղայ հօր իւրում, եւ ասէ ցնա. Ընդէ՞ր մեռանիցի. զի՞նչ գործեաց։ 33Եւ վերացոյց Սաւուղ զգեղարդն ի վերայ Յովնաթանու սպանանել զնա. եւ գիտաց Յովնաթան թէ վճարեալ է չարութիւն ի հօրէ նորա սպանանել զԴաւիթ։ 34Եւ դիմեաց Յովնաթան ի սեղանոյ անտի արտաքս բարկութեամբ եւ սրտմտութեամբ. եւ ոչ եկեր յաւուրն երկրորդի ամսոյն հաց, զի բեկաւ վասն Դաւթի, զի վճարեաց վասն նորա՝՝ հայրն իւր։

35Եւ եղեւ ընդ առաւօտն ել Յովնաթան յանդն, որպէս ժամադիր եղեւ Դաւթի ի վկայութիւն. եւ մանուկ փոքրիկ ընդ նմա։ 36Եւ ասէ ցպատանեակն. Ընթա, գիտ զփքինն զոր ձգեցից։ Եւ ընթացաւ պատանեակն. եւ նա ձգեաց զփքինն, եւ եբեր զնա։ 37Եւ չոգաւ պատանեակն մինչեւ ցտեղի փքնին զոր ձգեաց Յովնաթան. եւ աղաղակեաց Յովնաթան զկնի պատանեկին եւ ասէ. Ի քէն եւ անդ է փքինն։ 38Եւ աղաղակեաց Յովնաթան զկնի պատանեկին եւ ասէ. Փութացեալ արագեա եւ մի՛ կացցես։ Եւ քաղեաց մանուկն Յովնաթանու զփքինսն եւ եբեր առ տէր իւր։ 39Եւ պատանեակն ոչ ինչ գիտէր բաց ի Յովնաթանայ եւ ի Դաւթէ, զի գիտէին զբանն։ 40Եւ ետ Յովնաթան զգործին իւր ցպատանեակն, եւ ասէ ցպատանեակն իւր. Երթ մուտ ի քաղաքն։ 41Եւ եմուտ պատանեակն. եւ յարեաւ Դաւիթ յԱրգաբայն, եւ անկաւ ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր, եւ երկիր եպագ նմա երիցս անգամ, եւ համբուրեաց իւրաքանչիւր զընկեր իւր, եւ ելաց իւրաքանչիւր ի վերայ ընկերի իւրոյ մինչեւ ցմեծ վախճան՝՝։ 42Եւ ասէ Յովնաթան ցԴաւիթ. Երթ ի խաղաղութիւն. եւ որպէս երդուաք մեք երկոքին յանուն Տեառն եւ խօսեցաք, Տէր լիցի վկայ ընդ իս եւ ընդ քեզ, եւ ի մէջ զաւակի իմոյ եւ ի մէջ զաւակի քո մինչեւ ցյաւիտեան։ 43Եւ յարեաւ Դաւիթ եւ գնաց, եւ Յովնաթան եմուտ ի քաղաքն։