1Գնաց անտի Դաւիթ եւ եկն զերծաւ յայրն Ոդողոմայ. եւ լուան եղբարք նորա եւ ամենայն տուն հօր նորա, եւ իջին առ նա անդր։ 2Եւ ժողովէին առ նա ամենայն վշտատեսք եւ ամենայն պարտապանք եւ ամենայն ցաւագնեալք ոգւովք, եւ էր նոցա զօրագլուխ. եւ էին ընդ նմա իբրեւ արք չորեքհարեւր։

3Եւ գնաց անտի Դաւիթ ի Մասփա Մովաբայ. եւ ասէ ցարքայն Մովաբայ. Եղիցին հայր իմ եւ մայր իմ առ քեզ, մինչեւ գիտացից թէ զինչ արասցէ ինձ Աստուած։ 4Եւ աղաչեաց զերեսս՝՝ արքային Մովաբայ, եւ բնակեցին առ նմա զամենայն աւուրս մինչեւ էր Դաւիթ յանձաւին։

5Եւ ասէ Գադ մարգարէ ցԴաւիթ. Մի՛ նստիր յանձաւիդ, այլ արի եւ երթիցես յերկիրն Յուդայ։ Գնաց Դաւիթ եւ եկն նստաւ ի քաղաքին Կարիթ։

6Եւ լուաւ Սաւուղ եթէ յայտնեցաւ Դաւիթ եւ արքն որ ընդ նմա. եւ Սաւուղ նստէր ի բլրին ի ներքոյ հերկին որ ի Հռամա՝՝, եւ գեղարդն ի ձեռին իւրում, եւ ամենայն ծառայք նորա կային շուրջ զնովաւ։ 7Եւ խօսեցաւ Սաւուղ ընդ ծառայսն իւր որ կային շուրջ զնովաւ, եւ ասէ ցնոսա. Լուարուք որդիք Բենիամինի, թէ արդարեւ ամենեցուն ձեզ տացէ՞ որդին Յեսսեայ անդս եւ այգեստանս, եւ զամենեսեան զձեզ առնիցէ՞ հազարապետս եւ հարիւրապետս, 8զի միաբանեալ կայք ի վերայ իմ դուք ամենեքեան. եւ ոչ ոք էր որ յայտնէր յունկն իմ ի դնել որդւոյն իմոյ ուխտ ընդ որդւոյն Յեսսեայ, եւ չիք ոք ի ձէնջ որում ցաւէր վասն իմ, եւ յայտնէր յունկն իմ. զի յարոյց որդի իմ զծառայ իմ ի վերայ իմ թշնամի, որպէս յաւուր յայսմիկ։ 9Պատասխանի ետ Դովեկ Ասորի, որ կայր ի վերայ ջորւոցն Սաւուղայ, եւ ասէ. Տեսի զորդին Յեսսեայ եկեալ ի Նոմբա առ Աքիմելէք որդի Աքիտովբայ առ քահանայ. 10եւ հարցանէր նա նմա ի Տեառնէ, եւ ետ նմա պաշար, եւ զսուսերն Գողիադու այլազգւոյ ետ նմա։

11Եւ առաքեաց արքայ, կոչեաց զԱքիմելէք որդի Աքիտովբայ զքահանայ, եւ զամենայն որդիս հօր նորա՝ զքահանայս որ էին ի Նոմբա. եւ եկին ամենեքին առ արքայ։ 12Եւ ասէ Սաւուղ. Լուր որդի Աքիտովբայ։ Եւ ասէ. Աւասիկ կամ, խօսեաց, տէր։ 13Եւ ասէ ցնա Սաւուղ. Զի՞ է զի միաբանեցէք դու եւ որդին Յեսսեայ հակառակ ինձ, տալ նմա հաց եւ սուսեր, եւ հարցանել նմա յԱստուծոյ, դնել զնա ինձ թշնամի, որպէս եւ յաւուր յայսմիկ։ 14Պատասխանի ետ Աքիմելէք արքայի եւ ասէ. Եւ ո՞վ է յամենայն ծառայս քո հաւատարիմ իբրեւ զԴաւիթ, եւ փեսայ արքայի, եւ իշխան ամենայն հրամանի քո, եւ փառաւոր ի տան քում։ 15Եթէ ա՞յսր աւուր ինչ սկսեալ իցեմ հարցանել նմա յԱստուծոյ. քաւ մի՛ երբեք դիցէ արքայ ի վերայ ծառայի իւրոյ այդպիսի բան, եւ ի վերայ տան հօր իմոյ. զի ոչ գիտէ ծառայ քո յամենայնի յայդմիկ բան մի մեծ կամ փոքր։ 16Եւ ասէ արքայ Սաւուղ. Մահու մեռցիս, Աքիմելէք, դու եւ ամենայն տուն հօր քո։ 17Եւ ասէ արքայ ցսուրհանդակսն որ կային շուրջ զնովաւ. Մատիք եւ սպանէք զքահանայսն Տեառն, զի ձեռն նոցա ընդ Դաւթի է. զի գիտացին եթէ փախչի նա, եւ ոչ յայտնեցին յունկն իմ։ Եւ ոչ կամեցան ծառայքն արքայի արկանել զձեռս իւրեանց, եւ մեղանչել ի քահանայսն Տեառն։ 18Եւ ասէ արքայ ցԴովեկ. Դարձիր դու եւ պատահեա քահանայիցն Տեառն։ Եւ դարձաւ Դովեկ Ասորի, եւ կոտորեաց զքահանայսն Տեառն, եւ սպան յաւուր յայնմիկ երեք հարեւր՝՝ եւ հինգ այր, զամենեսին որ կրէին զեփուդն կտաւի։ 19Եւ զՆոմբա քաղաք քահանայիցն եհար սրով սուսերի յառնէ մինչեւ ցկին, ի տղայոյ մինչեւ ցստնդիաց, յարջառոյ եւ յիշոյ մինչեւ ցոչխար՝ բերանով սրոյ։

20Եւ ապրեցաւ որդի մի Աքիմելեքայ, որդւոյ Աքիտովբայ, եւ անուն նորա Աբիաթար, եւ փախեաւ զհետ Դաւթի։ 21Եւ պատմեաց Աբիաթար Դաւթի եթէ կոտորեաց Սաւուղ զամենայն քահանայսն Տեառն։ 22Եւ ասէ Դաւիթ ցԱբիաթար. Գիտէի յաւուր յայնմիկ եթէ Դովեկ Ասորի պատմելով պատմէ Սաւուղայ. ես եմ պարտական ոգւոց տան հօր քո. 23նիստ առ իս եւ մի՛ երկնչիր. զի ուր խնդրեցից զանձին իմոյ տեղի, խնդրեցից եւ քում անձին՝՝, զի պահեսցիս դու առ իս։