1Եւ ազդ եղեւ Դաւթի եւ ասեն. Ահա այլազգիք պատերազմին ընդ Կեիլայ, եւ յափշտակեցին զկալորայն։ 2Եւ եհարց Դաւիթ ի Տեառնէ եւ ասէ. Եթէ երթա՞յց եւ հարկանիցե՞մ զայլազգիսն զայնոսիկ։ Եւ ասէ Տէր ցԴաւիթ. Երթ եւ հարցես զայլազգիսն, եւ փրկեսցես զԿեիլա։ 3Եւ ասեն արք Դաւթի ցնա. Ահա մեք աստէն ի Հրէաստանի յերկիւղի եմք, եւ զիա՞րդ լինիցի եթէ երթիցեմք ի Կեիլա յաւար այլազգեացն։ 4Եւ յաւել միւսանգամ Դաւիթ հարցանել ի Տեառնէ. եւ պատասխանի ետ նմա Տէր եւ ասէ ցնա. Արի էջ ի Կեիլա, զի ես մատնեցից զայլազգիսն ի ձեռս քո։ 5Եւ գնաց Դաւիթ եւ արքն որ ընդ նմա ի Կեիլա, եւ մարտեաւ ընդ այլազգիսն. եւ փախեան յերեսաց նորա,՝՝ եւ ա՛ռ զանասուն նոցա, եւ եհար ի նոցանէ հարուածս մեծամեծս. եւ փրկեաց Դաւիթ զբնակիչսն Կեիլայ։ 6Եւ եղեւ ի փախչելն Աբիաթարայ որդւոյ Աքիմելեքայ առ Դաւիթ եւ ինքն ընդ Դաւթի էջ՝՝ ի Կեիլա. եւ ունէր զեփուդն ի ձեռին իւրում։

7Եւ ազդ եղեւ Սաւուղայ եթէ եկն Դաւիթ ի Կեիլա. եւ ասէ Սաւուղ. Վաճառեաց զնա Աստուած ի ձեռս իմ. զի փակեցաւ մտեալ ի քաղաք դրանց եւ դռնափակաց։ 8Եւ հրաման ետ Սաւուղ ամենայն ժողովրդեանն իջանել ի պատերազմ ի Կեիլա, ունել զԴաւիթ եւ զարս նորա։ 9Եւ գիտաց Դաւիթ զՍաւուղայ եթէ ոչ դադարէ ի չարութենէ՝՝. եւ ասէ Դաւիթ ցԱբիաթար քահանայ. Մատո՛ զեփուդդ Տեառն։ 10Եւ ասէ Դաւիթ. Տէր Աստուած Իսրայելի, լսելով լուաւ ծառայ քո եթէ խնդրէ Սաւուղ գալ ի վերայ Կեիլայ, ապականել զքաղաքս վասն իմ. 11եթէ պաշարիցի՞՝՝. եւ եթէ իջանիցէ՞ այժմ այսր Սաւուղ որպէս լուաւ ծառայ քո, Տէր Աստուած Իսրայելի, պատմեա ծառայի քում։ Եւ ասէ Տէր. Պաշարեսցի։ 12Եւ ասէ Դաւիթ. Եթէ մատնեսցե՞ն զիս Կեիլացիքս եւ զարս իմ ի ձեռս Սաւուղայ։ Եւ ասէ Տէր. Մատնեսցեն։ 13Եւ յարեաւ Դաւիթ եւ արքն որ ընդ նմա իբրեւ չորեքհարեւր, ելին ի Կեիլայ եւ գնացին յո եւ գնացին. եւ ազդ եղեւ Սաւուղայ եթէ զերծաւ Դաւիթ ի Կեիլայ, եւ դադարեաց յելանելոյ։

14Եւ նստաւ Դաւիթ յանապատին ի Մասերեթ յանձուկսն, եւ նստէր ի լերին անապատին Զիփայ ի մռայլ լերինն ի մթին երկրին՝՝։ Եւ խնդրէր զնա Սաւուղ զամենայն աւուրս, եւ ոչ մատնեաց զնա Տէր ի ձեռս նորա։ 15Եւ ետես Դաւիթ եթէ ելանէ Սաւուղ խնդրել զԴաւիթ, եւ Դաւիթ նստէր յանապատին ի մռայլ լերինն Զիփայ ի նորում՝՝։

16Եւ յարեաւ Յովնաթան որդի Սաւուղայ, եւ չոգաւ առ Դաւիթ ի նորն. եւ հաստատեաց զձեռս իւր ի Տէր՝՝. 17եւ ասէ ցնա. Մի՛ երկնչիր, զի ոչ գտցէ զքեզ ձեռն Սաւուղայ հօր իմոյ. եւ դու թագաւորեսցես ի վերայ Իսրայելի, եւ ես եղէց քո երկրորդ. եւ Սաւուղ հայր իմ գիտէ թէ այդպէս է։ 18Եւ ուխտեցին ուխտ երկոքեան առաջի Տեառն։ Եւ նստէր Դաւիթ ի նորումն. եւ Յովնաթան գնաց ի տուն իւր։

19Եւ ելին Զիփացիքն ի մռայլ երկրէն առ Սաւուղ ի բլուրն՝՝, եւ ասեն. Ո՞չ աւանիկ Դաւիթ թաքուցեալ է առ մեզ ի Մասերա յանձուկս նորոյն ի բլուրն Եքեղատու ընդ աջմէ՝՝ Յեսեմոնայ։ 20Եւ արդ ըստ ամենայն ցանկութեան անձին արքայի իջցէ իջանելով առ մեզ. քանզի փակեսցուք զնա ի ձեռս արքայի։ 21Եւ ասէ ցնոսա Սաւուղ. Օրհնեալ էք դուք ի Տեառնէ, զի ցաւեաց ձեզ վասն իմ։ 22Արդ երթայք եւ այլ եւս կազմեցարուք, եւ դիտեցէք եւ տեսէք զտեղին ուր իցէ ոտն նորա. հասէք վաղվաղակի անդր ուր ասացէքն թէ է, գուցէ խորամանգիցէ՝՝։ 23Եւ քննեսջիք եւ տեսջիք յամենայն տեղեաց ուր թաքուցեալ իցէ, եւ դարձջիք առ իս պատրաստութեամբ, եւ երթիցուք ընդ ձեզ. եւ եղիցի եթէ իցէ յերկրին, խուզեցից զնա ամենայն հազարաւորօք՝՝ Յուդայ։ 24Եւ յարեան եւ գնացին Զիփացիքն յերեսաց Սաւուղայ. եւ Դաւիթ եւ արք նորա էին յանապատին Մաոնայ առ երեկս՝՝ ընդ աջմէ Յեսեմոնայ։ 25Եւ գնաց Սաւուղ եւ արք իւր խնդրել զԴաւիթ. եւ ազդ արարին Դաւթի, եւ էջ ի վէմն որ յանապատին Մաոնայ. եւ լուաւ Սաւուղ, եւ պնդեցաւ զհետ Դաւթի յանապատն Մաոնայ։ 26Երթայր Սաւուղ եւ արք իւր՝՝ զայս կողմն լերինն, եւ Դաւիթ եւ արք իւր առ ի կողմն զայն կողմն լերինն. եւ եղեւ Դաւթի թաքստեամբ երթալ յերեսաց Սաւուղայ. եւ Սաւուղ եւ արք նորա պատեցան զԴաւթիւ եւ զարամբք նորա ունել զնոսա։ 27Եւ եկն հրեշտակ առ Սաւուղ եւ ասէ. Փութա եկ այսր, զի արշաւեցին այլազգիք յերկիրս։ 28Եւ դարձաւ Սաւուղ չպնդել զհետ Դաւթի, եւ չոգաւ ընդդէմ այլազգեացն. վասն այնորիկ կոչեցաւ տեղին այն Վէմ բաժանեալ։