1Որ միանգամ ընդ լծով ծառայութեան իցեն, զիւրաքանչիւր տեարս պատուի արժանի համարեսցին. զի մի՛ անունն Աստուծոյ եւ վարդապետութիւնն հայհոյեսցի։ 2Իսկ որ հաւատացեալ տեարս ունիցին, մի՛ արհամարհեսցեն զի եղբարք են, այլ առաւել ծառայեսցեն, զի հաւատացեալքն են եւ սիրունք, որք զբարերարութիւնն յանձին ունիցին. զայս ուսուցանիջիր եւ մխիթարեսջիր։ 3Իսկ եթէ ոք այլազգ ինչ ուսուցանիցէ, եւ ոչ անսայցէ ողջմտութեան բանից Տեառն մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի, եւ ըստ աստուածպաշտութեան վարդապետութեանն. 4այնպիսին հպարտացեալ է եւ ոչինչ ոչ գիտէ, այլ տապի ի խնդիրս եւ ի բանս հակառակութեան. ուստի լինին նախանձ, հեռ, հայհոյութիւնք, կարծիք չարեաց, 5խարդախութիւնք ապականելոց մտաց մարդկան եւ օտարացելոց ի ճշմարտութենէ անտի, որք շահավաճառ համարին զաստուածպաշտութիւնն. բայց դու մերժեսջիր յայնպիսեաց անտի։

ԲԶ.

6Այլ շահավաճառ մեծ աստուածպաշտութիւնն է բաւականութեամբ հանդերձ։ 7Զի ոչ բերաք ինչ յաշխարհս, եւ ոչ՝՝ տանել ինչ կարասցուք։ 8Այլ ունիմք կերակուր եւ հանդերձս, եւ այնու շատասցուք։ 9Իսկ որք կամինն մեծանալ՝ անկանին ի փորձութիւն եւ յորոգայթ եւ ի բազում ցանկութիւնս անմիտս եւ վնասակարս, որք ընկղմեն զմարդիկ ի սատակումն եւ ի կորուստ։ 10Զի արմատ ամենայն չարեաց արծաթսիրութիւն է. որում ոմանց ցանկացեալ՝ վրիպեցան ի հաւատոցն, եւ զանձինս արկին ընդ բազում ցաւովք։

11Այլ դու, ո՛վ մարդ Աստուծոյ, փախիր յայնցանէ, եւ երթ զհետ արդարութեան, զաստուածպաշտութեան, զհաւատոց, զսիրոյ, զհամբերութեան, զհեզութեան. 12եւ մարտիր զբարւոք մարտն հաւատոց, եւ բուռն հար զկեանցն յաւիտենականաց յոր կոչեցարն, եւ դաւանեցեր զբարւոք դաւանութիւն առաջի բազում վկայից։ 13Պատուիրեմ քեզ առաջի Աստուծոյ որ կենդանի առնէ զամենայն, եւ Յիսուսի Քրիստոսի որ վկայեաց առաջի Պոնտացւոյ Պիղատոսի զբարւոք դաւանութիւնն, 14պահել քեզ զպատուիրանն անբիծ, անարատ, մինչեւ ի յայտնութիւն Տեառն մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի. 15զոր յիւր ժամանակս ցուցցէ Երանելին եւ միայն Հզօր, Թագաւոր թագաւորաց եւ Տէր տերանց. 16որ միայն ունի զանմահութիւն՝ բնակեալ ի լոյս անմատոյց. զոր ոչ ոք ետես ի մարդկանէ եւ ոչ տեսանել կարող է, որում պատիւ եւ զօրութիւն յաւիտեանս։ Ամէն։

17Մեծատանց որ են յայսմ աշխարհի՝ պատուէր տաջիր մի՛ հպարտանալ եւ մի՛ յուսալ ի մեծութիւն սնոտի, այլ յԱստուած որ տայ մեզ զամենայն առատապէս ի վայելել, 18զբարիս գործել, մեծանալ գործովք բարութեան, առատս, սիրունս, հաղորդս լինել. 19գանձել անձանց հիմն բարի ի հանդերձեալսն, զի բուռն հարկանիցեն զճշմարիտ կենացն՝՝։

20Ո՞վ Տիմոթէէ, պահեա զաւանդն՝ խոտորեալ ի պղծոց եւ ի նորաձայն բանից եւ ի հակառակութենէ եւ ի մոլարանուն գիտութենէ՝՝, 21զոր ոմանց յանձն առեալ՝ վրիպեցան ի հաւատոց անտի։ Շնորհք ընդ քեզ։Առ Տիմոթէոս առաջին թուղթ գրեցաւ ի Լաւոդիկեայ, որ է մայր քաղաքաց Պակատտիանացւոց։