1Եւ եղեւ յետ մահուանն Սաւուղայ, եւ Դաւիթ դարձաւ ի հարկանելոյ զԱմաղեկ, եւ նստաւ Դաւիթ ի Սիկեղակ աւուրս երկուս։ 2Եւ եղեւ յետ աւուրն երկրորդի՝՝, եւ ահա այր եհաս ի բանակէ զօրուն Սաւուղայ, եւ հանդերձք իւր պատառեալք, եւ հող զգլխով իւրով. եւ եղեւ ի մտանել նորա առ Դաւիթ, անկաւ յերկիր եւ երկիր եպագ նմա։ 3Եւ ասէ ցնա Դաւիթ. Ուստի՞ գաս դու։ Եւ ասէ ցնա. Ի բանակէն Իսրայելի զերծեալ եմ ես։ 4Եւ ասէ ցնա Դաւիթ. Զի՞նչ զրոյց է, պատմեա ինձ։ Եւ ասէ. Փախեաւ ժողովուրդն ի պատերազմէն, եւ անկան բազումք ի ժողովրդենէն եւ մեռան. եւ Սաւուղ եւ Յովնաթան մեռան։ 5Եւ ասէ Դաւիթ ցպատանին որ պատմեաց նմա. Զիա՞րդ գիտես եթէ մեռաւ Սաւուղ եւ Յովնաթան որդի նորա։ 6Եւ ասէ պատանին որ պատմեաց նմա. Դիպելով դիպեցայ ի լերինն Գեղբուայ, եւ ահա Սաւուղ յեցեալ կայր ի նիզակն իւր. եւ ահա կառք եւ ախոյանք հեծելոց գումարեցան ի նա։ 7Եւ հայեցաւ ի թիկունս իւր եւ ետես զիս, եւ կոչեաց զիս. եւ ասեմ. Աւասիկ եմ ես։ 8Եւ ասէ ցիս. Ո՞վ ես դու։ Եւ ասեմ. Ամաղեկացի եմ ես։ 9Եւ ասէ ցիս. Արի ի վերայ իմ եւ սպան զիս, զի կալաւ զիս մութ անհնարին՝՝, մինչ դեռ ամենայն շունչ իմ յիս է։ 10Եւ յարեայ ի վերայ նորա եւ սպանի զնա. զի գիտէի թէ ոչ է ապրանաց, յետ անկանելոյն նորա. եւ առի զթագն ի գլխոյ նորա եւ զապարանջանս ի բազկէ նորա, եւ բերի զնոսա տեառն իմում այսր։ 11Եւ բուռն եհար Դաւիթ զհանդերձից իւրոց եւ պատառեաց զնոսա. եւ ամենայն արք որ ընդ նմա՝ պատառեցին զհանդերձս իւրեանց։ 12Եւ կոծեցան եւ պահեցին եւ լացին մինչեւ ցընդերեկս ի վերայ Սաւուղայ եւ Յովնաթանու որդւոյ նորա, եւ ի վերայ ժողովրդեանն Յուդայ, եւ ի վերայ տանն Իսրայելի զի հարան սրով։

13Եւ ասէ Դաւիթ ցպատանին որ պատմեաց նմա. Ուստի՞ ես դու։ Եւ ասէ. Որդի առն պանդխտի Ամաղեկացւոյ եմ ես։ 14Ասէ ցնա Դաւիթ. Եւ զիա՞րդ ոչ երկեար ձգել զձեռն քո ապականել զօծեալն Տեառն։ 15Եւ կոչեաց Դաւիթ զմի ի մանկտւոյն եւ ասէ. Մատիր պատահեա դմա։ Եւ եհար զնա եւ մեռաւ։ 16Եւ ասէ ցնա Դաւիթ. Արիւն քո ի գլուխ քո. զի բերան քո խօսեցաւ զքէն եւ ասէ, թէ՝ Ես սպանի զօծեալն Տեառն։

17Եւ ողբաց Դաւիթ զողբս զայս ի վերայ Սաւուղայ եւ ի վերայ Յովնաթանու որդւոյ նորա. 18եւ ասաց Դաւիթ ուսուցանել որդւոցն Յուդայ աղեղնաւորութիւն. եւ ահա գրեալ է ի գիրս Ուղղութեան։

19Արձանացիր Իսրայէլ, ի վերայ բլրոցն ի բարձունս քո վիրաւորաց՝՝. զիա՜րդ անկան զօրաւորքն։ 20Մի՛ պատմէք ի Գէթ, եւ մի՛ տայք զայդ աւետիս յելս Ասկաղոնի. զի մի՛ երբեք ուրախ լիցին դստերք այլազգեացն եւ մի՛ ցնծասցեն դստերք անթլփատիցն։ 21Լերինք Գեղբուայ, մի՛ իջցէ ի ձեզ ցօղ, եւ մի՛ եկեսցէ ի վերայ ձեր անձրեւ, անդաստանք պտղոց, զի անդ ապականեցաւ ասպար զօրաւորաց. վահանն Սաւուղայ ոչ օծաւ իւղով։ 22Յարենէ վիրաւորաց եւ ի ճարպոյ զօրաւորաց աղեղն Յովնաթանու ոչ դարձաւ ունայն յետս, եւ սուրն Սաւուղայ ոչ ամփոփեցաւ դատարկացեալ։ 23Սաւուղ եւ Յովնաթան սիրելիք եւ գեղեցիկք եւ վայելուչք, չմեկնեալք ի կենդանութեան իւրեանց, եւ ոչ մեկնեցան ի մահուան իւրեանց. թեթեւագոյնք քան զարծուիս, զօրացան առաւել քան զառիւծունս։ 24Դստերք Իսրայելի, լացէք ի վերայ Սաւուղայ, լացէք ի վերայ նորա որ զգեցուցանէր զձեզ կարմիրս՝ հանդերձ զարդուն ձերով, որ արկանէր զարդս ոսկւոյ ի վերայ հանդերձից ձերոց։ 25Զիա՜րդ անկան զօրաւորքն ի մէջ պատերազմի. Յովնաթան, ի վերայ բարձանց քոց վիրաւոր։ 26Ցաւէ ինձ ի վերայ քո, եղբայր իմ Յովնաթան. գեղեցկացար ինձ յոյժ. զարմանալի եղեւ սէր քո ինձ քան զսէր կանանց։ 27Զիա՜րդ անկան զօրաւորքն, եւ կորեան անօթքն պատերազմականք։