1Եւ առաքեաց Տէր զՆաթան մարգարէ առ Դաւիթ. եւ եմուտ առ նա եւ ասէ ցնա. Արք երկու էին ի քաղաքի միում, մին մեծատուն եւ մեւսն աղքատ։ 2Եւ մեծատանն էին հօտք եւ անդեայք բազում յոյժ, 3եւ աղքատին եւ ոչ ինչ, բայց որոջ մի փոքր զոր ստացեալ եւ ապրեցուցեալ եւ սնուցեալ էր զնա, եւ հաստատեալ էր ընդ նմա եւ ընդ որդիս նորա ի միասին. ի հացէ նորա ուտէր եւ ի բաժակէ նորա ըմպէր եւ ի ծոց նորա ննջէր, եւ էր նորա իբրեւ զդուստր։ 4Եւ եկն անցաւոր առ այրն մեծատուն. եւ խնայեաց առնուլ ի հօտից իւրոց եւ յանդէոց իւրոց առնել հիւրոյն անցաւորի եկելոյ առ նա, եւ էառ զորոջ աղքատին եւ արար առնն եկելոյ առ նա կերակուր։ 5Եւ բարկացաւ սրտմտութեամբ Դաւիթ յոյժ առնն, եւ ասէ Դաւիթ ցՆաթան. Կենդանի է Տէր զի որդի մահու է այրն որ արար զայն։ 6Եւ զորոջն տուժեսցի եւթնպատիկ, փոխանակ առնելոյ զբանն զայն, վասն զի ոչ խնայեաց։ 7Եւ ասէ Նաթան ցԴաւիթ. Դու ես այրն որ արարեր զայն՝՝. այսպէս ասէ Տէր Աստուած Իսրայելի. Ես եմ որ օծի զքեզ թագաւոր ի վերայ ամենայն Իսրայելի, եւ ես փրկեցի զքեզ ի ձեռաց Սաւուղայ. 8եւ ետու քեզ զտուն տեառն քո, եւ զկանայս տեառն քո ի ծոց քո. եւ ետու քեզ զԻսրայէլ եւ զՅուդայ. եւ թէ սակաւ իցէ, յաւելից քեզ դոյնչափ։ 9Եւ ընդէ՞ր անարգեցեր զբան Տեառն առնել չար առաջի աչաց նորա. զՈւրիա Քետացի հարեր դու սրով, եւ զկին նորա առեր դու քեզ կնութեան, եւ զնա սպաներ սրով որդւոցն Ամոնայ։ 10Եւ արդ մի՛ հեռասցի սուր ի տանէ քումմէ մինչեւ ցյաւիտեան, փոխանակ զի անարգեցեր զիս, եւ առեր զկինն Ուրիայ Քետացւոյ լինել քեզ կնութեան։ 11Այսպէս ասէ Տէր. Ահա ես յարուցից ի վերայ քո չարիս ի տանէ քումմէ. եւ առից զկանայս քո առաջի աչաց քոց եւ տաց ընկերի քում, եւ ննջեսցէ ընդ կանայս քո յանդիման արեգականս այսորիկ։ 12Զի դու արարեր զայդ ի ծածուկ, եւ ես արարից զբանդ զայդ յանդիման ամենայն Իսրայելի եւ առաջի արեգականս այսորիկ։ 13Եւ ասէ Դաւիթ ցՆաթան. Մեղայ Տեառն։ Եւ ասէ Նաթան ցԴաւիթ. Եւ Տէր անցոյց զքեւ զմեղս քո եւ մի՛ մեռցիս։ 14Բայց քանզի զայրացուցանելով զայրացուցեր զթշնամիս Տեառն բանիւն այնուիկ, որդին քո որ ծնանելոց է քեզ՝ մահու մեռցի։

15Եւ գնաց Նաթան ի տուն իւր. եւ եհար Տէր զմանուկն զոր ծնաւ կինն Ուրիայ Դաւթի, եւ հիւանդացաւ։ 16Եւ խնդրեաց Դաւիթ յԱստուծոյ վասն մանկանն, եւ պահեաց Դաւիթ պահս, եւ եմուտ անկաւ ի վերայ գետնոյ։ 17Եւ յարեան ի վերայ նորա ծառայք տանն յարուցանել զնա, եւ ոչ կամէր յառնել ի գետնոյն, եւ ոչ եկեր ընդ նոսա հաց։ 18Եւ եղեւ յաւուրն եւթներորդի մեռանել մանկանն. եւ երկեան ծառայքն Դաւթի պատմել նմա եթէ՝ Մեռաւ մանուկն. զի ասացին. Եթէ մինչդեռ կենդանի էր մանուկն խօսեցաք ընդ նմա եւ ոչ լուաւ ձայնի մերում, եւ զիա՞րդ ասասցուք նմա թէ՝ Մեռաւ մանուկն, եւ գործիցէ չարիս։ 19Եւ ետես Դաւիթ եթէ շշնջեն ծառայք նորա, եւ իմացաւ Դաւիթ եթէ մեռաւ մանուկն. եւ ասէ Դաւիթ ցծառայսն իւր, եթէ՝ Մեռեա՞լ իցէ մանուկն, եւ ասեն. Մեռաւ։ 20Եւ յարեաւ Դաւիթ ի գետնոյն, եւ լուացաւ եւ օծաւ, եւ փոխեաց զհանդերձ իւր, եւ եմուտ ի տունն Աստուծոյ եւ երկիր եպագ նմա. եւ եմուտ ի տուն իւր, եւ խնդրեաց հաց ուտել. եւ եդին առաջի նորա հաց, եւ եկեր։ 21Եւ ասեն ցնա ծառայքն իւր. Զի՞նչ է բանդ այդ զոր արարեր վասն մանկանն. մինչդեռ կենդանին էր, պահէիր եւ լայիր եւ տքնէիր՝՝. եւ իբրեւ մեռաւ մանուկն, յարեար կերար եւ արբեր։ 22Եւ ասէ Դաւիթ. Մինչդեռ կենդանի էր մանուկն, պահէի եւ լայի. քանզի ասէի՝ Ո՞ գիտէ, ողորմեսցի Տէր, եւ կեցցէ մանուկն։ 23Արդ որովհետեւ մեռաւ մանուկն, ես ընդէ՞ր պահիցեմ. միթէ կարո՞ղ իցեմ դարձուցանել զնա այսրէն. ես առ նա երթալոց եմ, եւ նա առ իս ոչ դարձցի։

24Եւ մխիթարեաց Դաւիթ զԲերսաբէէ զկին իւր, եւ եմուտ առ նա եւ ննջեաց ընդ նմա. եւ յղացաւ եւ ծնաւ որդի, եւ կոչեաց զանուն նորա Սողոմոն. եւ Տէր սիրեաց զնա։ 25Եւ առաքեաց ի ձեռն Նաթանայ մարգարէի, եւ կոչեաց զանուն նորա Յեդեդի վասն Տեառն։

26Եւ պատերազմեցաւ Յովաբ յՌաբաթ որդւոցն Ամոնայ, եւ եհաս յառնուլ զքաղաքն թագաւորութեան։ 27Եւ առաքեաց Յովաբ հրեշտակս առ Դաւիթ եւ ասէ. Պատերազմեցայ ընդ Ռաբաթայ, եւ հասի յառնուլ զքաղաքս ջրոց. 28եւ արդ ժողովեա զմնացորդս ժողովրդեանդ, եւ բանակեսցիս զքաղաքաւս եւ առցես զսա. զի մի՛ ես առից զքաղաքս եւ կոչեսցի անուն իմ ի վերայ սորա։ 29Եւ ժողովեաց Դաւիթ զամենայն ժողովուրդն եւ չոգաւ յՌաբաթ, եւ պատերազմեցաւ ընդ նմա եւ առ զնա։ 30Եւ առ զպսակն Մեղքոմայ թագաւորին նոցա՝՝ ի գլխոյ նորա. եւ կշիռ նորա տաղանդ մի ոսկւոյ, եւ ականց պատուականաց. եւ էր ի գլուխ Դաւթի. եւ զառ քաղաքին եհան բազում յոյժ։ 31Եւ զժողովուրդն որ էր ի նմա՝ եհան արտաքս, եւ արկ ընդ սղոցաւ եւ ընդ քերանօք երկաթեօք, եւ շրջեցուցանէր զնոսա աղիւսով՝՝. եւ այնպէս առնէր ընդ ամենայն քաղաքս որդւոցն Ամոնայ. եւ դարձաւ Դաւիթ եւ ամենայն զօրն յԵրուսաղէմ։