1Եւ եղեւ յետ այնորիկ, եւ Աբիսողոմայ որդւոյ Դաւթի էր քոյր մի յոյժ գեղեցիկ տեսլեամբ, եւ անուն նորա Թամար. եւ սիրեաց զնա Ամոն որդի Դաւթի։ 2Եւ նեղէր Ամոն մինչեւ հիւանդանալ նմա վասն Թամարայ քեռ իւրոյ. զի կոյս էր նա, եւ ծանր էր յաչս Ամոնի առնել ինչ նմա։ 3Եւ էր ընկեր Ամոնայ, եւ անուն նորա Յովնադաբ, որդի Սամաայ եղբօր Դաւթի. եւ Յովնադաբ այր իմաստուն յոյժ։ 4Եւ ասէ ցնա. Զի՞ է զի այդպէս ծիւրիս, որդի արքայի, այգուն այգուն եւ ոչ պատմես ինձ։ Եւ ասէ ցնա Ամոն. ԶԹամար զքոյր Աբիսողոմայ եղբօր իմոյ սիրեմ ես։ 5Եւ ասէ ցնա Յովնադաբ. Ննջեա ի մահիճս քո եւ հիւանդացիր, եւ մտցէ հայր քո տեսանել զքեզ. եւ ասասցես ցնա. Մտցէ Թամար քոյր իմ եւ տացէ ինձ խիւս. եւ արասցէ առաջի աչաց իմոց կերակուր, զի տեսից եւ կերայց ի ձեռաց նորա։ 6Եւ անկաւ Ամոն եւ հիւանդացաւ՝՝. եւ եմուտ արքայ տեսանել զնա. եւ ասէ Ամոն ցարքայ. Եկեսցէ Թամար քոյր իմ առ իս, եւ արասցէ առաջի իմ կերակուր բլիթս, եւ կերայց ի ձեռաց նորա։ 7Եւ առաքեաց Դաւիթ առ Թամար ի տուն եւ ասէ. Երթ ի տուն Ամոնի եղբօր քո, եւ արա նմա կերակուր։ 8Եւ գնաց Թամար ի տուն Ամոնի եղբօր իւրոյ. եւ նա անկեալ դնէր. եւ ա՛ռ հայս եւ թրեաց, եւ արար առաջի նորա բլիթս, եւ եփեաց զբլիթսն. 9եւ առ զտապակն եւ թափեաց առաջի նորա. եւ ոչ կամեցաւ ուտել. եւ ասէ Ամոն. Հանէք զամենայն այր յինէն արտաքս։ Եւ հանին արտաքս զամենայն այր ի նմանէ։ 10Եւ ասէ Ամոն ցԹամար. Տար զխորտիկսդ ի սենեակ, եւ կերայց ի ձեռաց քոց։ Եւ ա՛ռ Թամար զբլիթսն զոր արար, եւ տարաւ Ամոնի եղբօր իւրում ի սենեակն, 11եւ մատոյց նմա ուտել։ Եւ նա բուռն եհար զնմանէ եւ ասէ ցնա. Եկ ննջեա ընդ իս, քոյր իմ։ 12Եւ ասէ ցնա. Մի՛, եղբայր իմ, մի՛ տառապեցուցաներ զիս. զի ոչ գործի այդպիսի ինչ ի մէջ Իսրայելի, եւ մի՛ առներ զայդ անզգամութիւն։ 13Եւ ես յո՞ տանիցիմ զնախատինս իմ. եւ դու լինիցիս իբրեւ զմի յանզգամաց ի մէջ Իսրայելի. եւ արդ խօսեաց ընդ արքայի, եւ ոչ արգելու զիս ի քէն։ 14Եւ ոչ կամեցաւ Ամոն լսել ձայնի նորա. եւ բռնահարեաց եւ բռնադատեաց զնա, եւ տառապեցոյց զնա եւ ննջեաց ընդ նմա։ 15Եւ ատեաց զնա Ամոն ատելութիւն մեծ յոյժ. զի մեծ էր ատելութիւնն որ ատեաց զնա եւ անհնարին վերջին աղէտքն՝՝ քան զառաջին սէրն զոր սիրեաց զնա. եւ ասէ ցնա Ամոն. Արի եւ գնա։ 16Եւ ասէ ցնա Թամար. Մեծ են չարիքս այս քան զայն զոր արարեր ընդ իս, արձակելդ քո զիս։ Եւ ոչ կամեցաւ Ամոն լսել ձայնի նորա։ 17Եւ կոչեաց զպատանին իւր զվերակացու տան իւրոյ՝՝, եւ ասէ ցնա. Հան զդա յինէն արտաքս, եւ փակեա զդուրսդ զկնի դորա։ 18Եւ էր զնովաւ պարեգօտք ասղնագործք եւ կոճկէնք՝՝, զի այնպէս զգենուին դստերք թագաւորաց կոյսք զձորձս իւրեանց. եւ եհան զնա սպասաւորն արտաքս, եւ փակեաց զդուրսն զկնի նորա։ 19Եւ ա՛ռ Թամար մոխիր եւ արկ զգլխով իւրով, եւ զպարեգօտսն կոճկէնս՝՝ զոր զգեցեալ էր՝ պատառեաց, եւ եդ զձեռս իւր ի վերայ գլխոյ իւրոյ, եւ երթայր երթալով եւ լայր։ 20Եւ ասէ ցնա Աբիսողոմ եղբայր նորա. Միթէ Ամո՞ն եղբայր քո եղեւ ընդ քեզ. եւ արդ, քոյր իմ, լուռ կաց, զի եղբայր քո է, մի՛ ածեր զմտաւ քով խօսել զբանդ զայդ։ Եւ նստաւ Թամար այրութեամբ ի տան Աբիսողոմայ եղբօր իւրոյ։ 21Եւ լուաւ արքայ զբանս զայսոսիկ եւ բարկացաւ յոյժ. եւ ոչ տրտմեցոյց զոգի Ամոնայ որդւոյ իւրոյ զի սիրէր զնա, զի անդրանիկ նորա էր։՝՝ 22Եւ ոչ խօսեցաւ Աբիսողոմ ընդ Ամոնայ ի չարէ մինչեւ ցբարի. զի ատեայր Աբիսողոմ զԱմոն վասն բանին զոր տառապեցոյց զԹամար զքոյր նորա։

23Եւ եղեւ յետ երեմոյ աւուրց, եւ էին կտուրք Աբիսողոմայ ի Բեթմարոն մերձ յԵփրեմ. եւ կոչեաց Աբիսողոմ զամենայն որդիսն արքայի։ 24Եւ եկն Աբիսողոմ առ արքայ եւ ասէ ցնա. Ահաւանիկ կտուրք են ծառայի քում, երթիցէ արքայ եւ ծառայք իւր ընդ ծառայի քում։ 25Եւ ասէ արքայ ցԱբիսողոմ. Մի՛, որդեակ իմ, մի՛ երթիցուք ամենեքեան մեք, եւ մի՛ ծանրասցուք քեզ. եւ ստիպեաց զնա, եւ ոչ կամեցաւ երթալ, եւ օրհնեաց զնա։ 26Եւ ասէ Աբիսողոմ. Ապա թէ ոչ՝ գոնէ եկեսցէ ընդ իս Ամոն եղբայր իմ։ Եւ ասէ արքայ. Ընդէ՞ր երթիցէ ընդ քեզ Ամոն։ 27Եւ ստիպեաց զնա Աբիսողոմ, եւ արձակեաց ընդ նմա զԱմոն եւ զամենայն զորդիսն արքայի։ Եւ արար Աբիսողոմ խրախութիւն ըստ խրախութեան թագաւորի։՝՝ 28Եւ պատուէր ետ Աբիսողոմ մանկտւոյ իւրում եւ ասէ. Տեսէք, յորժամ զուարթասցի սիրտն Ամոնայ ի գինւոյ, եւ ասացից ձեզ. Հարէք զԱմոն եւ սպանէք զնա, մի՛ երկնչիք. զի ո՞չ ապաքէն ես իցեմ որ հրամայիցեմ ձեզ. քաջալերեցարուք եւ լերուք յորդիս զօրութեան։ 29Եւ արարին մանկտին Աբիսողոմայ Ամոնի որպէս հրամայեաց նոցա Աբիսողոմ. եւ յարեան ամենայն որդիք արքայի, եւ հեծան յիւրաքանչիւր ի ջորւոջ իւրում եւ փախեան։ 30Եւ եղեւ մինչդեռ նոքա էին ի ճանապարհին, գոյժ եկն առ Դաւիթ եւ ասեն. Կոտորեաց Աբիսողոմ զամենայն որդիս արքայի, եւ ոչ եթող ի նոցանէ եւ ոչ մի։ 31Յարեաւ արքայ, պատառեաց զհանդերձս իւր, եւ անկաւ ի վերայ գետնոյ. եւ ամենայն ծառայք նորա կային շուրջ զնովաւ պատառեալ զհանդերձս իւրեանց։ 32Պատասխանի ետ Յովնադաբ որդի Սամաայ եղբօր Դաւթի եւ ասէ. Մի՛ ասասցէ տէր իմ արքայ եթէ ամենայն որդիք արքայի մեռան, զի Ամոն միայն մեռաւ. քանզի ի բերան Աբիսողոմայ կայր, յօրէ յորմէ տառապեցոյց զԹամար զքոյր նորա։ 33Եւ արդ մի՛ դիցէ արքայ ի սրտի իւրում զբանդ եւ ասասցէ թէ՝ Ամենայն որդիքն արքայի մեռան. այլ զի Ամոն միայն մեռաւ։ 34Եւ փախեաւ Աբիսողոմ։ Եւ եբարձ պատանին դէտն զաչս իւր եւ ետես, եւ ահա ժողովուրդ բազում գայր ընդ ճանապարհն ի նմանէ առ կողմամբ լերինն ընդ զառ ի վայրն. եւ եկն դէտն պատմեաց արքայի եւ ասէ. Տեսի արս ի ճանապարհին Որովնիմայ առ կողմամբ լերինն՝՝։ 35Եւ ասէ Յովնադաբ ցարքայ. Ահա որդիք արքայի եկին. ըստ բանի ծառայի քո նոյնպէս եղեւ։ 36Եւ իբրեւ վախճանեաց զխօսելն, եւ ահա որդիքն արքայի եկին, եւ ամբարձին զձայնս իւրեանց եւ լացին. այլ եւ արքայ եւ ամենայն ծառայք իւր լացին լալիւն մեծ յոյժ։ 37Եւ Աբիսողոմ փախեաւ, եւ չոգաւ առ Թոլմելեմ որդի Եմիուդայ արքայի Գեսուրայ յերկիր Մաքուլայ՝՝. եւ սուգ առ Դաւիթ արքայ ի վերայ որդւոյն իւրոյ զամենայն աւուրս։ 38Եւ Աբիսողոմ փախեաւ եւ գնաց ի Գեսուր, եւ էր անդ ամս երիս։ 39Եւ դադարեաց արքայ Դաւիթ յելանելոյ ի վերայ Աբիսողոմայ՝՝, քանզի մխիթարեցաւ ի վերայ Ամոնայ որ մեռաւն։