1Եւ ասէ Աքիտոփէլ ցԱբիսողոմ. Ընտրեցից ինձ երկոտասան հազար արանց, եւ յարեայց եւ պնդեցայց զհետ Դաւթի զցայգս, 2եւ հասից ի վերայ նորա զցայգ. եւ նա աշխատեալ է եւ լքեալ ձեռօք, եւ զարհուրեցուցից զնա, եւ փախիցէ զօրն որ ընդ նմա. եւ սպանից զարքայ միայն։ 3Եւ դարձուցից զամենայն զօրն առ քեզ, զոր օրինակ դառնայցէ հարսն առ այր իւր. բայց միայն զանձն միոյ առն խնդրեսցես՝՝, եւ ամենայն զօրն եղիցի ի խաղաղութեան։ 4Եւ ուղիղ թուեցաւ բանն առաջի Աբիսողոմայ եւ առաջի ամենայն ծերոցն Իսրայելի։

5Եւ ասէ Աբիսողոմ. Կոչեցէք զՔուսի Արաքացի, եւ լուիցուք թէ զինչ կայցէ ի բերան նորա։ 6Եւ եմուտ Քուսի առ Աբիսողոմ, եւ խօսեցաւ Աբիսողոմ ընդ նմա ըստ բանին այնորիկ զոր խօսեցաւ Աքիտոփէլ. եւ ասէ, թէ՝ Արասցո՞ւք ըստ բանի նորա, ապա թէ ոչ, եւ դու խօսեաց ինչ։ 7Եւ ասէ Քուսի ցԱբիսողոմ. Ոչ է բարւոք խորհուրդն զոր խորհեցաւ Աքիտոփէլ այս անգամ։ 8Եւ ասէ Քուսի. Դու ինքնին գիտես զհայր քո եւ զարս նորա, զի կարի զօրաւորք են յոյժ, եւ դառնացեալք ոգւով իբրեւ զարջ մի որդեկոտոր ի վայրի եւ զայրացեալ ի դաշտի՝՝. եւ հայր քո այր պատերազմող, եւ ոչ տայ դուլ՝՝ զօրուն. 9եւ ահա ինքն ղօղեալ իցէ ի միում ի բլրոց կամ ի միում ուրեք ի տեղեաց. եւ եղիցի յանկանել ի վերայ նոցա զառաջինն հարկանիցէ՝՝, եւ լսիցէ որ լսիցէ, եւ ասիցէ թէ՝ Եղեւ խորտակումն ժողովրդեանն որ զկնի Աբիսողոմայ։ 10Քանզի եւ նա այր զօրութեան է, որոյ սիրտն իբրեւ զսիրտ առիւծու, հաշելով հաշիցի. զի գիտէ ամենայն Իսրայէլ թէ զօրաւոր է հայր քո, եւ որդիք զօրութեան որ ընդ նմայն են։ 11Ես այսպէս տամ քեզ խրատ. ժողովելով ժողովեսցի ամենայն այր Իսրայելի ի Դանայ մինչեւ ցԲերսաբէէ իբրեւ զաւազ առ եզր ծովու բազմութեամբ, եւ քո երեսք երթիցեն ի մէջ նոցա։ 12Եւ հասցուք ի վերայ նորա ի միում ի տեղեաց ուր եւ գտանիցեմք զնա անդ. եւ պատեսցուք զնովաւ, որպէս իջանիցէ ցօղ ի վերայ երկրի, եւ ոչ ապրեցուսցուք զնորա եւ ոչ զոք։ 13Ապա թէ ի քաղաք մտանիցէ, առցէ ամենայն Իսրայէլ քաղաքին այնմիկ պարանս, եւ քարշեսցուք զնոսա մինչեւ ցհեղեղատն. զի մի՛ մնասցէ անդ եւ մի՛ մի քար։ 14Եւ ասէ Աբիսողոմ եւ ամենայն այր Իսրայելի. Քաջ է խորհուրդդ Քուսեայ Արաքացւոյ քան զխորհուրդ Աքիտոփելայ։ Եւ Տէր ետ հրաման ցրել զքաջ խորհուրդն Աքիտոփելայ, զի ածցէ Տէր ի վերայ Աբիսողոմայ զամենայն չարիսն։

15Եւ ասէ Քուսի Արաքացի ցՍադովկ եւ ցԱբիաթար քահանայս. Զայս ինչ եւ զայս խրատ ետ Աքիտոփէլ Աբիսողոմայ եւ ծերոց Իսրայելի, եւ զայս ինչ եւ զայս ես խորհեցայ. 16եւ արդ առաքեցէք վաղվաղակի եւ պատմեցէք Դաւթի եւ ասացէք. Մի՛ ագանիցիս զայս գիշեր յՌաբովթ անապատին, այլ փութասջիր անցանել, գուցէ կլանիցէ զարքայ եւ զամենայն ժողովուրդն որ ընդ նմա։ 17Եւ Յովնաթան եւ Աքիմաաս կային առ աղբերն Ռովգելայ, եւ չոգաւ աղախին մի եւ պատմեաց նոցա, եւ նոքա գնացին եւ պատմեցին զայս արքայի Դաւթի. զի ոչ կարէին մտանել երեւել ի քաղաքին։ 18Եւ ետես զնոսա պատանեակ մի, եւ պատմեաց Աբիսողոմայ. եւ չոգան երկոքին, եւ մտին ի տուն առն միոյ ի Բաւուրիմ, եւ նորա էր գուբ մի ի տան, եւ մտին անդր։ 19Եւ ա՛ռ կինն եւ կափոյց զխուփն՝՝ ի վերայ գբին, եւ ցամաքեցուցանէր ի վերայ նորա արաբովթ. եւ ոչ ել բանն ի վեր։ 20Եւ եկին ծառայքն Աբիսողոմայ առ կինն ի տուն անդր, եւ ասեն. Ո՞ւր են Աքիմաաս եւ Յովնաթան։ Եւ ասէ ցնոսա կինն. Անցին յայնկոյս ջրոյդ։ Եւ նոքա խնդրեցին զնոսա եւ ոչ գտին, եւ դարձան յԵրուսաղէմ։ 21Եւ եղեւ յետ գնալոյն նոցա, ելին ի գբոյն եւ չոգան պատմեցին արքայի Դաւթի, եւ ասեն ցԴաւիթ. Արիք եւ անցէք ըստ ջուրդ. զի զայս ինչ եւ զայս խորհեցաւ վասն ձեր Աքիտոփէլ։ 22Եւ յարեաւ Դաւիթ եւ ամենայն ժողովուրդն որ ընդ նմա, եւ անցին ընդ Յորդանան մինչեւ ի լուսանալ առաւօտուն, մինչեւ ոչ մնալոյ եւ ոչ միոյ ուրուք որ ոչ անց ընդ Յորդանան։ 23Եւ Աքիտոփէլ իբրեւ ետես եթէ ոչ եղեւ խորհուրդն նորա, հանդերձեաց զէշ իւր եւ յարեաւ գնաց ի տուն իւր ի քաղաք, եւ հրաման ետ տան իւրում, եւ խեղդ արկ եւ մեռաւ, եւ թաղեցաւ ի գերեզմանի հօր իւրոյ։

24Եւ Դաւիթ եհաս ի Բանակս. եւ Աբիսողոմ անց ընդ Յորդանան ինքն եւ ամենայն Իսրայէլ ընդ նմա։ 25Եւ զԱմեսայի կացոյց Աբիսողոմ փոխանակ Յովաբայ ի վերայ զօրուն. եւ Ամեսայի որդի էր առն որում անուն էր Յոթոր Յեզրայելացի. նա եմուտ առ Աբիգեա դուստր Յեսսեայ՝ քոյր Շարուհեայ մօր Յովաբայ։ 26Եւ բանակեցաւ Աբիսողոմ եւ ամենայն Իսրայէլ յերկրին Գաղաադու։

27Եւ եղեւ իբրեւ եհաս Դաւիթ ի Բանակսն, Վեսբի որդի Նաասայ յՌաբաթայ որդւոցն Ամոնայ եւ Մաքիր որդի Ամիելի ի Լադաբարայ, եւ Բերզելի Գաղաադացի յՌոգելիմայ, 28բերին անկողինս տասն, եւ օթոցս եւ սանս տասն՝՝, եւ անօթս բրտի, եւ ցորեան եւ գարի եւ ալեւր եւ փոխինդ եւ ոլոռն եւ ոսպն 29եւ մեղր եւ կոգի եւ պատրուճակս եւ որթս դիեցիկս՝՝, եւ մատուցին Դաւթի եւ զօրուն որ ընդ նմա՝ ուտել. զի էր զօրն քաղցեալ՝՝ եւ ծարաւի եւ լքեալ յանապատի անդ։