1Եւ էր այր մի բնակեալ ի Բաբելոն, եւ անուն նորա Յովակիմ։ 2Եւ առ իւր կին՝ անուն Շուշան, դուստր Քեղկեայ, գեղեցիկ յոյժ եւ երկիւղած ի Տեառնէ։ 3Եւ ծնօղք նորա արդարք, եւ ուսուցին զդուստրն իւրեանց ըստ օրինացն Մովսիսի։ 4Եւ էր Յովակիմ մեծատուն յոյժ. եւ էր նորա բուրաստան մերձ յապարանս իւր. եւ առ նա ժողովէին Հրեայք, զի փառաւորագոյն էր քան զամենեսեան։ 5Եւ երեւեցան երկու ծերք ի ժողովրդենէ անտի՝ դատաւորք տարւոյն այնմիկ, զորոց խօսեցաւ Տէր, եթէ՝ Ել անօրէնութիւն ի Բաբելոնէ ի ծերոցն դատաւորաց, որ համարէին առաջնորդել ժողովրդեանն։ 6Եւ նոքա հանապազորդէին ի տունն Յովակիմայ, եւ գային առ նոսա ամենեքեան ի դատաստան։ 7Եւ լինէր իբրեւ ժողովուրդն մեկնէր զհասարակ աւուրբք՝ մտանէր Շուշան եւ զգնայր ի բուրաստանի առն իւրոյ։ 8Եւ տեսանէին զնա երկոքին ծերքն հանապազ՝ զի մտանէր եւ զգնայր, եւ ցանկացան նմա։ 9Եւ դարձուցին զմիտս իւրեանց, եւ խոտորեցուցին զաչս իւրեանց՝ չհայել յերկինս եւ չյիշել զարդար դատաստանսն։ 10Եւ էին երկոքեան հարեալ ի նմա, եւ չպատմէին միմեանց զցաւս իւրեանց, 11զի պատկառէին պատմել զցանկութիւնն իւրեանց. քանզի կամէին լինել ընդ նմա։ 12Եւ սպասէին նմա ստէպ հանապազ տեսանել զնա։ 13Եւ ասեն ցմիմեանս. Երթիցուք ի տուն, զի ճաշոյ ժամ է։ 14Ելին եւ մեկնեցան ի միմեանց. եւ դարձեալ անդրէն եկին միւսանգամ առ միմեանս։ Եւ հարցեալ միմեանց զպատճառսն, խոստովան եղեն զցանկութիւնն իւրեանց. ապա եղեն ժամադիրք միմեանց՝ թէ ե՛րբ կարասցեն զնա միայն գտանել։ 15Եւ եղեւ ի սպասելն նոցա նմա ի դիպող աւուր, եկն եմուտ երբեմն որպէս յերէկն եւ յեռանդն՝ երկու միայն աղջկամբք, եւ ցանկացաւ լուանալ ի բուրաստանի անդ. քանզի տօթ էր. 16եւ չէր ոք անդ, բայց միայն երկու ծերքն թաքուցեալք՝ որ սպասէին նմա։ 17Եւ ասէ ցաղջկունսն. Երթայք բերէք ինձ եւղ եւ օճառ, եւ զդուրս բուրաստանիս փակեցէք, զի լուացայց։ 18Եւ արարին որպէս ասաց նոցա. փակեցին զդուրս բուրաստանին, եւ ելին ի կողմանէ դրանցն բերել զոր ինչ հրամայեաց նոցա. եւ ոչ տեսին զծերսն, քանզի թաքուցեալ էին։ 19Եւ եղեւ իբրեւ ելին աղջկունքն, յարեան երկու ծերքն եւ դիմեցին ի վերայ նորա եւ ասեն. 20Ահա դուրք բուրաստանիս փակեալ են, եւ չիք ոք որ տեսանէ զմեզ, եւ մեք ցանկացեալ եմք քեզ. վասն որոյ եւ քո հաւանեալ մեզ՝ լեր ընդ մեզ։ 21Ապա թէ ոչ, վկայեմք զքէն, եթէ ոմն պատանի էր ընդ քեզ, եւ վասն այնորիկ արձակեցեր զաղջկունսն ի քէն։ 22Յոգւոց եհան Շուշան եւ ասէ. Տագնապ է ինձ յամենայն կողմանց. եթէ զայդ գործ գործեցից՝ մահ է ինձ, եւ եթէ ոչ գործեցից՝ չեմ ապրելոց ի ձեռաց ձերոց։ 23Բայց լաւ է ինձ չգործել զայդ, եւ անկանել ի ձեռս ձեր, քան թէ մեղայց առաջի Տեառն։ 24Եւ աղաղակեաց ի ձայն մեծ Շուշան. աղաղակեցին եւ երկոքին ծերքն կից նմին։ 25Եւ ընթացաւ մին եբաց զդուրս բուրաստանին։ 26Իբրեւ լուան զձայն ճչոյն ի բուրաստանի անդ ընտանիքն՝ անկան ընդ կողմն դրանն ի ներքս, տեսանել թէ զի՛նչ իրք ընդ նմա անցեալ իցեն։ 27Եւ իբրեւ ասացին ծերքն զբանս իւրեանց՝ զամօթի հարան ծնօղքն յոյժ, զի ոչ երբեք այնպիսի բանք ասացան զՇուշանայ։ 28Եւ եղեւ ի վաղիւ անդր իբրեւ եկն ժողովուրդն առ այրն նորա Յովակիմ, եկին եւ երկոքին ծերքն անօրէն մտօք զՇուշանայ՝ սպանանել զնա։ 29Եւ ասեն առաջի ժողովրդեանն. Յղեցէք զՇուշանայ զդստերէ Քեղկեայ, որ է կին Յովակիմայ։ 30Եւ նոքա յղեցին. եւ եկն նա, եւ ծնողք իւր եւ որդիք իւր եւ ամենայն ազգականք նորա։ 31Եւ Շուշան էր փափուկ յոյժ եւ գեղեցիկ տեսլեամբ։ 32Եւ անօրէնքն հրամայեցին հոլանի առնել զնա, քանզի սքողեալ էր, զի լցցին գեղով նորա։ 33Եւ իւրքն լային, եւ ամենեքին որ ճանաչէին զնա։ 34Յարեան երկոքին ծերքն ի միջոյ ժողովրդեանն, եւ եդին զձեռս իւրեանց ի վերայ գլխոյ նորա։ 35Եւ նա լալով հայեցաւ յերկինս, քանզի էր սիրտ նորա յուսացեալ ի Տէր։ 36Ասեն ծերքն երկոքեան. Մինչդեռ մեք միայն զգնայաք ի մէջ բուրաստանին, եմուտ դա անդր երկու աղջկամբք, եւ փակեաց զդուրս բուրաստանին, եւ արձակեաց զաղջկունսն։ 37Եկն առ նա պատանի մի որ էր թաքուցեալ, եւ անկաւ ընդ դմա։ 38Եւ մեք էաք յանկեան բուրաստանին. իբրեւ տեսաք զանօրէնութիւնն՝ ընթացաք առ դոսա, եւ տեսաք զլինելն դոցա ընդ միմեանս։ 39Զնա ոչ կարացաք ունել, քանզի բուռն էր քան զմեզ, եւ եբաց զդուրսն եւ փախեաւ արտաքս։ 40Զդա զոր ըմբռնեցաքդ՝ հարցաք թէ ո՛վ էր պատանին, եւ ոչ կամեցաւ պատմել մեզ. զայդ վկայեմք։ 41Եւ հաւատաց նոցա ատեանն իբրեւ ծերոց ժողովրդեան եւ դատաւորաց, եւ դատեցան զնա մեռանել։ 42Աղաղակեաց ի ձայն բարձր Շուշան եւ ասէ. Աստուած յաւիտենական ծածկագէտ, որ գիտես զամենայն յառաջ քան զլինել նոցա. 43դու գիտես զի սուտ վկայեն զինէն. եւ ահա մեռանիմ որ ոչ ինչ գործեցի՝ զոր դոքայդ անօրինեն զինէն։ 44Եւ լուաւ Տէր ձայնի նորա. եւ մինչդեռ տանէին զնա կորուսանել, 45զարթոյց Աստուած զՀոգին Սուրբ ի վերայ մանկան միոյ տղայոյ որում անուն էր Դանիէլ։ 46Եւ աղաղակեաց ի ձայն բարձր, եւ ասէ. Անպարտ եմ ես յարենէ դորա։ 47Եւ դարձաւ ամենայն ժողովուրդն առ նա, եւ ասեն. Զի՞նչ է բանդ այդ զոր դուդ խօսեցար։ 48Եւ նա եկաց ի մէջ նոցա եւ ասէ. Այդպէս անմի՞տք էք, որդիք Իսրայելի. ոչ քննեցէք եւ ոչ յիրաւանց վերայ հասէք. եւ դատապարտեցէք զդուստրդ Իսրայելի։ 49Դարձայք անդրէն յատեան. քանզի սուտ վկայեցին դոքա զնմանէ։ 50Եւ դարձաւ ժողովուրդն վաղվաղակի. եւ ասեն ցնա ծերքն. Եկ նիստ ի միջի մերում, եւ պատմեա մեզ. զի քեզ ետ Աստուած զերիցութիւն։ 51Եւ ասէ ցնոսա Դանիէլ. Մեկնեցէք զդոսա ի միմեանց ի բաց եւ քննեսցուք զդոսա։ 52Իբրեւ մեկնեցան ի միմեանց, կոչեաց զմին ի նոցանէ եւ ասէ ցնա. Ա՛յ հնացեալ աւուրբք չարութեան, այժմ ահա եկին հասին մեղք քո՝ զոր գործէիր յառաջագոյն։ 53Զի դատէիր զդատաստանս անիրաւութեամբ, զանմեղս դատապարտէիր, եւ զվնասակարս արձակէիր. ուր Աստուծոյ ասացեալ էր թէ՝ Զանմեղն եւ զարդարն մի՛ սպանանիցես։ 54Բայց արդ եթէ տեսեր զդոսա, ընդ որո՞վ ծառով հասեր առ դոսա՝ մինչ խօսէին ընդ միմեանս։ Եւ նա ասէ. Ընդ հերձեաւն։ 55Ասէ Դանիէլ. Բարւոք ստեցեր ի քոյին գլուխդ. ահաւասիկ հրեշտակի Աստուծոյ առեալ հրաման, հերձցէ զքեզ ընդ մէջ։ 56Եւ ի բաց մերժեաց զնա. հրամայեաց ածել զմեւսն, եւ ասէ ցնա. Զաւակ Քանանու, եւ ոչ Յուդայ, գեղ դորա պատրեաց զքեզ, եւ ցանկութիւն շրջեաց զսիրտ քո։ 57Այդպէս առնէիք զդստերս Իսրայելի, եւ նոքա առ երկիւղի մերձենային առ ձեզ. այլ եւ ոչ դուստրդ Յուդայ կալաւ յանձին զանօրէնութիւնս ձեր։ 58Բայց արդ աղէ ասա, ընդ որո՞վ ծառով հասեր առ դոսա մինչդեռ խօսէին ընդ միմեանս։ Եւ նա ասէ. Ընդ սղոցեաւն։ 59Ասէ ցնա Դանիէլ. Բարւոք ստեցեր եւ դու ի քոյին գլուխ, զի կայ աւասիկ հրեշտակ Աստուծոյ սուսեր մերկ ի ձեռին՝ սղոցել զքեզ ընդ մէջ, զի սատակեսցէ զքեզ։ 60Եւ աղաղակեաց ամենայն ժողովուրդն ի ձայն մեծ, եւ օրհնեցին զԱստուած որ ապրեցուցանէ զյուսացեալս իւր։ 61Եւ յարեան ի վերայ երկուց ծերոցն. քանզի յանդիմանեաց զնոսա Դանիէլ ի նոցին բերանոց սուտ վկայս. եւ արարին ընդ նոսա՝ որպէս եւ եդին չարութիւն ի մտի առնել ընդ ընկերի, ըստ օրինացն Մովսիսի։ 62Եւ սպանին զնոսա. եւ ապրեցաւ արիւն արդար յաւուր յայնմիկ։ 63Իսկ Քեղկիա եւ կին նորա օրհնեցին զԱստուած վասն դստերն իւրեանց Շուշանայ՝ հանդերձ Յովակիմաւ արամբ նորա, եւ ամենայն ազգականօք նորա. զի ոչ գտան իրք գարշութեան ի նմա։ 64Եւ Դանիէլ եղեւ մեծ առաջի ժողովրդեանն յօրէ յայնմանէ եւ անդր։՝՝