1Եւ ի ժամանակին յայնմիկ յարիցէ Միքայէլ իշխան մեծ, որ կայ ի վերայ որդւոց ժողովրդեան քո. եւ եղիցի ժամանակ նեղութեան, նեղութիւն՝ որպիսի ոչ եղեւ յորմէ հետէ եղեւ ազգ ի վերայ երկրի մինչեւ ի ժամանակն յայն. եւ ի ժամանակին յայնմիկ ապրեսցի ժողովուրդ քո, ամենայն որ գտցի գրեալ ի դպրութեան։ 2Եւ բազումք ի ննջեցելոց ի հող երկրի՝ յարիցեն, ոմանք ի կեանսն յաւիտենականս, եւ ոմանք ի նախատինս եւ յամօթ յաւիտենական։ 3Եւ իմաստունք ծագեսցեն իբրեւ զլուսաւորութիւն ի հաստատութեան, եւ բազումք յարդարոց՝՝ իբրեւ զաստեղս յաւիտեանս՝ եւ եւս։

4Եւ դու, Դանիէլ, փակեա զբանսդ, եւ կնքեա զգիրդ՝ մինչեւ ի ժամանակ վախճանի, մինչեւ ուսցին բազումք, եւ բազմասցի գիտութիւն։

5Եւ տեսի ես Դանիէլ, եւ ահա երկու կային յայսկոյս եւ յայնկոյս գետոյն։ 6Եւ ասեն ցայրն որ զգեցեալն էր զբադէնն, եւ կայր ի վերայ ջուրց գետոյն. Մինչեւ ցե՞րբ իցէ վախճան սքանչելեացդ զոր ասացեր՝՝։ 7Եւ լուայ յառնէն որ զգեցեալն էր զբադէնն եւ կայր ի վերայ ջուրց գետոյն, ամբարձ զաջ իւր եւ զձախ իւր յերկինս, եւ երդուաւ ի կենդանին յաւիտենից, թէ ի ժամանակ, եւ ի ժամանակս, եւ ի կէս ժամանակի, եւ ի կատարել ցրման ձեռին ժողովրդեանն սրբեցելոյ՝ ծանիցեն զայս՝՝ ամենայն։

8Եւ ես լուայ, եւ ոչ առի ի միտ. եւ ասեմ. Տէր, զի՞նչ է վախճան այդոցիկ։ 9Եւ ասէ. Երթ, Դանիէլ, զի արգելեալ եւ կնքեալ են բանքս մինչեւ ցժամանակ վախճանի։ 10Ընտրեսցին եւ սպիտակասցին եւ փորձեսցին եւ սրբեսցին՝՝ բազումք, եւ անօրինեսցին անօրէնք, եւ ոչ առնուցուն ի միտ ամպարիշտք՝՝. եւ իմաստունք իմասցին։ 11Ի ժամանակէ փոփոխմանն յաճախութեան, եւ տացի պղծութիւն աւերածին աւուրս հազար երկերիւր երեսուն եւ հինգ. 12եւ երանի՝՝ որ համբերեսցէ եւ հասցէ յաւուրս հազար երեք հարեւր երեսուն եւ հինգ։ 13Եւ դու եկ հանգիր, զի տակաւին են աւուրք եւ ժամք ի կատարումն վախճանի, եւ հանգիցես. եւ յարիցես ի ժամանակի՝՝ քում ի վախճանի աւուրց։