1Բանք Ժողովողին որդւոյ Դաւթի թագաւորի Իսրայելի յԵրուսաղէմ։

2Ունայնութիւն ունայնութեանց, ասաց Ժողովօղն, ունայնութիւն ունայնութեանց, ամենայն ինչ ընդունայն է։ 3Զի՞նչ աւելի է մարդոյ յամենայն վաստակս իւր զոր տաժանի ընդ արեգակամբ։ 4Ազգ երթայ եւ ազգ գայ. եւ երկիրս յաւիտեան կայ։ 5Ծագէ արեգակն, եւ մտանէ արեգակն եւ ի տեղի իւր ձգի ի ծագել իւրում։ 6Ելանէ ընդ հարաւ, եւ պատի ընդ հիւսիսիւ, պատելով պատի. գնայ հողմ, եւ ի շրջանս իւր դառնայ հողմ։ 7Ամենայն ուղխք ի ծով գնան, եւ ծով ոչ լնու. ի տեղի յոր ուղխք գնան՝ անդ նոքին դառնան ի գնալ։ 8Ամենայն բան ջանիւ, եւ ոչ կարասցէ այր խօսել. ոչ յագեսցի ակն տեսանելով, եւ ոչ լցցի ունկն լսելով։ 9Զինչ է որ եղեւն՝ նոյն ինքն որ լինելոցն է. եւ զինչ է որ արարաւն, նոյն ինքն որ առնելոցն է։ 10Եւ ոչ է ամենայն առժամայն ընդ արեգակամբ. զի զոր խօսիցի ոք եւ ասիցէ՝՝ Ահաւասիկ այս նոր է, վաղ իսկ եղեալ է ի յաւիտենից եղելոցն նախ քան զմեզ։ 11Ոչ գոյ յիշատակ առաջնոցն, նա եւ ոչ վերջնոցն որ լինելոց են. ոչ գոյ յիշատակ նոցա ընդ լինելոցսն ի վախճանի։

12Ես Ժողովօղ եղէ թագաւոր ի վերայ Իսրայելի յԵրուսաղէմ, 13եւ ետու զսիրտ իմ խնդրել եւ խորհել իմաստութեամբ վասն ամենայնի որ եղեալ են ընդ արեգակամբ. զի զբաղումն չար ետ Աստուած որդւոց մարդկան զբաղել ընդ արեգակամբ՝՝։ 14Տեսի ես զամենայն արարեալս որ արարեալ են ի ներքոյ արեգական, եւ ահա ամենայն ինչ ընդունայնութիւն է եւ յօժարութիւն ոգւոյ։ 15Թիւրեալն՝ ոչ կարասցէ զարդարել, եւ պակասեալն՝ ոչ կարասցէ ի թիւ անկանել։ 16Խօսեցայ ի սրտի իմում թէ՝ Առաւել ես մեծացայ եւ յաւելայ յիմաստութեան քան զամենեսեան որ էին յառաջ քան զիս յԵրուսաղէմ. եւ սիրտ իմ ետես բազում իմաստութիւն եւ գիտութիւն։ 17Եւ ետու զսիրտ իմ գիտել զիմաստութիւն եւ զգիտութիւն, զառակս եւ զիմաստութիւն՝՝. գիտացի ես՝ զի սակայն եւ այս յօժարութիւն ոգւոյ է։ 18Զի բազմութիւն իմաստութեան՝ բազմութիւն գիտութեան՝՝, եւ որ յոլովեաց ի գիտութիւն՝ յաւելցէ ի ցաւս։