1Եւ յիշեա դու զԱրարիչն քո յաւուրս մանկութեան քո, մինչչեւ հասեալ իցեն աւուրք չարութեան, եւ հասցեն ամք՝ յորս ասասցեն. Ոչ են կամք իմ ի դոսա։ 2Մինչչեւ խաւարեալ իցէ արեգակն եւ լոյս եւ լուսին եւ աստեղք, եւ դարձցին ամպք զկնի անձրեւաց. 3յաւուր յորում շարժեսցին պահապանք տանն, եւ թիւրեսցին արք զօրութեան, եւ դատարկասցին աղօրիք զի նուազեցան, եւ խաւարեսցին որք տեսանեն ընդ ծակս. 4եւ փակեսցեն զդրունս՝՝ ի հրապարակս ի տկարութենէ ձայնի աղօրւոյն, եւ յարիցեն ի ձայն հաւուն, եւ նկուն լիցին ամենայն դստերք երգոց. 5եւ ի բարձունս հայեսցին՝՝, եւ ապշութիւն ի ճանապարհին. եւ ծաղկեսցի նշին, եւ թանձրասցի մարախն, եւ տարածեսցի կապարն. զի գնաց մարդ ի տուն իւր յաւիտենից, եւ շուրջ եղեն կոծօղք ի հրապարակս։ 6Մինչչեւ կործանեալ իցէ լար արծաթոյն, եւ խորտակեալ մանեակ ոսկւոյն, եւ մանրեալ սափորն յաղբեւրն, եւ ընկրկեալ անիւն ի գուբն։ 7Եւ դարձցի հողն յերկիր որպէս եւ էրն, եւ հոգին դարձցի առ Աստուած որ ետ զնա։

8Ունայնութիւն ունայնութեանց, ասաց Ժողովօղն, ամենայն ինչ ընդունայն է։ 9Եւ աւելի իմն է զի եղեւ Ժողովօղն իմաստուն. զի ուսուցանէր ժողովրդեանն զգիտութիւն. եւ ունկն քննէ զզարդ առակաց՝՝։ 10Յոյժ խնդրեաց Ժողովօղն գտանել զբանս կամաց, եւ գրել զգիրս ուղղութեան բանից ճշմարտութեան։

11Բանք իմաստնոց իբրեւ զխթան եզանց, եւ իբրեւ բեւեռք հարեալք ի մուրհակաց տուան ի հովուէ միոջէ։ 12Եւ աւելորդ ի նոցանէ, որդեակ իմ, զգոյշ լեր ի ստանալոյ՝՝ գիրս բազումս ոչ գոյ վախճան. եւ վարժ բազում՝ աշխատութիւն է մարմնոյ։

13Եւ վախճան բանիս, զամենայն ինչ լուր, յԱստուծոյ երկիր, եւ զպատուիրանս նորա պահեա. զի այս է մարդն ամենեւին։ 14Զի զամենայն արարածս ածցէ Աստուած ի դատաստան, յամենայնի անտես արարելոցն՝՝, եթէ բարի եւ եթէ չար։