1Ասացի ես ի սրտի իմում. Եկ եւ փորձեցից զքեզ յուրախութեան, եւ տեսից ի բարութեան. եւ ահա եւ այս ինքն ունայնութիւն է։ 2Ծաղուն ասացի՝ Զբօսանս, եւ ուրախութեանն՝ Զի՞ գործես զայդ։

3Եւ խորհեցայ թէ սիրտ իմ ձգեսցէ իբրեւ զգինի՝՝ զմարմին իմ. եւ սիրտ իմ առաջնորդեաց իմաստութեամբ, եւ զօրանալ յուրախութեան՝՝, մինչեւ տեսից ո՛ր իցէ բարին որդւոց մարդկան զոր արասցեն ի ներքոյ արեգական ի թիւ աւուրց կենաց իւրեանց։ 4Յաճախեցի ինձ արարս, շինեցի ինձ ապարանս, տնկեցի ինձ այգիս։ 5Արարի ինձ պարտէզս եւ դրախտս, եւ տնկեցի ի նոսա փայտս ամենաբերս։ 6Արարի ինձ աւազանս ջրոց՝ արբուցանել ի նոցանէ զանտառախիտս մայրեաց։ 7Ստացայ ծառայս եւ աղախնայս, եւ ընդոծինք եղեն ինձ. եւ ստացուածք անդւոց եւ հօտից բազում եղեն ինձ քան զամենեցուն՝ որ յառաջ եղեալ էին քան զիս յԵրուսաղէմ։ 8Ժողովեցի ինձ արծաթ եւ ոսկի, եւ ստացուածս բազումս զթագաւորաց եւ զգաւառաց. արարի ինձ գուսանս եւ երգեցիկս՝ արս եւ կանայս, եւ զփափկութիւնս որդւոց մարդկան. արարի ինձ տակառապետս՝ արս եւ կանայս՝՝։ 9Եւ մեծացայ առաւել քան զամենեսին որ յառաջ էին քան զիս յԵրուսաղէմ. նա եւ իմաստութիւն յաւելաւ ինձ։ 10Եւ զամենայն զոր ինչ խնդրեցին աչք իմ, ոչ զրկեցի ի նոցանէ. եւ ոչ արգելի զսիրտ իմ յամենայն ուրախութենէ. զի սիրտ իմ ուրախ եղեւ յամենայն վաստակս իմ, եւ այս եղեւ բաժին իմ յամենայն վաստակոց իմոց։ 11Եւ հայեցայ ես յամենայն արարս իմ զոր արարին ձեռք իմ, եւ ի վաստակս զոր վաստակեցայ առնել, եւ ահա ամենայն ընդունայնութիւն է եւ յօժարութիւն ոգւոյ. եւ ոչ ինչ է առաւելութիւն ի ներքոյ արեգական։

12Եւ հայեցայ ես տեսանել զիմաստութիւն եւ զբօսանս եւ զանզգամութիւն. քանզի ո՞վ է մարդ որ երթայցէ զհետ խորհրդոյն զոր ինչ արար՝՝։ 13Եւ տեսի ես՝ եթէ է առաւելութիւն իմաստութեան քան անմտութեան, որպէս է առաւելութիւն լուսոյ քան զխաւարի։ 14Իմաստնոյն աչք իւր ի գլուխ իւրում, եւ որ անմիտն է՝ ընդ խաւար գնայ. եւ գիտացի ես թէ պատահար մի պատահելոց է ամենեցուն նոցա։

15Եւ ասացի ես ի սրտի իմում, թէ՝ Որպէս պատահարն անզգամին՝ եւ ինձ իսկ պատահեսցէ նոյն, եւ ընդէ՞ր իմաստնացայ. եւ զաւելորդս՝՝ խօսեցայ ի սրտի իմում. զի եւ այս իսկ ունայնութիւն է. զի անզգամն յաւելորդացն խօսի.՝՝ 16վասն զի ոչ գոյ յիշատակ իմաստնոյն ընդ անզգամին յաւիտեան. զի արդարեւ իսկ յաւուրսն որ գալոց են ամենայն ինչ մոռացօնք են. եւ զիա՞րդ մեռանիցի իմաստունն ընդ անմտին։ 17Եւ ատեցի ես զկեանս իմ. զի չար էր ինձ արարածն, որ արարեալ էր ի ներքոյ արեգական. զի ամենայն ինչ ունայնութիւն է եւ յօժարութիւն ոգւոյ։ 18Եւ ատեցի ես զամենայն վաստակս իմ զոր ջանացայ ընդ արեգակամբ, զի թողում ես զնա մարդոյ՝ որ լինելոց է յետ իմ։ 19Եւ ո՞վ գիտէ իմաստուն լինիցի թէ անմիտ, եւ կամ իշխելո՞ց իցէ ամենայն վաստակոցն իմոց զոր եսն վաստակեցի, եւ յորս իմաստնացայ ընդ արեգակամբ. սակայն եւ այս ունայնութիւն է։

20Եւ դարձայ ես հրաժարեալ սրտիւ իմով յամենայն վաստակոցն իմոց զոր վաստակեցի ընդ արեգակամբ։ 21Զի է մարդ՝ զի վաստակ նորա իմաստութեամբ եւ գիտութեամբ եւ արութեամբ. եւ մարդ՝ որ ոչ ինչ վաստակեաց ի նմա՝ տացի նմա մասն նորա. սակայն եւ այս ընդունայնութիւն է եւ չարութիւն մեծ։ 22Զի՞ լինի մարդոյն յամենայն վաստակս իւր, եւ ի յօժարութեան սրտի իւրոյ՝ յորում ինքն ջանայ ի ներքոյ արեգական։ 23Զի ամենայն աւուրք նորա՝ ցաւոց, եւ տրտմութեան՝ զբօսանք իւր, եւ գիշերի ոչ ննջէ սիրտ նորա. սակայն եւ այս ընդունայնութիւն է։ 24Եւ ոչ գոյ բարի ինչ մարդոյ, բայց զոր ուտէն եւ ըմպէն. եւ եցոյց անձին իւրում բարիս ի վաստակս իւր. սակայն եւ զայն տեսի զի ի ձեռանէ Աստուծոյ է։ 25Քանզի ո՞վ իցէ որ ուտիցէ եւ ըմպիցէ առանց նորա՝՝։ 26Զի մարդոյ բարւոյ՝ առաջի երեսաց իւրոց ետ զիմաստութիւն եւ զգիտութիւն եւ զուրախութիւն, եւ մեղանչականին ետ զբաղումն յաճախել եւ ժողովել եւ տալ բարւոյն առաջի երեսաց Աստուծոյ. սակայն եւ այն ունայնութիւն է եւ յօժարութիւն ոգւոյ։