1Ամենեցուն ժամանակ է, եւ ժամ ամենայն իրաց ի ներքոյ երկնից. 2ժամանակ ծնանելոյ, եւ ժամանակ մեռանելոյ. Ժամանակ տնկելոյ, եւ ժամանակ խլելոյ զտնկեալն. 3ժամանակ սպանանելոյ, եւ ժամանակ բժշկելոյ. ժամանակ քակելոյ, եւ ժամանակ շինելոյ. 4ժամանակ լալոյ, եւ ժամանակ ծիծաղելոյ. ժամանակ կոծելոյ, եւ ժամանակ կաքաւելոյ. 5ժամանակ ձգելոյ քարինս, եւ ժամանակ ժողովելոյ քարինս. ժամանակ գիրկս արկանելոյ, եւ ժամանակ հեռանալոյ ի գիրկս արկանելոյ. 6ժամանակ խնդրելոյ, եւ ժամանակ կորուսանելոյ. ժամանակ պահելոյ, եւ ժամանակ արտաքս հանելոյ. 7ժամանակ պատառելոյ, եւ ժամանակ կարկատելոյ. ժամանակ լռելոյ, եւ ժամանակ խօսելոյ. 8ժամանակ սիրելոյ, եւ ժամանակ ատելոյ. ժամանակ պատերազմի, եւ ժամանակ խաղաղութեան։

9Արդ զի՞նչ առաւելութիւն է այնմ որ առնէ որով ինքն ջանայ։ 10Տեսի ես զամենայն զբաղումն զոր ետ Աստուած որդւոց մարդկան՝ զբաղնուլ ի նմա։ 11Ամենայն ինչ զոր գործեաց՝ բարի է ի ժամանակի իւրում. նա՝ եւ զամենայն յաւիտեանս ետ ի սիրտս նոցա. զի մի՝՝ գտցէ մարդ զարարածն զոր արար Աստուած ի սկզբանէ մինչ ցկատարած։ 12Գիտացի թէ ոչ գոյ բարի ի նոսա՝ եթէ ոչ ուրախ լինել, եւ գործել բարիս ի կեանս իւրում։ 13Քանզի ամենայն մարդ՝ որ ուտիցէ եւ ըմպիցէ եւ տեսանիցէ բարի յամենայն վաստակս իւր, այն պարգեւ Աստուծոյ է։ 14Գիտացի թէ զամենայն զոր արար Աստուած՝ այն կայ յաւիտեան. ի նոսա ոչ ինչ յաւելուլ, եւ ի նոցանէ ոչ ինչ գոյ պակասեցուցանել. եւ արար Աստուած, զի երկիցեն յերեսաց նորա։ 15Որ ինչ եղեւն՝ այն ահա կայ, եւ որ ինչ լինելոցն էր՝ ահա եղեւ. եւ Աստուած խնդրեսցէ զհալածեալն։

16Դարձեալ տեսի ի ներքոյ արեգական տեղի դատաստանի՝ եւ անդ ամպարիշտ. եւ տեղի արդարոյ՝ եւ անդ բարեպաշտ՝՝։ 17Եւ ասացի ես ի սրտի իմում, թէ՝ Զարդարն եւ զամպարիշտն դատի Աստուած. զի ժամանակ է ամենայն իրաց, եւ ի վերայ ամենայն արարածոց ժամ եւ ժամանակ՝՝ անդ։ 18Ասացի ես ի սրտի իմում վասն խօսից՝՝ որդւոց մարդկան եթէ՝ Դատի զնոսա Աստուած, եւ զի ցուցցէ եթէ նոքա անասունք են։ 19Սակայն եւ ի մէջ նոցա՝՝ պատահար է որդւոց մարդկան, եւ պատահար է անասնոց, եւ պատահար յամենեսին ի նոսա. որպէս մահ սորա՝ նոյնպէս եւ մահ նորա եւ շունչ է յամենեսին. եւ զի՞նչ առաւելութիւն եղեւ մարդոյ քան զանասնոյ. եւ ոչ ինչ. զի ամենայն ինչ ընդունայն է։ 20Ամենայն ի մի տեղի երթայ. ամենայն եղեւ ի հողոյ, եւ ամենայն դառնայ ի հող։ 21Եւ ո՞վ գիտէ զոգիս որդւոց մարդկան եթէ ելանեն ի վեր, եւ զշունչ անասնոց՝ եթէ իջանէ ի խոնարհ յերկիր։ 22Եւ տեսի զի ոչ գոյ բարի, բայց թէ ուրախ լիցի մարդ յարարածս իւր, զի այն է բաժին նորա. զի ո՞վ ածիցէ զնա տեսանել զայն ինչ որ յետ նորա լինիցի։