1Զի զամենայն զայս ետու ի սիրտ իմ, եւ սիրտ իմ ետես՝՝ զայս ամենայն. որպէս արդարքն եւ իմաստունքն, եւ գործք նոցա ի ձեռս Աստուծոյ. քանզի զսէր եւ զատելութիւն ոչ գիտէ մարդն. ամենայն ինչ առաջի երեսաց նորա է։ 2Եւ ունայնութիւն է յամենայնի. պատահար է՝՝ յարդարն եւ յամպարիշտն, ի բարին եւ ի չարն, ի սրբումն եւ ի պղծում, որ մատուցանէ պատարագ՝ եւ որ ոչն մատուցանէ. որպէս որ բարին է՝ եւ որպէս որ մեղանչէն, որպէս որ երդնուն՝ եւ որպէս որ յերդմանէն երկուցեալ է։ 3Այս է որ չարն է յամենայնի՝ որ արարեալն է ընդ արեգակամբ, զի պատահար է յամենայնի. քանզի սիրտ որդւոց մարդկան լի եղեւ չարութեամբ, եւ զբաղումն ի սիրտս նոցա ի կենդանութեան իւրեանց, եւ զկնի նոցա՝՝ առ մեռեալսն։ 4Քանզի ո՞վ են՝ որ հաւասարեն առ ամենայն կենդանիս. գոյ յոյս թէ շուն որ կենդանի է՝ լաւ է քան զառեւծ մեռեալ։ 5Քանզի որ կենդանիքն են՝ գիտեն նոքա թէ մեռանելոց են. եւ մեռեալքն ոչ են գիտակ եւ ոչ իմիք. եւ ոչ եւս գոն նոցա վարձք՝ զի մոռացաւ յիշատակ նոցա. 6եւ սէր իսկ նոցա եւ ատելութիւն նոցա եւ նախանձ նոցա ահա կորեաւ, եւ բաժին իսկ ոչ գոյ նոցա յաւիտեանս յամենայնի յայսմիկ՝ որ արարեալ են ընդ արեգակամբ։

7Եկ կեր ուրախութեամբ զհաց քո, եւ արբ սրտիւ զուարճացելով զգինի քո. զի արդէն իսկ հաճեցաւ Աստուած ի գործս քո։ 8Յամենայն ժամ եղիցին ձորձք քո սպիտակ, եւ եւղ ի գլխոյ քումմէ մի՛ պակասեսցէ։ 9Եւ տես կեանս ընդ կնոջ քո՝ զոր սիրեցեր զամենայն աւուրս կենաց ընդունայնութեան քո, որ տուեալ է քեզ ընդ արեգակամբ մինչեւ յաւուրս վախճանի՝՝ քո. զի այն է բաժին քո ի կեանս քո, եւ ի վաստակս զոր վաստակես ի ներքոյ արեգական։ 10Զամենայն ինչ որ ինչ գտցէ ձեռն քո գործել, որչափ ի կարի քում իցէ՝ գործեսջիր. զի ոչ գործ եւ խորհուրդ եւ գիտութիւն եւ իմաստութիւն եղիցին ի դժոխս յոր դու երթալոցն ես։

11Դարձայ եւ տեսի ի ներքոյ արեգական, զի ոչ թեթեւաց են ընթացք, եւ ոչ զօրաւորաց պատերազմ, եւ ոչ իմաստնոց հաց, եւ ոչ հանճարեղաց մեծութիւն, եւ ոչ գիտնոց շնորհք. զի ժամանակ եւ պատահար պատահէ ամենեցուն նոցա։ 12Քանզի ոչ իսկ գիտաց մարդն զժամանակ իւր. որպէս ձկունք որսացեալք ցանցիւք չարեօք, եւ որպէս թռչունք որսացեալք ի ծուղակս, նոյնպէս հարկանին յորոգայթս որդիք մարդկան ի ժամանակի չարի՝ յորժամ հասանիցէ ի վերայ նոցա յանկարծակի։

13Սակայն եւ զայս իմաստութիւն տեսի ի ներքոյ արեգական, եւ մեծ թուի ինձ։ 14Քաղաք փոքր՝ եւ իցեն ի նմա արք սակաւք, եւ գայցէ ի վերայ նորա թագաւոր մեծ եւ պատիցէ զնա, եւ շինիցէ ի վերայ նորա պատնէշս մեծամեծս։ 15Եւ գտցի ի նմա այր մի տնանկ եւ իմաստուն եւ ապրեցուցանիցէ նա զքաղաքն իմաստութեամբ իւրով, եւ մարդ ոչ յիշեաց զայրն զայն տնանկ։ 16Եւ ասացի ես. Բարի է իմաստութիւն քան զզօրութիւն. եւ իմաստութիւն տնանկին արհամարհեալ է, եւ բանք նորա ոչ լինին լսելի։

17Բանք իմաստնոց մեղմով լսին քան զաղաղակ իշխանաց անզգամութեամբ՝՝։ 18Բարի է իմաստութիւն քան զանօթս պատերազմի, եւ յանցաւոր մի կորուսանէ զօրութիւնս բազումս։