1Եւ Տէր Աստուած մերժեաց զքուն՝՝ յարքայէ զգիշերն զայն. եւ ասէ ցդպրապետն իւր՝՝ բերել առաջի իւր զգիր հրովարտակին եւ կարդալ։ 2Եւ եգիտ նա զհրովարտակն զոր գրեալ էր վասն Մուրթքէի, թէ ո՛րպէս պատմեաց վասն երկոցունց ներքինեացն նորա, յորժամ պահէին զապարանս թագաւորին, եւ կամէին սպանանել զարքայ Արտաշէս։ 3Եւ ասէ թագաւորն. Եւ զի՞նչ շնորհս եւ կամ փառս տուաք Մուրթքէի։ Եւ ասեն սպասաւորքն արքայի. Չարարեր եւ ոչ ինչ նմա յորժամ հասեր ի վերայ խնամոյ հաւատարմութեան նորա առ քեզ։ Եւ ընդ առաւօտսն եկին ի գաւիթ թագաւորին՝՝։ 4Եւ ասէ արքայ. Ո՞վ է ի գաւիթս։ Եւ Համան եկն եմուտ՝ հրաման առնուլ ի թագաւորէն, զի կախեսցէ զՄուրթքէ զփայտէն զոր պատրաստեաց։ 5Եւ ասեն սպասաւորքն արքայի. Ահաւասիկ Համան արտաքոյ է։ Եւ ասէ արքայ. Կոչեսցի ի ներքս։

6Եւ ասէ թագաւորն ցՀաման. Զի՞նչ արարից ես առնն զոր ես կամիմ փառաւորել։ Եւ խորհեցաւ Համան, եւ ասէ ի միտս իւր. Զո՞վ կամի արքայ փառաւորել եթէ ոչ զիս։ 7Եւ ասէ ցարքայ. Զայրն զոր արքայ կամի փառաւորել, 8բերցեն զպատմուճանն զարքունի, եւ զերիվարն յորում արքայ հեծանէր, եւ տացեն առնն այնմիկ սիրելւոյն արքայի ի փառաւորաց անտի. 9եւ՝՝ զգեցուսցեն զպատմուճանն առնն այնմիկ զոր արքայն սիրէ, եւ հեծուսցեն զնա յերիվարն արքունի, եւ քարոզ կարդասցի ընդ հրապարակս քաղաքիս, եւ ասասցէ. Այսպէս եղիցի ամենայն առն զոր արքայ փառաւորէ։ 10Եւ ասէ արքայ ցՀաման. Բարւոք խօսեցար. զայդ՝՝ արասցես Մուրթքէի առն Հրէի խնամակալի տան իմում՝՝, եւ մի՛ վրիպեսցի բան մի ի բանից քոց զոր խօսեցարդ։

11Եւ ա՛ռ Համան զպատմուճանն եւ զերիվարն արքունի, եւ զգեցոյց զՄուրթքէ, եւ հեծոյց զնա յերիվարն, եւ անց նա ընդ փողոցս քաղաքին. եւ քարոզն աղաղակէր եւ ասէր. Այսպէս լիցի ամենայն մարդոյ զոր կամիցի արքայ փառաւորել։ 12Եւ դարձաւ Մուրթքէ յապարանս արքունի, եւ Համան գնաց ի տուն իւր գլխարկեալ՝ լի տրտմութեամբ։ 13Եւ պատմեաց Համան որ զինչ անց ընդ նա Զովսարրայի կնոջ իւրում եւ սիրելեաց իւրոց։ Եւ ասեն ցնա սիրելիքն եւ կինն իւր. Եթէ յազգէ Հրէից էր Մուրթքէ եւ եղեւ իշխան, հնազանդեա նմա. զի ոչ կարես դու նմա չար հատուցանել, քանզի Տէր Աստուած ընդ նմա է, եւ նա մեծացոյց զնա՝՝։ 14Եւ մինչդեռ նոքա խօսէին, եկին երկու ներքինիքն կոչել զՀաման ի ճաշ տիկնոջն։՝՝